Kagib Weteninhethart

Oorspronkelijk was/is het de bedoeling dat het denken, het voelen en het doen, de wil onafhankelijk van elkaar kunnen werken. Waar is dit nog zo? Neemt bv het denken niet meteen het voelen mee, of de wil, zonder dat we er iets aan kunnen doen? Dat we hier meteen door meegevoerd worden? Of kunnen we niet pas iets willen als we eraan denken, of het voelen? En heeft het voelen/emoties toch niet bijna altijd verbinding met het denken? Is t niet heel herkenbaar mensen die vooral helemaal geleefd worden door hun wil. Dat alles daardoor bepaald wordt. Dat hun leven helemaal ingevuld wordt door dat willen, gevoed door t denken? Of mensen die het totale leven benaderen vanuit het denken, alles beredeneren en van daaruit hun wil zich ontplooid, ze tot daden komen? Of mensen die vol zitten met hun gevoel, maar dit zonder werkelijk begrip, begrijpen. Dus ja is t dan niet n geweldig perspectief dat dit ooit weer mogelijk zal zijn, vrij kunnen denken, voelen en willen. Meester zijn over je gedachten...

Wat verlang je in het leven? Wat verlang je werkelijk? Uiteindelijk komt er een verlangen vrij om helemaal puur te zijn. Niet om je beter te voelen dan anderen, niet uit schuldgevoel maar gewoon uit liefde. Er is een liefde vrijgekomen voor dat Andere voor je Essentie voor het Licht waardoor je niet anders meer wil dan om zuiver te zijn, puur en oprecht. Niet om een resultaat, niet om een beloning. Dit ervaren is vrijgekomen na alle ervaringen die je gehad hebt, waarin zichtbaar geworden is hoe onvoorstelbaar het Levensplan is. Hoeveel Liefde en begrip en mededogen en wijsheid hieruit spreekt. Hoe alles in elkaar past en uiteindelijk alles helemaal rechtvaardig is. Niets liever wil je dan dat het Licht alles in je blootlegt, zichtbaar maakt wat geen Liefde is, wat tussen jou en dit Licht staat. Niets liever wil je dan keer op keer sterven, verdwijnen. Dat alles mag verdwijnen wat jij opgebouwd hebt wat je dacht te zijn, de beelden over het leven. Dit wil je vanuit een ontzag voor het L...

Als alle beelden verdwenen zijn, alle invullingen, en jij vervuld bent geraakt door dat Andere, door de Liefde, door de Essentie, dan heb je de ander lief, mag de ander totaal zijn die hij/zij is. In die Zijnsstaat kan de ander je dan ook niet kwetsen, want je hebt alles. Je hebt geen beeld van jezelf, hoeft niks te verdedigen, je Weet. Dit Weten is dus niet van het verstand, het is geen beeld, je Weet het, het is je bewustzijn. In die Zijnsstaat heb je in alle eenvoud lief. En dan nog, zonder weerstand geef je soms grenzen aan, beter gezegd de Essentie in jou geeft grenzen aan, is helder in wat nodig is. Het stroomt heel natuurlijk naar buiten als het moment dit vraagt. In dit alles is eigenlijk het denken de grote stoorzender. Daardoor ontstaan de beelden, de verwijdering tussen elkaar, de beladenheid, de verlangens, de angst, de onzekerheid. In het ont-moeten van de wereld, van de ander is geen enkel denken nodig, geen enkele gedachte. Alleen heel praktisch om naar de winkel te gaan...

Is t mogelijk zonder verlangens te zijn? Zekers is dit mogelijk. Is verlangen niet uiteindelijk het denken? Als je diep tot je door laat dringen is niet denken, verlangen? En is t niet daarom dat we steeds weer vallen, in het rad van avontuur zitten? Waar we nooit uit zullen komen, zolang we ons beet laten nemen door dit denken. Echt, we zijn veel en veel meer dan dit denken. Het bewustzijn ligt juist onder t denken. Het denken, gedachten, zijn slechts spelletjes. Nooit tevreden dat denken, altijd maar meer willen dat denken, altijd anders willen dat denken, nooit in het nu het denken. Op alle mogelijke manieren wordt je zo heen en weer gegooid. Als je ernaar kunt kijken, kijk r s naar. Kijk s naar wat dat denken met je doet, hoe t je gevangen neemt. En probeer dan te voelen, het zijn allemaal spelletjes die met me gespeeld worden. Ik ben meer dan dat. Je bent veeeeeeeeel meer dan dat. En van daaruit helemaal totaal het nu, absorberen. Gewoon wat nu is, dat helemaal door je heen laten ...

Is dit niet de kern waar het hele leven om draait, dat we zo eenzaam zijn? Maar dat de vervulling kan komen in het all-een worden. Zijn er uiteindelijk niet heel, heel veel mensen eenzaam, maar wordt dit niet zo snel zichtbaar omdat we vol zitten met een heleboel doen, vol zitten met activiteiten? In het eenzaam zijn verlangen we naar een antwoord op iets wat in ons is, wat nog niet vervuld is, een leegte. Maar die proberen we dan op te vullen. We proberen het antwoord te vinden buiten onszelf. Maar dit zal altijd een afhankelijk antwoord zijn, een antwoord van zoveel afhankelijk. Een antwoord dat steeds weer veranderd. Wat we vast moeten/willen zetten, wat aan voorwaarden moet voldoen, en vaker hieraan niet voldoet. Daarom zijn we nooit werkelijk voldaan of slechts een korte tijd. Wat ons heen en weer gooit, verwart, waar we verstrikt in raken. En we doen zoveel bewust of onbewust om niet eenzaam te zijn, en verliezen daardoor dat waardoor we nooit meer eenzaam zullen zijn. De ommekee...

Lijden is een vuur, maar er moet wel beweging in blijven, zodat t transformerend werkt, dat alles in verandering blijft. Dat het ergens naartoe brengt. Het is uiteindelijk een reinigend Vuur als je dit Vuur durft in te stappen. Het brandt alle illusies weg, alle schijn, alles wat voor de Waarheid voor de Liefde is gaan zitten. Het is de drijfkracht van het Leven. Daarom is t zo kostbaar. Daarom mag je uiteindelijk zo dankbaar zijn als dit ware lijden in je wakker wordt. Want als je t aangaat kan daardoor uiteindelijk een pure vrucht van Liefde vrijkomen, echte Vrijheid, echte vrede, vreugde. Alles wat je jezelf maar zou kunnen wensen, in jezelf aanwezig. Dat dit meer en meer in je op mag/kan staan in dit proces. Tuurlijk midden in t proces is t geen pretje. Je word ook niet begrepen omdat veruit de meeste mensen niet dit lijden voelen. Dus ze begrijpen je ook niet, waar maakt ie zich druk om, pas je maar aan. Je bent vreemd, je past niet, je bent confronterend. Je staat alleen, a...

Verwarrende beelden. Nieuwe werelden die zich openen en sluiten. Opgeslokt door je medemens. In de huid kruipen van, maar er niet meer uit kunnen stappen. Totaal inleven maar daardoor je eigen leven niet meer kunnen leven. Ingekapseld door verlangens, verwachtingen, angsten, verdriet. Overal licht willen brengen, maar zelf verduisterd worden door de duisternis van anderen. Van binnen speelt zich een heel ander leven af, dan aan de buitenkant zichtbaar is.. Gedachten die om en om tollen, verstrikken. Ze zuigen je mee van licht naar duisternis, van duisternis naar licht. Van leven naar dood, van dood naar leven. Ze nemen je gevangen in een wurgende houdgreep, in een draaikolk die je naar beneden sleurt. Een stralende lach, een bemoedigend woord.... voor de ander. Een luisterend oor, een wijze raad...... voor de ander. Een stroom van liefde vloeiend........ naar de ander. Niets voor je zelf, alles......... voor de ander. Maar wat als de ander er niet meer is? Wat als er geen mogelijkheid ...

Ook de seksualiteit wil bevrijd worden, omgezet worden, uitdrukking worden van de Liefde. Dit word dan zichtbaar in alles wat je bent en doet. Alles is dan erotiek maar heeft niets te maken met lust of dat je seks met iemand wil beleven. Dat kan een van de uitdrukkingen zijn. Maar in alles wat je aanraakt wordt je dan aangeraakt door de Liefde in zachtheid in tederheid, gevoelig zijn voor alles om je heen. Als die verbinding met t hart met het Bewustzijn nog niet plaatsgevonden heeft dan worden we als t ware nog geleefd door t dierlijke. Dierlijke driften, vooral mannetjes ;) lustverlangens, geen verbinding zoeken maar vooral gefixeerd zijn op eigen bevrediging. Terwijl als wel verbinding gemaakt is met t hart met de Liefde dan gaat t juist om verbinding, juist om afstemming, juist om samen beleven,  op elkaar reageren. In het seksuele spel maar uiteindelijk in alle uitwisseling van energie. In die Verbinding kun je ook waarlijk jezelf één voelen met de ander zonder de daad te ...

Er zijn in dit nu twee werelden tegelijkertijd aanwezig.  De wereld van de voortdurende dualiteit, strijd, verandering, en de wereld van de Eeuwigheid, het koninkrijk van God. Elk moment kunnen we afstemming vinden, verbinding maken, met het Koninkrijk van God. Het spreekt in de Stilte, het is was en zal altijd Zijn. Elk moment kunnen we dus uit de tijd uit de strijd stappen en in het eeuwige Licht stappen. Als we ons overgeven, het Licht toelaten en door ons heen laten stromen. Elk moment kunnen we de vrede en vervulling vinden, want de vrede en vervulling is altijd daar, is altijd aanwezig. Zo mag er waarlijk begrip komen over dat wat zich binnen de tijd afspeelde. Zo kan verdwijnen de strijd, de verwarring, de gespletenheid, in het door je heen laten stromen, het laten spreken van de Eeuwigheid. Gnosis is niet alleen abstracte energie. Er zijn ons mensen voorgegaan, die ons willen helpen op de weg. Zij zijn de brug over gegaan naar de Eeuwigheid. Maar voor ons stappen z...

Het hele leven.... slechts een oefening om te leren hoe je naar huis kunt terugkeren hoe je kunt sterven, hoe je kunt verdwijnen. Want zodra jij verdwijnt, verschijnt God in je. Jouw aanwezigheid is Gods afwezigheid, jouw afwezigheid is Gods aanwezigheid. Osho Staat een heleboel en ben er helemaal mee eens. Er gaat alleen nog een fase aan vooraf waar al een heel leven of meerdere levens aan vooraf kan gaan. Het verlangen om terug naar huis te gaan, wat dus in jezelf is, dat Thuis. Voeling krijgen met wat dat Thuis vertegenwoordigt, omvat, de betekenis ervan. Want ja als die voeling er niet is waar kun je dan Verbinding mee maken? Dat echte verlangen is er al bij  heel weinig mensen. Meestal moet daarvoor alles instorten waar je je zekerheid op gebouwd hebt. Zijn er heeeel erg weinig waar werkelijk dat authentieke verlangen is, ik wil naar Huis. Maar als dat verlangen authentiek gegroeid is, er openheid gekomen is voor het Goddelijke in jou dan kan de reis aange...

Wat is dat heilbegeren? Het komt eropneer als dit heilbegeren er niet is dan zal ook nooit werkelijk het Bevrijdingspad gegaan kunnen worden. Dan zul je nooit Vrij worden. Dat verlangen is een vuur. Hoe krachtiger dit Vuur, dit innerlijke Vuur is, hoemeer het alles weg kan branden wat illusie is. Dat je enige verlangen is om de illusie te laten verdwijnen, zodat de Eeuwigheid zich kan openbaren kan verschijnen. Dat je werkelijk alles in je leven in dit kader plaatst. Alles hieraan onder geschikt maakt. Niet dat dit ook wel gezellig is, het spirituele pad, uiteindelijk heel vrijblijvend, tussendoor workshopje, gezellig met elkaar erover praten. Nee dat t nog de enige, enige levensbehoefte is, die de rest in de schaduw stelt. Dat het schrijnt van binnen. Een zo'n intens verlangen tot Weten, tot die Bevrijding. Hoe krachtiger dit innerlijke Vuur, hoe groter de mogelijkheid. Er is uiteindelijk maar één Weg. Die Weg kun je niet doen, maar t betekent heel aandachtig a...

Nietzsche zegt: 'Voordat je bij de top van een boom kunt komen en de bloemen kunt begrijpen die daar bloeien, moet je eerst diep afdalen tot aan de wortels, want daar bevindt zich het geheim. En hoe dieper de wortels gaan, hoe hoger de boom reikt.' Hoe groter dus jouw verlangen naar begrip, naar kosmisch bewustzijn - want dat is de uiteindelijke lotus, het lotusparadijs - hoe verder je dan zult moeten gaan om bij de diepste wortels te komen in de allerdonkerste lagen. Er is maar één weg. Noem het meditatie, noem het gewaarzijn, noem het waakzaamheid - het draait allemaal om hetzelfde: dat je meer alert wordt, allereerst wat betreft je bewuste denken, wat er omgaat in je bewuste denken... En het is een prachtige ervaring, een geweldig panorama. Osho Ja, hoe groter het verlangen, echt verlangen, naar waar Licht, hoe meer er een intentie zal zijn dat alles wat duister in jou is in het Licht mag komen. Durven jezelf in het Licht te zetten. Geen vlucht, geen verschuilen, geen ontke...