Kagib Weteninhethart

Is het wijs om niet in te grijpen als je vantevoren weet wat iemand voor misdaden gaat plegen? Als je weet dat iemand een massamoordenaar is? Is dit wijs, is dit compassie hebben? Is niet alles leven? Ik hou t gewoon open, gewoon kijken wat er bij jou wakker wordt. Je zou bv Hitler tegen gekomen zijn voordat hij alles zou gaan doen wat hij daarna gedaan heeft. Dat hij in een huis zat wat in brand stond, en je wist wat hij allemaal zou gaan doen. Zou je hem dan redden als de verantwoordelijkheid over zijn leven in jouw handen lag? Ik vind t niet niks. Ja, binnen wat ik gelezen heb, en hoe ik t ook wel voel kun je uiteindelijk als mens weer een worden met God, maar dan ook in alles. Dus het ook alles Weten en kunnen. Dit betekent natuurlijk een ongelooflijk grote verantwoordelijkheid waardoor het ook zo belangrijk is in deze ontvouwing in het vrijmaken van die Kracht dat Weten, dat Kunnen, dat alle persoonlijke belangen, alle ikverlangen, alle beladenheid, alle persoonlijke voor en afkeu...

Barmhartig zijn.... Het is eigenlijk een woord waar de werkelijke betekenis van verloren is geraakt, eigenlijk een verouderd woord. Erbarmen hebben, mededogen, compassie. Die barmhartigheid kan van binnenuit vrijkomen naar de medemens na een weg van ontsluiering, ontmaskering, vrijmaking, van alle beelden die je over de mens had. Daardoor kan waarlijk mededogen, Liefde vrijkomen voor die mens. Gewoon in dat wat ze zijn, zonder dat ze er iets voor hoeven te doen. Eigenlijk kan God zich dan door ons heen uitdrukken, tot uitdrukking komen, omdat wij verdwenen zijn, en God puur erbarmen, mededogen is. En daarin is een gelukzaligheid, God te mogen ervaren binnenin. Gewoon gelukkig zijn, zonder reden, gewoon omdat er mededogen is, gewoon omdat je liefhebt, gewoon omdat er Liefde is. Hoe kan hierin dan nog wrok of hardheid tevoorschijn komen? Je bent Heel, vervuld van dat Goddelijke, het mannelijke en vrouwelijke in balans. Zonder dat je er iets speciaal voor hoeft te doen, stroomt het erbarm...

Het draait om de Liefde. De Liefde die niet van deze wereld is. De wereld van het denken is van de dualiteit. Van alle spelletjes waar we ons mee bezig houden, en waarmee we t elkaar vaak zo moeilijk maken. Waarin we verstrikt raken, in angst en afweer, en de jamaars, en als dit, en hij heeft dat, en waarom dit. Vragen zonder antwoorden. Het denken houdt ons zozeer bezig dat we vergeten te leven. Vergeten wat leven is. Wat genieten is. Wat Zijn is. Wat Zijn in Liefde is. Die Liefde die niet aan dat spel meedoet, maar wel het spel omvat met begrip, met compassie, met mededogen. De ander laat zijn die hij/zij is, en waar nodig heel duidelijk en helder is, zonder oordeel. Het hart is het zwijgen opgelegd, de kern van het hart, de stilte in het hart. Het Weten in het hart. Waar we waarlijk rust zouden kunnen vinden, waarlijk veiligheid en vervulling in het hart. Thuiskomen in het hart. Waar alle antwoorden liggen. Zo eenvoudig, in alle eenvoud. Als we willen luisteren. Maar we verliezen on...

Goh, niets, dat is niet veel hé. Betekent dat nou dat je niets waard bent? Dat je niets voorstelt? Hmmm nee toch niet. Iedereen is hartstikke veel waard. Maar t gaat er om, wat verbindt je hieraan, verbindt je hier iets aan? Er is een groot verschil tussen belangrijk zijn, en jezelf belangrijk voelen. Of onbelangrijk, dat is eigenlijk de andere kant. Verbindt je iets aan het belang dat je hebt in het geheel? Het is een soort paradox. Je kunt hartstikke belangrijk zijn, hartstikke waardevol, maar dit eigenlijk helemaal niet meer in de gaten hebben. Hier niet meer mee bezig zijn. Het heeft voor jou helemaal geen belang meer. Wat andere er voor belang aan hechten is hun zaak, wat ze van jou vinden. Je doet gewoon. Je doet gewoon wat gedaan wil worden, in het moment. Je bent niets. Je bent alles. Het maakt eigenlijk niet meer uit. Het heeft geen trilling meer. Er is hier geen voeling meer mee emotioneel, groot/klein, goed/slecht. Je hebt kwaliteiten, daarmee heb je iets te geven, maar je v...

Een belangrijke reden waarom wij hier zijn is om waarlijk tot begrip te komen. Vanuit een doorleefde ervaring. Vanuit vele, vele, ervaringen, ook in andere levens, waarlijk tot begrip komen en compassie. Tot een ervaren komen dat je in alle eenvoud iedereen liefhebt. Niet als een beeld. Niet als een, dat behoor je te doen. Niet als iets waardoor je jezelf beter voelt, wat in totale tegenstrijd is met Liefde. Maar als een Weten, dat je dit Bent. Dat je zoveel ruimte in jezelf gemaakt hebt dat die Liefde alles kan opvullen en vervullen. Wat er dus eigenlijk op neer komt dat jij, jouw ikje, er niet meer is. Wel je persoonlijkheid. Je blijft een kanaal van deze Liefde maar je zet er niks tussenin. En dan kun je nog de verschillen zien. En je kunt reageren op die verschillen, of beter gezegd het Bewustzijn kan dan door jou heen reageren. Maar er is geen oordeel, geen veroordeling. Gewoon een zien wat is in alle helderheid. Je kijkt niet meer naar alle onderverdelingen die meestal gemaakt wo...