Kagib Weteninhethart

Wat ze altijd van een kind zeggen, wat je zegt ben je zelf, is ook wat je denkt ben je zelf. Dit is helemaal neutraal, kan dus alles zijn, hemelse gedachten en laag bij de grondse om t verschil maar aan te duiden. Dus wat denk je, wat gaat er in je om? Dat ben jij. Dit kan natuurlijk heel eerlijk maken, als je hier naar durft te kijken zonder oordeel. Maar kan ook heel fijn zijn. Je hebt ook het positief denken maar dan ga je juist in de fragmentatie, want wat is positief en wat negatief? je kiest vanuit jouw ikje, vanuit de denker, en gaat dan juist het spel van de illusie in. Dit wil ik, en dat andere niet, en waarom dan niet? Maar je bent veel meer dan je denken en met mentale spelletjes kom je er niet. Nee, het gaat om aandachtig aanwezig zijn bij je denken. Zonder het speciaal in te vullen, er iets anders van te maken. Het diep door je heen te laten dringen, dat ben ik, want dat denk ik. En is je denken vervuld met liefde, verbonden met iedereen? Waarom dan niet? Wat denk je toch ...

We kijken en we zien iets, en wat we zien is helemaal echt. Die boom, dat kind, de sterren, het huis, je hand, de koelkast, wat het ook is.  Alleen wat we er van maken komt uit ons innerlijk, maakt het bijna altijd subjectief. We geven er een bepaalde waarde aan, een bepaalde kleur. We vinden het mooi, goed, slecht, we willen het, of juist niet. En hierdoor komt de gespletenheid, beladenheid, krijgt het een bepaalde lading. Dan is het niet zomaar meer wat het is, maar moet het iets zijn of juist niet zijn. De boom staat er nog steeds, het kind lacht naar je, dat gebeurd, maar wat we ervan maken, wat we ermee doen is een ander verhaal. Iedereen ervaart de wereld op een bepaalde manier, kijkt op een bepaalde manier de wereld in. Die is bijna altijd heel subjectief omdat het niet vrij is, er zitten beelden op. Vanuit het op een bepaalde manier ervaren van iets geef je het een bepaalde energie. Daardoor krijg je de ervaringen die je hebt omdat je iets uitstraalt, direct of soms op wat ...

Het totale leven mag meditatief worden. Dat je elke seconde van je leven in aandacht bent, aanwezig bent, in Verbinding bent. De ademhaling is een goeie manier om als je die Verbinding verloren hebt, weer te herverbinden. Terugkomen in/bij jezelf. Uiteindelijk is er een gelijkmoedigheid. Minder en minder kan je uit je midden halen, uit de stilte uit de vrede, uit de harmonie. Minder en minder aanrakingspunten die er zijn. Je Bent en daarin is het dan vervuld en in dat Zijn stroom je in alle eenvoud mee zonder speciale opwinding of extase. Dat is dus ook n proces waarin het Bewustzijn meer en meer alles mag bevruchten met dit Bewustzijn met de Liefde met het Weten met het Licht. Dat alles daarin vervuld is, alles bevrijd en geheeld is. Dat het Licht alles mag doorlichten van top tot teen van teen tot top. Dat alles gezien is doorzien is wat illusie was en de krachten hierin verborgen vrijgemaakt zijn. Weer die onbevangen staat. Je krijgt steeds meer energie. Hele heldere stromende energ...

In deze tijd is alles mogelijk, kan alles worden uitgeleefd. Alles kan en mag, geen taboes of amper. Geen dogma's van zo moet je leven. Dus we moeten eigenlijk het leven opnieuw uitvinden hoe nu te leven. We kunnen eigenlijk niet meer leven naar allerlei geboden en regels van buitenaf. We moeten voor onszelf uitzoeken wat goed voelt wat goed is. Ook dit is nog relatief want ja bijna iedereen is uiteindelijk toch bepaald door een bepaalde cultuur, bepaald waarden en normensysteem al is relatief gezien alles daarin vrij, ook hier in Nederland. Toch worden daarin bepaalde dingen als belangrijk geacht en anderen weer veel minder. Ook dit alles is weer relatief, waar de meeste mensen door worden geleefd al hebben ze dit niet eens in de gaten. Zo hoort het, zo is het, is toch niet anders.... En iets anders doen, wow das heftig, dan val je buiten de groep buiten de norm, en dat is heel kwetsbaar. En toch is dit een heel fascinerende tijd met zoveel mogelijkheden en kansen. Mogelijkheid om...

Onderdrukken werkt niet. Het gaat om aandacht. Als t ware je gedachten proeven, voelen wat de betekenis is. Wat is de wortel van die gedachte, waar komt die uit voort? Wat wekt die gedachte in jou op eventuele emotie, opwinding. Waar is die gedachte mee verbonden? Dat is de poortwachter zijn. Aanwezig zijn bij alles in aandacht zijn bij alles wat door je heen gaat. Zo kun je je gedachten ontmaskeren, neutraliseren, zonder onderdrukking. Je doorziet, ziet voor wat ze zijn. Als je het Licht erop laat schijnen, je bewustzijn. Het is een zicht krijgen op wat de betekenis is van die gedachten, waar ze vandaan komen. Al die stemmetjes uit t verleden, zien voor wat ze zijn, stemmetjes uit t verleden. Je ouders, opvoeding, cultuur etc. Zoveel bovenop je gekomen. Maar wat is hierin Waarheid? Nu is nu en nu mag alles anders zijn. Waar komt die bitterheid vandaan, die ontevredenheid? Stemmetjes uit t verleden, maar waarin zijn ze in dit nu nog levensvatbaar? Ontmasker ze, zet ze in het Licht zoda...

Het begint met zoekt en je zult vinden. Maar ja wat zoek je en wat vindt je dan? Zolang je zoekt zul je Het eigenlijk niet vinden. En toch is t een onderdeel van de weg die je niet over kunt slaan. Je zoekt van alles in van alles, bezeten van, van alles in deze zoektocht. En meestal ga je dan voorbij aan waar je Het kunt vinden. In jezelf. Als je dan uiteindelijk uitgeput bent van deze zoektocht dan komen de mogelijkheden. Dan kan de overgave komen, het alles overgeven. Het met lege handen staan. Het vanuit je hele wezen kunnen zeggen, ik geef me over, niet mijn wil geschiede maar Uw wil. En dan kan het antwoord komen, mag uiteindelijk de vervulling komen, al is dit dan nog slechts het begin van een nieuwe fase. Echt bij jezelf zijn. Echt in aandacht zijn, in het nu zijn, open en ontvankelijk. Aanwezig zijn. Voelen wat is. Dan kan het antwoord in jezelf gegeven worden op alle vragen die je hebt. Dan kan waarlijk het Bewustzijn gaan spreken over alles wat is, wat speelt, wat in je omgaa...

Het 'probleem' met mystieke ervaringen, met zo'n sprong in beleving is, dat je andere mensen daarin niet mee kunt nemen. Op dat moment is alles zo klaar als n klontje, dat is Het gewoon, niet moeilijk doen. Maar je kunt dit uiteindelijk niet overplanten. Iemand blijft in zijn/haar realiteit en wordt misschien even aangeraakt door deze realiteit  maar zakt dan terug in haar/zijn eigen bewustzijnsstaat. Dit beleven valt niet tevoorschijn te roepen, eens mag t gebeuren, plotseling terwijl je er niet op voorbereid bent. Juist als je er niet op voorbereid bent. Ik heb ook van die 'sprongen' mogen maken.  Maar het moet dan allemaal nog op aarde komen. Het wonderlijke daarbij is ook, als je door een poort heengaat is t niet meer terug te pakken hoe moeilijk t ook weer was. Waar je zo vol van was is helemaal verdwenen. Je weet niet meer waar je jezelf druk over maakte. Je nieuwe ervaren is dan ook zo gewoon, wordt weer zo snel gewoon, omdat dit dan je dagelijkse realiteit g...

Conditionering, zo'n belangrijk aspect in het totale leven. Iedereen is weer in/tot iets anders geconditioneerd vastgezet, gevormd. Dat wat vastgezet gevormd is wil niet zo makkelijk weer loslaten, oplossen, zich weer omzetten, veranderen, tot iets anders komen, verruimen, verdiepen. Dat is t ego, conditionering, houden wat is, vasthouden aan wat is, hetzelfde blijven, het houden bij wat veilig is wat gekend wordt. De rest is onzeker en houdt t ego t liefste van zich af, houden we ver van ons vandaan. Wil dit veranderen, is voorwaarde, stilstaan bij onszelf, aandacht, aanwezig zijn. Durven  doorlicht te worden. Durven te zien waardoor we geconditioneerd zijn. Durven ons ego in het Licht te zetten, te doorlichten, het te laten belichten. Durven ons te laten inlichten wat t Licht hierin zegt, het Geweten, het Weten in het hart. Voorwaarde daarvoor is openheid, een open hart. Dat het leven echt binnen mag komen, mag raken, wat dan ook geraakt kan worden. Dat is het Andere, wat ons omv...

Het is eigenlijk een beetje dubbel, je kunt t niet doen, en toch kun je t doen. :p Uiteindelijk wil je niets anders dan het doen, dan die ene weg gaan van binnenuit. Verantwoordelijkheid nemend voor je leven, alles wat daarin op je pad komt met een open en ontvankelijk hart. Uiteindelijk wil je niet anders dan in aandacht zijn, en wordt t heel natuurlijk en vanzelfsprekend. Maar als t er tussenin zit, ja dan kan t ego je nog wel s te pakken nemen, je ketenen. Dat je, je verliest in t leven, dat je de Verbinding verliest, geen aandacht meer hebt, dat je niet wil kijken in jezelf, het zelf wil doen. Dan kan t goed zijn jezelf tussendoor terug te roepen, ho stop, terug naar mezelf, terug in de Verbinding. Wat gebeurd er nu werkelijk en wat is de betekenis hiervan? Je kunt niet twee paden gaan, maar ja je kunt ook niks onderdrukken, want dan wordt t ook schijn. Maar je kunt wel de intentie hebben om in die aandacht te zijn, om die verantwoordelijkheid te nemen, om open en ontvankelijk te z...

Ja, het allerkleinste in eerste instantie meest kwetsbare kan tot de grootste Kracht uitgroeien, als we hieraan de ruimte geven. Maar dat gaat niet zomaar. Dat betekent heel heel veel onkruid wieden. Wat dat betreft, alweer heel lang geleden, op een reis in Frankrijk, een vredestocht. Toen waren we de plantjes aan t verzorgen, aan t wieden, moesten we ook t onkruid eruit halen. Er werd gezegd hoe t plantje eruit zag, het plantje werd getoond. En echt bijna alles moest eruit getrokken worden, en een heel klein kwetsbaar plantje bleef over. Zo wordt t wel letterlijk heel aards en tastbaar gemaakt de betekenis van het leven. Zoveel onkruid dat er is, zoveel dat voor dat kwetsbare plantje is komen te zitten. Een wirwar van gedachten en emoties en beelden en verlangens en angsten noem t maar op, waardoor we geleefd worden. Dat steeds weer uitschiet, steeds weer mogelijkheden ziet om zich kenbaar te maken, zolang er aanrakingspunten zijn. Je kunt dat natuurlijk niet met geweld eruit trekken....

Het mag misschien een eye-opener zijn, we hebben gedachten minimaal nodig in het dagelijks leven, mini minimaal. En toch zit bijna iedereen er helemaal vol van. Maar als ze verdwijnen, verdwijn jij niet dan blijft juist het pure Bewustzijn over dat Ziet dat Weet. Jouw Essentie. En als je de toeschouwer hebt kun je zien wat voor rare fratsen die gedachten allemaal uithalen. Ze spelen spelletjes met je, zetten je vast, spelen met je ego, groot, klein, goed, slecht, allerlei stemmetjes die er spreken. Maar dat ben jij niet dat is jouw verleden. Daar spreekt het verleden doorheen van je opvoeding cultuur religie noem maar op. Dit wil niet verdwijnen. Maar als je t toelaat, vol intense aandacht bent voor al die gedachtespelletjes dan kun je ze ontmaskeren, zien voor wat ze zijn. En zo mogen ze misschien in dit Licht van inzicht oplossen. Daar zijn ze dus ook doodsbang voor, die aandacht, waardoor ze je steeds vooruit laten jagen in zoveel dat gedaan moet worden wat belangrijk lijkt te zijn....

Wie is er vrij van haat en liefde? Is er niet onvoorstelbaar veel waar we onze liefde aan geven, en wat vaak weer in haat of andere emoties kan omslaan? Is dit niet de uiteindelijke zin van het leven om daar vrij van te worden. Zodat waarlijk de Liefde die geen tegenpool heeft kan vrij komen? Het is een uitdaging om inzicht te krijgen in je voor en afkeuren, waar ze vandaan komen. Alles wat beladen is, geladen is, waar je vol van bent, waardoor er juist geen ruimte meer is voor dat wat is, de diepste zin der dingen. Waardoor je steeds weer uit je evenwicht wordt gehaald, heen en weer wordt geslingerd. Tuurlijk moet je daarin tussendoor keuzes maken, maar t gaat erom van waaruit die keuzes? Wie maakt de keuze? Uiteindelijk is elk moment n keuze wat je doet en niet doet. Maar juist als je als t ware tot n soort van keuzeloosheid gekomen bent, alles stil geworden is van binnen. Als alle kleuring verdwenen is, alle invulling vanuit het ego, juist dan zal steeds in alle eenvoud de enig juis...

Wat is dat heilbegeren? Het komt eropneer als dit heilbegeren er niet is dan zal ook nooit werkelijk het Bevrijdingspad gegaan kunnen worden. Dan zul je nooit Vrij worden. Dat verlangen is een vuur. Hoe krachtiger dit Vuur, dit innerlijke Vuur is, hoemeer het alles weg kan branden wat illusie is. Dat je enige verlangen is om de illusie te laten verdwijnen, zodat de Eeuwigheid zich kan openbaren kan verschijnen. Dat je werkelijk alles in je leven in dit kader plaatst. Alles hieraan onder geschikt maakt. Niet dat dit ook wel gezellig is, het spirituele pad, uiteindelijk heel vrijblijvend, tussendoor workshopje, gezellig met elkaar erover praten. Nee dat t nog de enige, enige levensbehoefte is, die de rest in de schaduw stelt. Dat het schrijnt van binnen. Een zo'n intens verlangen tot Weten, tot die Bevrijding. Hoe krachtiger dit innerlijke Vuur, hoe groter de mogelijkheid. Er is uiteindelijk maar één Weg. Die Weg kun je niet doen, maar t betekent heel aandachtig aanwezig zijn in het ...

Wat betekent vervuld zijn? Het komt eropneer je doet niks meer als opvulling, om de tijd door te komen. Dat je iets moet, je moet bewijzen, je moet presteren, uit verveling, vul t rijtje maar aan. Je doet gewoon dat wat t moment vraagt, wat het moment oproept van binnenuit. Eigenlijk hoef je niks meer, t is klaar. Je voelt je vervuld binnenin en dit neem je overal met je mee. De interactie met t leven, met mensen roept dan van alles op, maar t blijft heel essentieel. Echt alleen wat dat moment vraagt. Geen overbodige woorden, geen overbodige daden. Gewoon die innerlijke afstemming behouden en je stroomt mee. En tuurlijk dat kan heel licht zijn heel blij, heel gek, heel kinderlijk. Of heel invoelend, heel luisterend heel aandachtig voor de ander. Of heel praktisch, gewoon dingen doen, de afwas, boodschappen, noem maar op. Maar dat past dan in dat moment, wat dat moment vraagt. Je zit boordevol dynamische energie, en kunt toch totaal verstild zijn. Maar zo alert, zo wakker, zo helder. Di...

Ja, het Nu omvat eigenlijk alles he. Het is de bedding waarin iets gebeurd. Dat is de toeschouwer die toekijkt maar niet verdrinkt in alles wat het ziet, het kijkt toe. En toch ben je volledig aanwezig, in pure aandacht bij alles wat je doet. Het is kracht, puur kracht en energie, dat Nu, dat Bewustzijn. Juist daardoor kan als je hier Verbinding mee hebt zoveel verdwijnen, wegbranden, oplossen, in die aandacht. Het is Licht. Het Licht dat zoveel sterker is dan de duisternis als t meer en meer mag schijnen. Dan is er geen vluchten meer, je Ziet, je Weet. Het is de stille Kracht, de verstillende Kracht. Het is heilig want heilig zijn is heel zijn. Het Nu is heel, het mist niks. In dit Nu in het Eeuwige nu is het vervuld. Juist daardoor kan het alles heel maken, helen. Het wordt niet aangetast door dat wat t ziet, het Ziet gewoon. Het heldere Zien. Dat is uiteindelijk ook wat heilig worden betekent, als alles meer en meer op mag lossen in dit Eeuwige Nu. Kagib De uitgesproken woorden: htt...

Het gaat om ontvouwing. Maar hoever willen we ontvouwen, hoeveel lagen, hoeveel dimensies, hoeveel poorten willen we openhouden? Willen we vasthouden aan wat we zijn, het daarbij laten, of...... Het leven zou zo'n geweldige reis en ont-dekkingstocht kunnen zijn als het onze diepste intentie zou zijn om dat ontvouwings, dat uitvouwingsproces plaats te laten vinden. Steeds weer nieuwe werelden van beleven en zijn die zich dan kunnen openbaren, en nu al verborgen aanwezig zijn. We hoeven ze alleen maar te her-ontdekken, te bevrijden, door de uitdaging aan te gaan van het tot begrip komen. Het vrijmaken van alles waarmee het bedekt is geraakt. Daar ligt het verschil tussen het onbevangen kind dat niet beter weet, en bewustzijn, het Bewust Zijn. Een kind kan zeker vrij zijn, spelen met leven, met alles, alles een, maar heeft daarin nog geen voeling met gevolgen. Het speelt, het is, maar het weet eigenlijk niet dat het speelt, dat het is, het weet niet beter. Wij kunnen weer tot die onbe...

Dat is toch geweldig, als je dit door je heen laat dringen, het aloverkoepelende Bewustzijn, dat wat alles in gang gezet heeft, en tot op zekere hoogte alle touwtjes in handen heeft, is Liefde. En Liefde die alleen maar Liefde is, die er altijd is. Er altijd voor iedereen is. Het reikt elke seconde de hand. Als we die hand willen grijpen dan neemt Het ons mee op een ongelooflijke reis. Een reis met eindeloze fases en ont-wikkelingen, steeds verdere ontvouwing. Maar die Liefde dringt zich niet op. Het geeft ons alle vrijheid om ons ding te doen. Wat we maar willen. Maar dan zullen we ook de vruchten daarvan mogen plukken zonder oordeel. Alles energie, maar heel rechtvaardig. Dat is de vrije wil. Elke seconde kunnen we die hand pakken. Kunnen we ons overgeven aan dat wat werkelijk zeker is, wat werkelijk Weet wat werkelijk kan. Niet meer de schuld buiten leggen, maar bewust toelaten, tot je laten spreken, dit is mijn wereld die ik maak. Ik ben de enige die hier verantwoordelijk voor is. ...

Het heeft eigenlijk met aandacht te maken. Dat is het Vuur. Het Vuur dat er altijd is, het innerlijke Vuur. Maar in eerste instantie kan t nog niet veel uitwerking hebben. Het is het Licht in de duisternis. Als alles nog duister is, of er nog veel schijnlichten zijn dan is t erg moeilijk het Licht nog te ervaren. Maar als door ervaring er toch een stukje voor dat Vuur vrijgekomen is, vaak door loutering, dan kan meer en meer die aandacht krachtiger worden, helderder. Het is Energie, pure Lichtenergie. En pure Lichtenergie werkt heel confronterend voor t ego, ontmaskerend, al wordt het gedragen door de Liefde. Als het begin gemaakt is, echt gemaakt, dan is er geen weg meer terug. Dan doorzie je jezelf meer en meer. Dan kun je niet meer voor jezelf vluchten. Het Geweten spreekt, het Licht schijnt op dat wat is, het Vuur brandt alles weg wat illusie is.   Maar het is een louterend vuur. Het is een bevrijdend vuur. De enig ware Vrijheid kan zich zo vrijmaken, openbaren. Het is nie...

Alles mag er zijn. Niks is slecht, alles is een teken, van betekenis. Onderdrukking, wegdrukken, er iets anders van maken heeft geen enkele zin. Alleen ben er bewust bij aanwezig. Laat t daar niet bij. Durf t Licht erop te laten schijnen, dat zonder oordeel is, gewoon ziet wat is, wat er in je speelt, waardoor je reageert zoals je reageert. Het meest geweldige zou zijn, als je een toeschouwer had die naar al je fratsen kijkt. Dat is eigenlijk het overkoepelende bewustzijn dat heel neutraal toekijkt, en ziet/doorziet wat gebeurd. Als je dit her-kent dan weet je dat je meer bent. Meer dan je emoties, je gedachten. En in aandacht, dat blijft de kern, in aandacht, kunnen ze verdwijnen, als dit Licht erop mag schijnen. Wanneer weet je niet. Ineens kan t moment daar zijn. Je doorziet t totaal, je begrijpt het met je hele wezen en t lost op. De emoties die eromheen zitten verdwijnen. Het is leeggemaakt, je wijdt er geen enkele gedachte meer aan, het bestaat gewoon niet meer. Het is alsof het ...

Eigenlijk is t heel wonderlijk. We proberen met zijn allen iets buiten onszelf te vinden, in van alles wat we doen, denken te moeten doen, terwijl Het er altijd is. Elk moment, de ware vervulling, in onszelf. We gaan er steeds van weg. Meestal gaat er een lange, lange weg aan vooraf, voordat we tot deze conclusie komen. Of er gebeuren radicale gebeurtenissen, komen er radicale ingrepen, ziekte, dood, ontslag etc. En toch zijn dit allemaal stadia op de weg, want je kunt niks forceren. Uiteindelijk zult je Weten zonder dat je het gedaan hebt. Juist het doen blokkeerde het. Vanuit het zoeken, vanuit het zoeken vanuit een bepaald idee, vanuit een bepaald denkbeeld versmal je de marge van waaruit je de wereld in kijkt, het leven beleeft. Je zet iets vast in een beeld, en alleen dat is er nog maar. Terwijl de werkelijkheid, het nu, zo ruim kan zijn, zoveel kan geven, prikkelen, raken, ontroeren, verwonderen. Als je Wezen aanwezig is, als je in volle aandacht in het nu bent. Gewoon aanwezig b...