Kagib Weteninhethart

Miskenning wat is dat? Jezelf mis-kennen, jezelf ont-kennen, eigen behoeften, verlangens, altijd de ander de ander, heel altruïstisch lijkt t.... Maar vaker, of bijna altijd, schijn bedriegt. Een periode gaat het goed. Iemand is heel gelukkig in deze rol. Iemand lijkt niets nodig te hebben, altijd klaar staan altijd helpen, altijd er zijn. Maar wat dan ontstaat is dat de omgeving zich hiernaar gaat voegen. Nee je wordt uiteindelijk niet meer beloond, het wordt als vanzelfsprekend geacht. Och dat doet zij wel, hij wel. Minder en minder zijn er bedankjes. Je zit vast in een rol van waaruit je benaderd en bekeken wordt. En dan gaat er iets schrijnen, want dan blijk je toch niet zo altruïstisch te zijn als je dacht. Je verlangt naar je complimentje naar een schouderklopje, wat goed dat je dat gedaan hebt, dank je wel. Je bent zo lief, ben zo blij dat jij er bent. Nee dit verdwijnt meer en meer, er ontstaat een soortement van onverschilligheid naar jou. Want je bent niet echt, het is schijn...

Juist in deze tijd wordt steeds meer zichtbaar dat het toch vooral de vrouw is die, de Weg op wil gaan en de man die achterblijft. Dat de man toch vooral alles bij het oude wil laten, omdat we uiteindelijk ook (nog) in een patriarchaat leven.  Wat te doen als de ander niet mee kan gaan in jouw innerlijke ont-wikkeling.  Heel belangrijk is dat er ruimte blijft voor die ont-wikkeling, dat je jezelf daarin vrij kan blijven ont-wikkelen in een trouw zijn aan dat innerlijke Pad. Daarin zul je altijd een uitwerking hebben op je partner al wordt dit misschien niet eens zichtbaar.  Als dit niet zo is, als de partner als t ware jou wil beknotten zijn levenswaarden wil opleggen, geen ruimte geeft, geen respect heeft voor jouw pad dan worden weer andere thema's zichtbaar. Dan is het, wat betekent deze relatie nog werkelijk als openheid totaal ontbreekt, als je terug geduwd wordt in je ont-wikkeling niet vrij kan volgen hoe je Hart spreekt. Heb je elkaar nog werkelijk iets te gev...

Komt eropneer, wij moeten verdwijnen. En overal waar wij verdwijnen kan het Ongeschapene kan God kan het Bewustzijn, de Essentie zijn plaats innemen. Dan komt hier ruimte voor. Zo kan het Licht krachtiger en krachtiger in ons werken, inwerken, ons inspireren en alles belichten, naarmate dit proces vordert. De kern is, dat je alles maar dan ook alles moet overgeven. Zolang jij nog denkt iets te doen, iets wil doen iets te moeten doen, kan Gods wil zich niet tonen en ben je niet arm van geest. Helemaal niets meer willen, dat echt alle alle eigenwilligheid verdwijnt, daar gaat t om. Want dat is de kern van de val, dat wij iets wilden, iets anders wilden, het zelf wilden doen. De vrucht daarvan zien we op deze wereld. Dus t gaat om niet mijn wil geschiede maar Uw Wil. Maar dan ook echt, zonder voorbehoud, alles overlaten, alles overgeven, niets meer weten. Met lege handen staan. Dan kan God je aan de hand nemen. Dan kan het Goddelijke in jou overnemen. Dan kan God zich...

Juist als je jezelf heel, heel diep opent voor God om maar zo te zeggen kun je jezelf heel diep openen voor alles en iedereen om je heen. Dan kun je die Liefde voelen die jou draagt. Dan mag er een ervaren komen hoe wijs hoe volmaakt alles is. En zo in die Verbinding kan dan waarlijk die Liefde vrijkomen voor alles en iedereen om je heen. Dat is dan ook niet meer jouw liefde maar de Liefde die je vrijgemaakt hebt. Die Liefde is uiteindelijk in iedereen. Hoemeer je vervuld bent in die Liefde, kun je waarlijk de ander liefhebben omdat t niet meer vanuit gemis voortkomt. In dat proces betekent t tuurlijk niet dat je daarin menselijke genegenheid en warmte opzij moet schuiven. Juist belangrijk dat je dit ook toe kunt laten, kwetsbaar kunt zijn, je durft te openen hiervoor, hierin geraakt kan worden. Maar hoemeer dat Andere je vervuld hoemeer de behoefte wegvalt vanuit gemis die verbinding te maken. Meer en meer wordt t een waarlijk geven om die ander een overstromen zonder verlang...

Er is een Plan, een Goddelijk Plan met ons zijn, ons mens zijn hier op aarde. Alleen het is niet aan tijd gebonden. Vroeg of laat zal het vervuld zijn, alles vervuld zijn. Dan zal alles weer één zijn, de afgescheidenheid voorbij zijn. Een deel in onszelf is al een. Het gaat er nu om dat wij hiermee uiteindelijk weer versmelten. Dit Plan omvat eindeloze stadia van ont-wikkeling, de verandering gaat altijd door. Het is mogelijk dat stadium na stadium zich in volledige harmonie ontvouwt en zo niet............. dan plukken we de vruchten van dit afwijken, van het uit de Stroom gevallen zijn. Totdat we tot bezinning komen, en weer vrijwillig hiernaar terugkomen, weer meestromen. Elke frictie in onszelf, alle beladenheid, geladenheid is een teken dat we uit het Plan zijn gestapt of daar dreigen uit te stappen. Alle eigenwilligheid, alle het zelf beter denken te weten, denken te kunnen. We breken los en plukken de vruchten van het losgebroken zijn. Tuurlijk mag je delen, in wat je beleeft...

Daar gaat t om, harmonie, balans vinden, in evenwicht zijn. Wat uiteindelijk betekent in harmonie zijn met Zijn. In je midden zijn. In het midden is stilte. In het midden is vrede. In het midden is onuitputtelijke Kracht. Draait het hele leven er niet om dit midden te vinden, en steeds weer te hervinden? Verliezen we dit niet steeds weer omdat we achter onze gedachten aanhollen, achter onze verlangens, achter dat we zoveel moeten doen, en we zijn er niet meer, we zijn uit ons midden. Of we versuffen, kristalliseren, raken vast in monotonie, routine, gaan een beetje slapend door t leven. En ook dan zijn we uit ons midden, niet in harmonie dus ook niet echt in vrede al kan dit aan de oppervlakte zo lijken. Schijnbare vrede kan dan zo onder onze voeten weggeslagen worden als de situatie verandert. Dus ja dan staan we niet echt stevig. Niet gegrond in Zijn, maar in wat we denken te zijn. Als we niet in harmonie zijn, op wat voor manier dan ook, dan zal het leven iets zoeken om die h...

Waarom hebben mensen moeite met"niets"? Ligt de kern er niet in dat de mens zo geprogrammeerd is? Dat het ons met de paplepel ingegoten is dat je iets moet zijn? Vanaf de geboorte en dan verder en verder, van generatie op generatie. Dat we gewoon in eerste instantie niet beter weten? En juist omdat we altijd iets moeten zijn, moeten doen, behoren te doen, wordt niets iets heel gevaarlijks, confronterends, want we associeren niets met leegte. Dat is toch de accu waar deze wereld op, om draait het iets zijn. Wat dit dan ook is, waar je dit dan ook in vindt. Liefste dat het past. Dat je past in/binnen het spel dat de anderen spelen. Maar och de tegenbeweging vervuld ook wel al is t dan soms wat onzekerder. Ook daarmee kun je helemaal vol zijn. Al die programma's willen niet verdwijnen daar komt het op neer. Al die programma's die om voorrang vechten in ons denken. Omdat we Het nog niet gevonden hebben, kunnen die programma's hun programma uitzenden, doorzenden,...

zoek eerst het Koninkrijk en alle dingen zullen u toegeworpen worden. Als je dat Koninkrijk gevonden hebt, binnenin, dan heb je alles. Maar voor t verstand is dit niet te bevatten, in verbinding met ons emotieleven, alles wat van de dualiteit is. Belachelijk, om te lachen zal t verstand zeggen, onzin. En toch het is er, als Het in het hart ontvangen kan worden. Of beter gezegd als het hart zich wil openen voor Het. Een wereld die alomvattend is. Een Bewustzijn die deze wereld omvat met Liefde en begrip en toch niet van deze wereld is. We kunnen het pas horen als we naar ons hart willen luisteren, naar Het willen luisteren. In dit proces zal alles steeds meer verstillen tot stilte worden. Als alles meer en meer leeg gemaakt wordt zal alle opwinding wegzinken in deze Stilte. Geen stemmen van entiteiten of allerlei wezens, maar onze eigen Stem. De Stem van onze Essentie, van de Kern, van ons Wezen. Dat wat waarlijk Wezenlijk is en waarmee alles verwezenlijkt zal worden. Dat wat...

Het Licht kan slechts dan in je werken, de Eeuwigheid, het Weten, de alwijsheid, als je enige verlangen, je enige liefde de waarheid is. De waarheid van dit moment, wat nu jouw waarheid is. wat nu is, wat nu leeft, in jou, door jou heen werkt en zich uitdrukt. Zo kun je van waarheid tot waarheid gaan in een steeds weer loslaten, ontmaskert worden, onder leiding van de Waarheid. Van hieruit vindt t omzettingsproces plaats, het transformeringsproces. Het veranderingsproces dat nooit ophoudt, want steeds zijn er weer nieuwe poorten te openen, nieuwe dimensies die zichtbaar, openbaar kunnen/mogen worden. Zolang de ontvankelijkheid blijft. En in Verbinding voel je jezelf meer en meer hierdoor gedragen, beschermd, vervuld. Je Weet dat Het Weet, en je geeft je onvoorwaardelijk over. Met lege handen, met een onbevangen open hart. Je enige verlangen is nog dat dit Licht dat deze Liefde waarlijk in jou tot opstanding mag komen. Uit mag stralen, zich mag openbaren, door jou heen. Niets lie...

Er is een Oeressentie die er was voor de val. Dat wat niet in de tijd gevallen is zou je ook kunnen zeggen. Maar ja, wij zijn wel gevallen in de tijd, en daar de weg kwijtgeraakt. Maar die Oeressentie staat buiten de tijd, en heeft uiteindelijk de touwtjes in handen van alles wat binnen de tijd plaatsvindt, de dualiteit. De dualiteit speelt haar eigen spel. Het wil eigenlijk dat spel door blijven spelen wat zelfs verbinding heeft met heel grote krachten, heel grote wezens. Die kunnen je ook weer misleiden, waar je maar gevoelig voor bent. Ze kunnen ook bv via channeling zich openbaren. Maar de Oeressentie spreekt zich ook uit, maar is een heel stille Stem. Het is aan jou of je wil luisteren, waar je verlangens liggen. Wil jij blijven, of wil je verdwijnen, daar komt t op neer. Wil je vol blijven van jezelf, of leeggemaakt worden, verstillen. Alles, maar dan ook alles overgeven. Niets meer weten, niets meer kunnen. Dan kan de Essentie in jou gaan spreken, en het omzettingsp...

Wat is waarheid? Is er een uiteindelijke waarheid? Wat mij betreft wel. Die kan zich pas openbaren, naarmate wij meer en meer leeg worden van onszelf. Van wat we willen, willen zijn, willen doen. De Waarheid zit daaronder. Ligt niet de kern daarin dat de mens het geluk wil vinden in doen, in handelen, terwijl het uiteindelijk ligt in Zijn? Steeds naar buiten gericht, wat daar allemaal is, wat daar belangrijk is, wat daar moet gebeuren. Wat wil gebeuren, terwijl de Oplossing, de vervulling binnenin ligt, in Zijn. Gewoon Zijn. Waarom kunnen we niet gewoon Zijn? Waarom worden we dan onrustig, wordt t saai als er niks is om te doen? Omdat we nooit thuisgekomen Zijn, nooit echt thuisgekomen in onsZelf. En ja, als we daar niet echt ons thuis voelen, rust vinden, vrede en vervulling, waar dan wel? Terwijl Het er nu is. En elk moment weer. Dat voelen diep, diep binnenin. Dat nu, dit moment, Het, de vervulling er is. De vervulling in gewoon Zijn. En daar stopt de beweging ...

Ja, daar begint het jezelf zijn. Dus niet het masker, niet de schijn, niet iets ophouden wat niet is. Geen muur ervoor, geen overstijgen, niet er iets anders van maken. Maar voeling krijgen met jouw pure zijn hoe het nu is. Hoe schijnbaar lelijk het ook is wat er in je leeft, wat je denkt, de emoties die door je heen gaan. Het wil gevoeld worden. Het wil doorvoeld worden. Zo kan het ontmaskerd worden. Zo kan het geheeld worden. Zo kan het bevrijd worden van de zwaarte het juk. Zo kan het oplossen in wat alles draagt en Weet. Wat Liefde is. Als je dan uiteindelijk jeZelf bent geworden. Het Zelf. Wat een schoonheid, wat een sprankeling, echt alles nieuw, onverwachts. Een onbevangen staat, eindeloos ruimte voor leven beleven. Afgestemd op het Leven. De Dans van de Kosmos Kagib De uitgesproken woorden: http://we.tl/1B8RmfO4XW

Vanuit de duisternis weerklinkt de stem van de Mens weer. Dit is de duisternis die jullie gemaakt hebben. Het Licht had geen mogelijkheid om te schijnen, of het werd zo snel mogelijk gedoofd, of het was er, maar werd niet gezien, of men wilde het niet zien. Dit was jullie realiteit. Maar het had ook anders gekund. Het kan nog steeds anders. Ik geef jullie nog een laatste kans. Maak je keuze. Kies voor de hel die jullie nu veroorzaken, of maak wakker het Koninkrijk dat in jullie binnenste is. Dit Koninkrijk is niet van deze aarde. Dit Koninkrijk is in het hart. In dit Koninkrijk leef Ik. Er valt een stilte. Dan beginnen er vogeltjes te fluiten. Het zachte ruisen van de wind is hoorbaar. Het projectiescherm flitst weer aan. Beelden van de zonsopgang. Knoppen van bloemen, zich openend voor het prille licht. In deze oase van rust weerklinkt de Stem weer, nu vriendelijk en warm, maar zeer indringend: Laat een ommekeer in uzelf plaatsvinden. Het leven is een puz...

De mist had heel de dag aangehouden en toen hij tegen de avond optrok stak er een wind op uit het oosten - een droge, scherpe wind die de dode bladeren van de bomen afblies en de grond deed opdrogen. De nacht was stormachtig en dreigend; de windkracht was toegenomen, het huis kraakte ervan en takken werden van de bomen gerukt. De volgende morgen was de lucht zo helder dat het leek of je de bergen kon aanraken. Met de wind was ook de hitte teruggekeerd; maar bij het luwen van de wind in de late namiddag kwam de mist weer aanrollen uit zee. Wat is de aarde toch uitzonderlijk mooi en rijk! Nooit krijg je er genoeg van. De droge rivierbeddingen staan vol leven; steekbrem, klaprozen, rijzige gele zonnebloemen. Op de keien zie je hagedissen; een bruin met wite geringde koningsslang ligt te zonnen, zijn warte tong flitst in en uit, en aan de overzij van het ravijn blaft een hond die achter een buidelrat of een konijn aan zit. Tevredenheid is nooit een resultaat van vervulling van een we...

Ze zoekt. Maar soms weet ze niet waar ze het zoeken moet. Als het leven zoveel pijn doet, en er nergens iets is, wat haar werkelijk voedt. Ze zwicht. Voor weer een verleiding, die steeds weer op de loer ligt. En ondergaat de pijn, als haar Geweten dit weer zet in het volle Licht. Ze zwijgt. Ze ziet. Maar uitleggen wat dit is, kan ze niet. Dit doet haar soms veel verdriet. Ze zingt haar heel eigen lied. Ze zoekt. Ze zoekt haar Ziel. De bevruchting van haar Hart. Het maken van een nieuwe start. Kagib

Alles is geloof, echt alles, totdat je Weet. Vanuit ons geloof krijgt t leven vorm. En dat zijn vaak self fullfilling prophecies. Daarin is eigenlijk minimaal sprake van toeval. Zolang je geleefd wordt door een uiterlijk geloof, ben je eigenlijk heel voorspelbaar. Dan is er niets nieuws onder de zon. En hiermee bedoel ik dus zeker niet alleen religie. Ook de maatschappij, praat je allerlei geloven aan, en elke cultuur heeft weer andere geloven. Maar leven is hierin niet. Dan wordt je geleefd. En zo wordt bijna iedereen geleefd door eindeloze overtuigingen, geloven, idealen, verlangen naar geluk, macht, geld. We kunnen door zoveel in bezit genomen worden. Veruit de meeste, weten niet beter. Dit is gewoon t leven. Is toch niks anders? Als je denkt voelt dat er iets anders is, meer is, dan ben je gek. Alles moet passen binnen de algemeen erkende overtuigingen, geloven. Want als je niet past doe je niet goed mee, en das lastig, dat confronteert hen die nog graag volgens allerlei gelove...

Vaker wordt er gezegd we zijn maar mensen. Maar we zijn nog helemaal geen mens, de ware Mens is nog helemaal niet in ons opgestaan. We openen ons nog minimaal voor wat in potentie in onszelf verborgen is. En daarom komen we om in al die regeltjes geboden verboden dit mag niet dat wel. Maar de Ware Mens, als het Bewustzijn over heeft kunnen nemen op aarde, zich door ons heen zou kunnen openbaren, dan zijn al die regeltjes niet meer nodig. Dan is het na een innerlijk proces, een innerlijke zuivering, de meest natuurlijke zaak dat je een heleboel gewoon niet meer doet. Daar hoef je dan niks meer voor te doen, dat wordt je ademen. En och bepaalde praktische regeltjes zullen er altijd blijven, zoiets als een stoplicht, werkt gewoon het beste voor een rood stoplicht te stoppen. Maar de structuur van de samenleving zou natuurlijk totaal veranderen als het Bewustzijn zich uit kan spreken. Dan zullen we werkelijk verantwoordelijkheid nemen voor ons leven. Een antwoorden op het Bewustzijn ...

Ja het gaat er om echt een individu te worden en dat ben je niet zomaar al denkt bijna iedereen dat ze een individu zijn. Het is moeilijk en heel kwetsbaar een eigen geluid te laten horen, kenbaar te maken dat het voor jou anders is anders voelt, dat je Hart zich uitspreekt. Dat je niet om je Hart heen kunt.  Er zijn maar weinig mensen die vanuit hun hart leven een open hart hebben. Mensen kunnen vol emotie zitten over van alles en nog wat, over de wereld, de mens om zich heen, over zichzelf, en toch dat het hart potdicht zit. Dus voorwaarde om echt tot jezelf te komen echt een individu te worden ligt in het open stellen van het hart. Zolang dit niet gebeurd is zijn we heel makkelijk te manipuleren. De groep zegt dit dus de groep wordt gevolgd wat voor groep dan ook. Dit kunnen ook spirituele groepen en groepjes zijn waar alleen elkaar nagepraat wordt, geen werkelijk luisteren naar zichzelf naar het Hart. Waar geen werkelijk Bewustzijn aanwezig is, of voeling daarmee. Dus ...

Afscheid nemen. Niet altijd makkelijk. Zoveel dat was. zoveel dat zo mooi was zo lief was zo fijn was. Zo intens en vreugdevol. Zoveel dat pijn was dat verdriet was dat verwarring was dat boosheid was. Ook dat is vaak niet makkelijk los te laten. Afscheid nemen van de tijd. Afscheid nemen van wat binnen de tijd plaats heeft gevonden. Is dat mogelijk? Een leven vol beleven, emoties en verlangens. Vol ontmoetingen en moetingen. Vol van werk en leven. Vol van kinderen en relaties. Vol van bezig zijn met zoveel. Zo vol hiervan zijn. Zoveel dat zich opgebouwd heeft binnen situaties waar verwarringen ontstaan zijn in intermenselijke relaties, spraakverwarring. Niet meer tot elkaar kunnen komen. Een leven gevuld met zoveel. En nu mag je afscheid nemen. Een kans. Alsof er niets was. Afscheid nemen met een hart van liefde. Dat het toch goed was. Dat het was wat t was. Er werd iets zichtbaar, er werd iets getoond, In dat wat was. Alles weer leeg. Een schone lei. Over nieuw beginnen. Op n...

Juist in deze tijd wordt steeds meer zichtbaar dat het toch vooral de vrouw is die, de Weg op wil gaan en de man die achterblijft. Dat de man toch vooral alles bij het oude wil laten, omdat we uiteindelijk ook (nog) in een patriarchaat leven. Wat te doen als de ander niet mee kan gaan in jouw innerlijke ont-wikkeling. Heel belangrijk is dat er ruimte blijft voor die ont-wikkeling, dat je jezelf daarin vrij kan blijven ont-wikkelen in een trouw zijn aan dat innerlijke Pad. Daarin zul je altijd een uitwerking hebben op je partner al wordt dit misschien niet eens zichtbaar. Als dit niet zo is, als de partner als t ware jou wil beknotten zijn levenswaarden wil opleggen, geen ruimte geeft, geen respect heeft voor jouw pad dan worden weer andere thema's zichtbaar. Dan is het, wat betekent deze relatie nog werkelijk als openheid totaal ontbreekt, als je terug geduwd wordt in je ont-wikkeling niet vrij kan volgen hoe je Hart spreekt. Heb je elkaar nog werkelijk iets te geven? Is er nog...