Kagib Weteninhethart

Dat is het grootste drama van het leven, we proberen buiten te vinden wat binnenin ligt te wachten. Daar is de hele wereld op gefundeerd op wat buiten is. Dat is normaal, daar leef je voor. Voor carriere, hoe je eruitziet, wat je kunt, hoeveel geld je hebt, macht, aanzien. Maar ja omdat we daar zo afhankelijk van zijn, zijn we eraan gehecht, en zijn we bang te verliezen. Een relatie, geld, carriere, mooie spulletjes. Daarom, daardoor zijn we gespleten. We bouwen muren om ons kwetsbaar hart, zetten maskers op om maar niets te voelen. Daardoor sijpelt meer en meer de ware bezieling, belevendiging weg. we weten niet meer beter, niemand zegt dat het anders is. We moeten meedoen met de ratrace. Waarnaartoe? Waarvoor? Is niet alles vluchtig? Wat niet vluchtig is, is binnenin. Dat is Eeuwig, dat draagt de tijd in LiefdeWeten. Maar, dat kunnen we pas ervaren als we ons hart openen. En ja, dat betekent kwetsbaar zijn. en dat willen we nu net niet. Dat wordt niet geaccepteerd, dat mag er niet zi...

Er is niks mis met genieten. Maar het afhankelijk zijn van het genieten van de zintuigen, eraan gehecht zijn. Steeds meer willen, het willen herhalen.  Muziek kan heel wezenlijk en inspirerend zijn. En dit dus met alle kunstuitingen. Het kan zelfs hulpvaardig zijn op je innerlijke Pad, iets raken, vrijmaken, transformeren, zelfs helen. Maar gericht zijn op sensatie is iets anders. En sensatie is bijna altijd waar het mensen om gaat. Opvul, kicken, de innerlijke leegte niet willen voelen, dus steeds maar de behoefte om jezelf gevuld vervuld te voelen met van alles buiten jezelf. Een daardoor geleefd worden en niet meer zelf leven. Ik kan intens genieten van muziek, ben echt blij met Spotify, al die muziek die ik kan onderzoeken beluisteren, mijn verzameling wordt groter en groter hihihi Maar ik ben er niet afhankelijk van, als het verdwijnt, verdwijnt mijn vervuld zijn niet, ook niet als internet verdwijnt of als ik geen films of series meer kan kijken. Ik g...

Als we uit angst dingen verbergen zal de angst nooit verdwijnen. Als we uit angst onszelf niet durven laten zien zullen we altijd bang blijven. Als we altijd ons omhullen met een cocon kan niemand ons meer verwarmen. Als we uit angst ons hart niet open durven te gooien zal ons hart sterven. Dit is het thema van hechting he. Als we verkrampt willen vasthouden, iemand willen vasthouden, zal het leven wegvloeien uit de relatie uit het contact. Dan zal je nooit samen kunnen opbloeien. Je zult samen wegkwijnen geisoleerd op een eilandje waarin niets meer bevruchting en verrijking kan brengen. Als de ander dit toelaat zal die zich nooit kunnen ontplooien. Samen zul je sterven, al leef je nog. Bescherming, afscherming, een dam die gebouwd is. Het leven kan niet binnen komen, niet meer raken, niet meer bevruchten, niet meer helen en bevrijden. Het leven houdt op met stromen, alles kristalliseert. Alles draait om jou, staat in jouw kader. Er wordt niet meer gedeeld, echt uitgewisseld. Alles gaa...

Is dit niet waar, dat alleen ons ego gekwetst kan worden en niet de Liefde? De Liefde is echt onkwetsbaar, is alleen Liefde, omvat alles met Liefde en begrip. Maar in ons ego kunnen we wel gekwetst worden. Dat mag ook allemaal, het is wat het is, maar de Liefde kan alle kwetsingen uiteindelijk laten verdwijnen. Alles wat wonden kan slaan, alles wat beladen is, geladen is, waar iets op zit, waar raakpunten zijn. juist door eerlijk toe te laten dat dit alles er is, kan het verdwijnen, door het Licht erop te laten schijnen. Dit Licht heeft geen oordeel, het Weet, Ziet wat is, helemaal onpersoonlijk. En als we dit toelaten, dan kan er heling komen. Zolang het hart open blijft, leef je, kunnen dingen veranderen, kan er nieuw inzicht komen. Kan het Leven, kan de Liefde je inlichten. Heel kwetsbaar vaak. Het kan fiks pijn doen tussendoor, waar maar die aanrakingspunten zijn. Maar het is de enige mogelijkheid om weer heel te worden, waarlijk Vrij. Als we ons hart sluiten is dit proces voorbij....

Hoemeer ik mezelf ken, hoemeer ik tot de conclusie kom dat ik niets ben. En hoemeer ik tot niets gekomen ben, tot niets kom, hoemeer ik iets ervaar dat zo leeg is en tegelijkertijd zo vol. Het is niet in woorden te beschrijven. Het is, het blijft over. Het omvat, het is een, verbonden met het Al, met Alles. Er zit geen verlangen in, geen verwachting. Het is Liefde. En alles, alles is daarin helemaal goed en vervuld. Het kan uitstromen voor wie maar wil, voor wie er zich maar voor opent, maar het hoeft niet. Het mag, het kan, er is een mogelijkheid tot. Geen afhankelijkheid van. Het stroomt over, en toch kan t ook stil binnenin blijven. Het is niet van t denken, niet van emoties. Het is vrijgekomen door inzicht en begrip voor alles dat emoties opwekte, dat beklemde, dat vast zette, dat zich hechtte, dat invulde, dat verwachtingen koesterde, dat kleurde. En zo mocht dit alles verdwijnen, en de Liefde bleef over. Ja de Essentie, de Liefde is wat overblijft, wat uiteindelijk bij iedereen z...

De mind is je gevangenis. Daar verandert dan ook niets wezenlijks meer in. Pas als er openheid is voor wat niet dat denken is, kan er verandering komen, openheid voor het Bewustzijn. En dat kan alleen als je je hart opent, want daar leeft dat Bewustzijn dat Liefde is. In al ons doen en laten in alles wat we in dit leven wel of niet doen, echt Leven kan pas binnenvloeien als het hart open gaat. Maar bij veruit de meeste is dat hart niet open, waardoor de Liefde het Licht het Bewustzijn niet kan 'spreken'. Niet kan inLichten, doorLichten, beLichten. Daardoor houden we elkaar gevangen, bevangen in onze denk-beelden waar ook nog vele emoties zich aan hechten. Tenslotte, de Liefde kan uiteindelijk ook gebruik maken van de zintuigen. Maar Het is er niet afhankelijk van, niet gehecht aan, daar ligt het grote verschil. De Liefde zal uiteindelijk alles gebruiken overal waar wij het toegang hebben gegeven. Zo kan meer en meer alles uitdrukking zijn van die Liefde. Komt eropneer als je al...