Kagib Weteninhethart

Het mag misschien een eye-opener zijn, we hebben gedachten minimaal nodig in het dagelijks leven, mini minimaal. En toch zit bijna iedereen er helemaal vol van. Maar als ze verdwijnen, verdwijn jij niet dan blijft juist het pure Bewustzijn over dat Ziet dat Weet. Jouw Essentie. En als je de toeschouwer hebt kun je zien wat voor rare fratsen die gedachten allemaal uithalen. Ze spelen spelletjes met je, zetten je vast, spelen met je ego, groot, klein, goed, slecht, allerlei stemmetjes die er spreken. Maar dat ben jij niet dat is jouw verleden. Daar spreekt het verleden doorheen van je opvoeding cultuur religie noem maar op. Dit wil niet verdwijnen. Maar als je t toelaat, vol intense aandacht bent voor al die gedachtespelletjes dan kun je ze ontmaskeren, zien voor wat ze zijn. En zo mogen ze misschien in dit Licht van inzicht oplossen. Daar zijn ze dus ook doodsbang voor, die aandacht, waardoor ze je steeds vooruit laten jagen in zoveel dat gedaan moet worden wat belangrijk lijkt te zijn....

De ware verantwoordelijkheid. Niet die verantwoordelijkheid leggen in de handen van onzichtbare wezens. Of wezens die een stem gekregen hebben, maar ons eigen antwoord. Waar antwoorden we op en waarom? We Weten t antwoord zelf, maar willen we t weten? Waar reageert dat denken? Het is zo veilig volgens de gebaande paden je voort te bewegen. Vanuit dit denken, vanuit het verleden. Duidelijk, geen onzekerheid, maar zo ook nooit waarlijke vrijheid vinden. Waarlijk Liefde en vervulling. Omdat dit denken altijd verweven is met angst. Zien wat is. Voelen wat is. Brrrrrr. Niets om je aan vast te houden? Dit betekent dus ook pijn voelen ja, en onmacht, en wanhoop. Maar juist door t toe te laten, verdwijnt t, dat is t wonderlijke. Door t toe te laten, wat t ook is, zonder er iets anders van te maken, kan t ontmaskert worden. En t blijkt niets te zijn. Het lijkt heel angstig je over te geven aan de Stroom, echt de Stroom. Durven je gevoel te volgen. Wat je nu voelt, wat nu is, zonder het denken e...

Je kunt ja zeggen tegen een nee, volledig. Dan is t de Ja-stroom. Dan ga je er helemaal voor. Geen ja-maars, geen weerstanden. Een volledig jezelf hierin geven, aan overgeven. Misschien zeg je wel nee, maar de ander voelt ja, of je hart zegt ja, de Stroom zegt ja, dan vecht je tegen de Stroom. Dan raak je verkrampt, gespleten, of als je maar lang genoeg volhoudt heb je er helemaal geen voeling meer mee en sterft er een deel van je af. De Ja-stroom betekent ja-zeggen tegen het leven. Dit betekent ook ja zeggen, toelaten, doorvoelen, waar je nee zegt en van waaruit je nee zegt, Daar weer helemaal ja tegen zeggen. Dat je hier inzicht en begrip in wil krijgen, want iets onderdrukken is ook niet de Ja-stroom maar is de nee-stroom. En andersom natuurlijk, dat je ja zegt maar je innerlijk eigenlijk nee zegt. Dan is t een vals ja, gaat t tegen de Ja-stroom in. Dan wordt t schijnspel, weer gespletenheid, verliezen van je ware Kracht. Niet volledig meer kunnen gaan voor wat je doet, omdat er alt...

Het draait om de Liefde. De Liefde die niet van deze wereld is. De wereld van het denken is van de dualiteit. Van alle spelletjes waar we ons mee bezig houden, en waarmee we t elkaar vaak zo moeilijk maken. Waarin we verstrikt raken, in angst en afweer, en de jamaars, en als dit, en hij heeft dat, en waarom dit. Vragen zonder antwoorden. Het denken houdt ons zozeer bezig dat we vergeten te leven. Vergeten wat leven is. Wat genieten is. Wat Zijn is. Wat Zijn in Liefde is. Die Liefde die niet aan dat spel meedoet, maar wel het spel omvat met begrip, met compassie, met mededogen. De ander laat zijn die hij/zij is, en waar nodig heel duidelijk en helder is, zonder oordeel. Het hart is het zwijgen opgelegd, de kern van het hart, de stilte in het hart. Het Weten in het hart. Waar we waarlijk rust zouden kunnen vinden, waarlijk veiligheid en vervulling in het hart. Thuiskomen in het hart. Waar alle antwoorden liggen. Zo eenvoudig, in alle eenvoud. Als we willen luisteren. Maar we verliezen on...