Kagib Weteninhethart

Het ware levende Weten is alleen binnenin. Dat is geen kennis die je uit boeken kunt leren al kunnen bepaalde boeken geschriften het wel aanraken eventueel wakker maken, dat je het her-kent. Je wist het al maar het wilde nog even gezien worden. Dan zijn boeken heel kostbaar en kunnen ze van grote betekenis zijn. Die rol hebben ze zeker ook in mijn leven gehad. In deze tijd, in de overspoeling van informatie op het internet zijn hierin de mogelijkheden natuurlijk nog veel groter. Je kunt er natuurlijk ook helemaal versplinterd door raken omdat je niet werkelijk een innerlijke Kern hebt. Maar ook in het dagelijkse leven kan dat levende innerlijke Weten werken, als je je hart open hebt. Dan kan alles hierin van betekenis een teken zijn. Het mooie is dat in dat proces de echte Liefde die Weet door ons heen op aarde kan komen. Als alles waarlijk tot een doorleefd begrip wordt. Dan wordt je niet hoogmoedig juist niet. Want wat staat in de bijbel al sprak ik met de tongen der engelen maar ik ...

Er is een abstracte Kracht, die straalt. Maar er is nog een aspect nodig en dat is de Verbinding met Zielen die de Weg al gegaan zijn. Anders kan er geen sprake zijn van innerlijke leiding door het alledaagse leven. Dat is het Weten in het hart. En ja die onpersoonlijke stralingskracht daarin mag je de Liefde ervaren die is was en altijd zal Zijn en die ook gewoon laat voelen dat alles illusie is behalve die Liefde. Alles wil in die Liefde oplossen. Maar wil je die innerlijke straling voelen en de innerlijke leiding ervaren, dan zal er een innerlijke Verbinding moeten zijn Dat is het Weten in het hart. En eigenlijk heeft de wereld dit bijna hermetisch afgesloten. Dit aspect kan pas binnen komen via een open hart en die zijn er heel, heel weinig. Maar als er dan wel een open hart gevonden is dan kun je niet meer om jezelf heen. Dan schroeit en brandt alles, komt alle schijn intens in het Licht te staan. Dan spreekt het Geweten, het echte Geweten niet een cultureel geweten. Naarmate dan ...

Zelfverachting, jezelf de grond in boren wat is hier de oorzaak van? Het zijn eigenlijk twee kanten van dezelfde medaille zelfverachting en zelfoverschatting. Het is allebei ikjesspel, afhankelijkheid van waardering van buitenaf van aandacht van wat dan ook of het ontberen daarvan en dan weer ernaar snakken. Dus dat wil doorzien worden, alles waarmee je gemanipuleerd kan worden, waardoor je heen en weer gegooid blijft worden een speelbal bent van zoveel. Als dit echt doorzien wordt kan eventueel iets naar boven komen als: Waar leefde ik eigenlijk voor, waar was ik toch zo bezeten van. En nu? Dan moet dus de Liefde als het ware de Liefde die Weet die ruimte opvullen. Als iets echt doorleefd is doorvoeld is begrepen is komt er geen leegte. Ik spreek hierin uit eigen ervaring. Het wordt gevuld met dat Weten met die Liefde. En zo mag dan in dat proces alles verdwijnen wat tussen de Liefde in staat. Wat ik altijd zeg de Liefde wil op aarde komen van top tot teen, en zo zullen ...

Etty, toen ik je las, je mocht ont-moeten, in je woorden, jouw leven, hoe jij het hebt beschreven. Zo diep, de aanraking, de her-kenning, je weg, je doorleven. Doorleven van alles wat op je pad kwam. Daarin heb je me tot nu toe al zoveel gegeven. Alleen maar woorden. Maar daarin kom jij tot leven. Want ja, je leeft niet meer. De tijd dat je opvlamde, tot volle bloei kwam was een oorlogstijd. Een tijd die bepaald werd door een mensonterende leer. Juist toen ging jij aan de belangrijkste strijd. De strijd binnenin. Al was je niet vrij, je maakte je vrij. Je bevrijdde jezelf van jezelf. Vond binnenin de ware zin. De vrede die eeuwigdurend is, als de innerlijke oorlog gewonnen is. Waar haat en oordeel geen toegang meer heeft. Jij, een Joodse vrouw midden in een wereld vol haat en dreiging. Hebt in wat jij bent aangegaan, ingegaan, de antwoorden op alle wezenlijke levensvragen vrijgemaakt, voorgeleefd. Als ik je lees, dan lees ik je hart. Een hart, zo puur, zo eerlijk. Steeds weer een tot h...

Is t dat, het totaal ten volle uitleven van alles wat is, dat zo de angst voor de dood verdwijnt? Ik geloof zeker dat t belangrijk is om te zien, te voelen en waar nodig te doorleven dat wat is, wat in je leeft. Maar kan me ook voorstellen dat t ego steeds weer iets nieuws verzint om te voelen en te proeven en te beleven. Daarnaast lijkt t me dan ook heel belangrijk om ontvankelijk te worden voor wat ik dan noem dat Andere, voor je Essentie. Ten diepste door je heen te laten gaan wat dit is, wat de betekenis hiervan is. Hoezeer dit alles omvat met Liefde en begrip. In een dit ervaren gewoon meer en meer voelen en Weten het leven is Eeuwig. Niet als n geloof, niet als n verlangen maar gewoon n echt Weten. Rotsvast en geworteld waardoor alle angst voor de dood verdwijnt. Het gaat erom dat t een levende ervaring wordt. Een belangrijk stuk is natuurlijk ook, het moet volbracht zijn. Dat aan t eind van dit leven er niets meer is wat uitgesproken wil worden wat niet uitgewerkt is, wat niet t...

Het gaat er uiteindelijk om, je onschuld te hervinden. De pure onbeladen onbevangen onschuld. Je van geen kwaad bewust omdat er geen kwaad meer in je is. Alles vrij is gemaakt, leeg is gemaakt, is doorzien, opgelost, verdwenen. Alles van het verleden. Alles wat je belemmert om nu vrij en onbevangen, onbezwaard in het leven te staan. Hoe doe je dat? Je kunt t uiteindelijk niet doen. Je kunt alleen dingen doorzien, doorleven. Inzicht en begrip krijgen over dat verleden, over wat was, over het leven, over alles, en zo jezelf er vrij van maken. Maar het is wel zo, alles wat je geen voeding meer geeft, door je gedachten, zal uiteindelijk sterven. Van alles blijft in leven omdat we eraan blijven denken, nouja een beeld van dat wat was. We bouwen er denkbeelden over op. Die gaan een eigen leven leiden. Waar is dat kind in zovele mensen? Niet het misvormde, getraumatiseerde kind. Dat wordt overal zichtbaar al wordt t dan gezegd dat we volwassen geworden zijn. Maar dat pure onbevangen kind, dat...