Kagib Weteninhethart

We kijken en we zien iets, en wat we zien is helemaal echt. Die boom, dat kind, de sterren, het huis, je hand, de koelkast, wat het ook is.  Alleen wat we er van maken komt uit ons innerlijk, maakt het bijna altijd subjectief. We geven er een bepaalde waarde aan, een bepaalde kleur. We vinden het mooi, goed, slecht, we willen het, of juist niet. En hierdoor komt de gespletenheid, beladenheid, krijgt het een bepaalde lading. Dan is het niet zomaar meer wat het is, maar moet het iets zijn of juist niet zijn. De boom staat er nog steeds, het kind lacht naar je, dat gebeurd, maar wat we ervan maken, wat we ermee doen is een ander verhaal. Iedereen ervaart de wereld op een bepaalde manier, kijkt op een bepaalde manier de wereld in. Die is bijna altijd heel subjectief omdat het niet vrij is, er zitten beelden op. Vanuit het op een bepaalde manier ervaren van iets geef je het een bepaalde energie. Daardoor krijg je de ervaringen die je hebt omdat je iets uitstraalt, direct of soms op wat ...

Hoe kom je vrij van de tegenstellingen? Bewustzijn, durven voelen ervaren wat het jou wil zeggen hoe je op de ander reageert op een bepaalde situatie reageert. Alles wat beladen is met emotie, geladen is met van alles en nog wat, wat niet vrij is dat wil bevrijd worden, geheeld worden, heel gemaakt worden. Door het te zien, te doorzien, het te laten doorlichten. De ander het andere speelt daarin precies de juiste rol die je nodig hebt. Alles wil in het licht komen, de schaduw wil uiteindelijk opgaan in het Licht daar komt het op neer. In je Essentie is geen schaduw is geen dualiteit, daar is echt Liefde zonder tegengestelde. Dan kom je in het midden, wordt je niet meer heen en weer gegooid, kom je in de ware vrede, de ware gelijkmoedigheid, zachtmoedigheid. Die vervulling de Oplossing kan niet buiten plaatsvinden, alleen binnenin, daar ligt de Oplossing, daar wil iets gezien worden. Als het daar gezien wordt zal alles om je heen veranderen, de mensen, de situaties alles. Misschien vall...

Het komt erop neer door alles kun je bevangen, gevangen raken, kan je afhankelijk maken. Maar als je er gewoon van kunt genieten, van dat wat is, dan is er niks mis. Als dat Andere in je wakker geworden is, en vrij in je door kan stromen, dan geniet je gewoon van alles. Dan geniet je van dat je leeft. Meer is dan eigenlijk niet meer nodig. Gewoon Zijn. Dit geeft werkelijk vervulling aan alles als het binnenin vervuld is. De rest wordt dan zo vluchtig. Je kunt er wel intens van genieten, van al die mooie momenten die je gegeven worden, maar t vervliegt weer en kan uiteindelijk niks toevoegen aan dat Zijn. Het gewoon Zijn, het licht zijn, blijmoedig zijn. Je kunt er dan in ieder geval vrij van genieten, je zit er niet aan vast. Je ontvangt het, laat het door je heen stromen en laat t weer los. Dit kan uiteindelijk alles zijn, ook mensen, hoe dierbaar ze ook zijn. Er treden weer veranderingen op en je stroomt weer verder. Geen angst om iets kwijt te raken, want je hebt alles. Ook mbt ding...

Het ego is ons overlevingsmechanisme, alles wat ontstaan, opgebouwd is, door ervaringen uit het verleden. Dus als we zo eens naar het leven zouden kijken..... Alles wat ons triggert, alles wat emoties wakker maakt, dingen beladen, geladen maakt, is geen werkelijkheid. Het is de werkelijkheid die wij hebben gemaakt. Zo heeft iedereen allerlei triggers waardoor we opspringen, de vlam in de pan schiet, opwinding ontstaat. Maar de Werkelijkheid zit daaronder. Als we het daarbij laten, zo ben ik nu eenmaal, laat me nu maar, dan zal er ook nooit iets veranderen. De uitdaging ligt erin om juist wel, overal waar beladenheid, geladenheid is, daar waar door interactie emoties wakker worden, om jezelf af te vragen, wat wil mij dit zeggen? Niet ze onderdrukken, maar ze gewoon voelen en dan doorvoelen wat de grond van die emotie is. Welk teken, welke aanduiding hierin gegeven wordt. Waarom wordt je boos, verdrietig, bang. Waarom is alles ineens geladen, beladen? Dat is leven, dat is de bevrijdingsw...

Is dit niet waar, dat alleen ons ego gekwetst kan worden en niet de Liefde? De Liefde is echt onkwetsbaar, is alleen Liefde, omvat alles met Liefde en begrip. Maar in ons ego kunnen we wel gekwetst worden. Dat mag ook allemaal, het is wat het is, maar de Liefde kan alle kwetsingen uiteindelijk laten verdwijnen. Alles wat wonden kan slaan, alles wat beladen is, geladen is, waar iets op zit, waar raakpunten zijn. juist door eerlijk toe te laten dat dit alles er is, kan het verdwijnen, door het Licht erop te laten schijnen. Dit Licht heeft geen oordeel, het Weet, Ziet wat is, helemaal onpersoonlijk. En als we dit toelaten, dan kan er heling komen. Zolang het hart open blijft, leef je, kunnen dingen veranderen, kan er nieuw inzicht komen. Kan het Leven, kan de Liefde je inlichten. Heel kwetsbaar vaak. Het kan fiks pijn doen tussendoor, waar maar die aanrakingspunten zijn. Maar het is de enige mogelijkheid om weer heel te worden, waarlijk Vrij. Als we ons hart sluiten is dit proces voorbij....

Als alle beelden verdwenen zijn, alle invullingen, en jij vervuld bent geraakt door dat Andere, door de Liefde, door de Essentie, dan heb je de ander lief, mag de ander totaal zijn die hij/zij is. In die Zijnsstaat kan de ander je dan ook niet kwetsen, want je hebt alles. Je hebt geen beeld van jezelf, hoeft niks te verdedigen, je Weet. Dit Weten is dus niet van het verstand, het is geen beeld, je Weet het, het is je bewustzijn. In die Zijnsstaat heb je in alle eenvoud lief. En dan nog, zonder weerstand geef je soms grenzen aan, beter gezegd de Essentie in jou geeft grenzen aan, is helder in wat nodig is. Het stroomt heel natuurlijk naar buiten als het moment dit vraagt. In dit alles is eigenlijk het denken de grote stoorzender. Daardoor ontstaan de beelden, de verwijdering tussen elkaar, de beladenheid, de verlangens, de angst, de onzekerheid. In het ont-moeten van de wereld, van de ander is geen enkel denken nodig, geen enkele gedachte. Alleen heel praktisch om naar de winkel te gaan...

Stond pas weer s naar kindjes te kijken, doe niets liever. Toen kwam bij mij naar boven, wat n ongelooflijke vitaliteit hebben ze nog. Wat een overgave, een totaal geven, totaal genieten. Ja verwondering, nieuwsgierig zijn naar alles. Alles steeds weer nieuw. En over t algemeen verliezen we dat, die verwondering, die nieuwsgierigheid, die pure onderzoekingsdrang. We denken dat alles wel bekend is. Alles in hokjes ingedeeld en t leven stroomt weg. Alles wordt dof en de behoefte groeit naar tussentijdse kicks. Effe uit die dofheid, terwijl als kind in zijn meest pure vorm het hele leven een kick was een hoogtepunt. Zoveel energie, zoveel genieten. Daar geniet ik ook zo van, en geniet heel graag mee waar mogelijk. Dat ik t kindje weer vrij kan laten in mezelf. Maar dat is toch de levende verbinding, die nieuwsgierigheid, die verwondering, over alles? Als we zo weer alles zouden kunnen bekijken. Alles wat op ons pad komt, als een avontuur, als een ont-dekkingstocht. Zou toch geweldig zijn?...

We kijken en we zien iets, en wat we zien is helemaal echt. Die boom, dat kind, de sterren, het huis, je hand, de koelkast, wat het ook is.  Alleen wat we er van maken komt uit ons innerlijk, maakt het bijna altijd subjectief. We geven er een bepaalde waarde aan, een bepaalde kleur. We vinden het mooi, goed, slecht, we willen het, of juist niet. En hierdoor komt de gespletenheid, beladenheid, krijgt het een bepaalde lading. Dan is het niet zomaar meer wat het is, maar moet het iets zijn of juist niet zijn. De boom staat er nog steeds, het kind lacht naar je, dat gebeurd, maar wat we ervan maken, wat we ermee doen is een ander verhaal. Iedereen ervaart de wereld op een bepaalde manier, kijkt op een bepaalde manier de wereld in. Die is bijna altijd heel subjectief omdat het niet vrij is, er zitten beelden op. Vanuit het op een bepaalde manier ervaren van iets geef je het een bepaalde energie. Daardoor krijg je de ervaringen die je hebt omdat je iets uitstraalt, direct of soms op wat ...