Kagib Weteninhethart

Het gaat er niet om, iets specifieks te beleven, iets specifieks op te wekken, een bepaalde golf van beleven. Het gaat erom dat alles meer en meer doordrenkt mag worden met het Leven, dat je dit mag beleven. Anders ontstaat er weer dualiteit, onderscheid, afhankelijkheid. Dan moet je eventueel iets doen of blijven doen om dezelfde ervaring terug te krijgen. Het gaat niet om bepaalde extatische ervaringen, geweldige beelden, noem maar op. Het gaat erom dat alle zintuigen bevrucht worden door de Liefde, dat je vervuld wordt door de Liefde, door het Leven. Dat is het einde van de dualiteit, de eindeloze strijd. Daar kun je dan niet meer uit vallen en je hoeft er niets meer voor te doen om het te verkrijgen om het te behouden. Het is uiteindelijk de enige Werkelijkheid die overblijft. Het is niks en toch is t alles. Dat wat voor alles is, voor alle invulling, puur indrinken wat is, zonder voor of afkeur. Dan mag uiteindelijk alles doorstraalt worden met Het met Liefde in helderheid het Lic...

Conditionering, zo'n belangrijk aspect in het totale leven. Iedereen is weer in/tot iets anders geconditioneerd vastgezet, gevormd. Dat wat vastgezet gevormd is wil niet zo makkelijk weer loslaten, oplossen, zich weer omzetten, veranderen, tot iets anders komen, verruimen, verdiepen. Dat is t ego, conditionering, houden wat is, vasthouden aan wat is, hetzelfde blijven, het houden bij wat veilig is wat gekend wordt. De rest is onzeker en houdt t ego t liefste van zich af, houden we ver van ons vandaan. Wil dit veranderen, is voorwaarde, stilstaan bij onszelf, aandacht, aanwezig zijn. Durven  doorlicht te worden. Durven te zien waardoor we geconditioneerd zijn. Durven ons ego in het Licht te zetten, te doorlichten, het te laten belichten. Durven ons te laten inlichten wat t Licht hierin zegt, het Geweten, het Weten in het hart. Voorwaarde daarvoor is openheid, een open hart. Dat het leven echt binnen mag komen, mag raken, wat dan ook geraakt kan worden. Dat is het Andere, wat ons omv...

Dat is natuurlijk wel een harde waarheid. Doen we echt alles onszelf aan. Is hierin geen enkele vluchtweg, of buiten onszelf kunnen plaatsen....... Nee, ben bang van niet.  We oogsten wat we hebben gezaaid. Dit leven wat dan ook vaak verbinding heeft met andere levens.  Maar hierin is geen oordeel. Het is wat het is.  Daarbij, elk moment, wat we ook doen, welke mis-stappen we ook maken, welke brokken we ook veroorzaken, God spreekt ook. De Liefde, de Essentie, het Andere, spreekt ook, elk moment. Elk moment is er een enig juiste reactie, dat wat dat moment precies vraagt, nodig heeft om tot vervulling te komen. Om in harmonie te komen en te blijven met het Al.  Nooit laat dit je in de steek.  Het is aan ons om te luisteren. Te luisteren naar t Eeuwige Geweten, dat wat alles Weet en omvat. Uiteindelijk kom je dan in een Stroom die 'goed gaat'  die in harmonie is met Het, met het Al met de Kracht, de Liefde. Dan ben je overal op het juiste moment op de juiste...

Uiteindelijk zit je in een Stroom die 'goed gaat'  die in harmonie is met Het, met het Al met de Kracht, de Liefde. Dan ben je overal op het juiste moment op de juiste plek. Dan zahet al je juist handelen en juist spreken. Het komt eropneer dan handel en spreek jij niet meer. Dan kan dat Andere door jou heen spreken en handelen. Dan wordt je gedragen, beschermd, geleid en geïnspireerd van binnenuit door de Kracht die alles omvat. Als je in die bedding komt en blijft zal dan eventueel karma dat er nog lag verdwijnen. Want je hebt een ontkoppeling gemaakt. Je hebt het doorzien en begrepen. Je bent vrijgekomen van alle vicieuze cirkels en gaat nu in een spiraal omhoog. Karma is eigenlijk alleen maar correctie. Correctie en belichting van dat wat in het verleden gebeurd is. Daarin liggen juist steeds geweldige mogelijkheden tot zien en begrip. Elke keer weer kansen. Niemand kunnen we hiervan de schuld geven. We doen het allemaal zelf of hebben het allemaal zelf gedaan. We oogsten w...

Het gaat erom dat er iets in ons is wat eigenlijk niet van deze wereld is, niet van de dualiteit is, dat dit wakker wordt gemaakt. Pas dan kun je op weg. Voordat dit gebeurd zit je verstrikt in het aardse spel, heb je niet echt een toetssteen, een richtingwijzer, een richtsnoer, om hier uit te komen. Meestal is daar dan ook geen verlangen naar. Je vecht om te overleven of zoekt naar allerlei mogelijkheden, met het ikje, om hier uit te komen, of het allemaal wat te verzachten. Dat Andere kan pas opgeroepen worden door n intens, intens verlangen. Dat blijft de kern, het heilbegeren. Als dit verlangen er nog niet is, zaziel je ook nooit de ultieme Bevrijding, verlossing verkrijgen. Dan blijf je de vruchten van deze aarde plukken.  Soms vruchten die tijdelijk best goed smaken, maar uiteindelijk toch door de tijd achterhaald worden, en heel wrange vruchten kunnen worden. Je kunt al met dit verlangen geboren worden. Dan zit het in je aura, ben je al in een ander leven op dit punt gekomen...

Het Pad gaan heeft grote gevolgen. Ja je leven verliezen, alles wat je denkt te zijn, denkt wat is, denkt wat je moet doen. Alles waar je vol van bent in emoties en gedachten. Het moet allemaal verdwijnen. En de Kracht zal er alles aan doen dat het verdwijnt. Er gaat meestal heel veel vooraf voordat je werkelijk je over geeft aan dat Andere. Zonder voorbehoud, zonder terughouding. Je bent daarin dan al tot een beleven gekomen hoe onvoorstelbaar wijs het Plan is, hoe alles in elkaar past, hoeveel Liefde in dit Plan is. In dit beleven van die Liefde kom je dan tot de overgave en je wil niets liever dan alles overgeven aan deze Liefde. Dat alles op mag lossen in deze Liefde. Je wil dan niets liever dan je leven geven zodat het Leven in je op mag staan. Maar je kunt dit niet doen, niet met je ikje. Je kunt wel het toelaten dat het gebeurd, open zijn, in die overgave. Jezelf durven laten raken, durven laten veranderen, durven inzicht toe te laten hoe t spreekt. Durven kwetsbaar zijn. Durven...

We oogsten wat we zaaien of gezaaid hebben in een ander leven. Ja, of r dan uiteindelijk een val aan dit alles is vooraf gegaan, hou ik zelf open, t is een uitdaging zou ik zeggen. Maar uiteindelijk is alles energie. En die energie die heeft gevolgen. Je uitstraling, je gedachten, je emoties, eindeloze schakeringen van energie. Die verbinden zich met andere energietjes waar resonantie is, en dat krijg je weer terug. Zo krijg je van alles weer terug, hoop ellende, misschien ook veel plezier, genieten van je geld, een huwelijk, je bezittingen, macht, seks, noem maar op. Maar zolang niet werkelijk de vervulling binnenin plaatsgevonden heeft. Zolang er geen groei van dat Andere is, er afhankelijkheid is van wat buiten zich afspeelt, zal het vroeg of laat weer van je afgenomen worden, uit je handen geslagen worden. En daarin zit het Plan dan zo goed in elkaar. Omdat vroeg of laat dat moment komt, dat Karma-Nemesis je zozeer verwond heeft, je om de oren heeft geslagen met van alles en nog wa...

In eerste instantie zijn we veel te eigenwillig. We willen het zelf weten, we denken het te weten, zelf te kunnen. We willen het zelf doen. Geen overgave, geen leeg worden, maar vol blijven van dat wat we denken te zijn, denken te weten. Vol met gedachten hierover en emoties vanuit het verleden. Dit als er geen loutering heeft plaatsgevonden door het Bewustzijn. Zolang wij het zelf blijven doen, willen doen, zonder ontvankelijkheid voor het Andere, voor de Essentie zullen we daar ook de vruchten van blijven plukken en nooit kunnen terugkeren in het paradijs. Dan zullen we nooit waarlijk weer aan de hand van God lopen. Maar t leven zit dan zo mooi in elkaar dat uiteindelijk of de kracht vervliegt om dit te blijven doen, dat alles grijs wordt en leeg. Of dat er grote tegenslagen komen, dat je jezelf totaal ontworteld voelt, niets meer zin heeft, je totaal instort door ziekte of wat dan ook. Dat kan het begin zijn. Dan kan er enige ontvankelijkheid komen voor dat wat waarlijk Weet en Is. ...

Het is een heel proces wat in gang gaat, als echt dat Andere ingang gevonden heeft. Nee, dan ben je er nog niet, zeker niet. Dan begint t pas. Tijd van ontmaskering, muren omlaag, beelden opruimen. Steeds weer sterven en opstaan, sterven en opstaan. Hee de wereld is weer anders, alles is weer anders, en weer. Jeetje alsof je een nieuwe wereld ingestapt bent, alsof de mensen nieuw zijn. Keer op keer op keer. Zoveel dat er vrij komt aan emotie. De ware Liefde, kan meer en meer vrij komen naarmate het begrip groeit over de mens, de betekenis van het leven hier, het Plan. Maar je hebt hier het Bewustzijn voor nodig, het omvatten, begrijpen van het leven in dit Bewustzijn, dat meer en meer omvattend kan worden. Je zou kunnen zeggen, dat dit het reinigen van het hart is. Alles wat beladen is, geladen is, met beelden, verlangens, verwachtingen, angsten, boosheid, verdriet, noem maar op. Dit allemaal op laten lossen in de Liefde. Hoe leger je wordt, hoe meer je waarlijk zachtmoedig, gelijkmoed...

Dankbaarheid komt meer en meer vrij naarmate je in je hart beleeft, ervaart, hoe groots en veelomvattend het leven is. Hoe onvoorstelbaar geweldig dat alles in elkaar zit. Dat alles klopt, in elkaar past. Dat het zo, zo rechtvaardig is, en zozeer dat er Liefde en begrip uit spreekt. Je voelt je hierin eigenlijk heel nietig, heel klein. Hoemeer dat Andere in je vrij mag komen, ervaren mag worden. Dit betekent niet dat je dan kruipend op je knieën door t leven gaat. Nee je gaat juist met een rechte rug, oprecht door t leven. Met een lichte tred. Omdat je jezelf gedragen weet door dat Andere, door de Liefde. Maar opblazen zul je jezelf niet meer. Niets meer waar je, je eventuele grootheid op baseert. Dit alles verdwijnt. Verdwijnt in het ervaren/beleven van de grootsheid, de Alomvattende Liefde van dat Andere. Wat niet van deze wereld is maar deze wereld draagt en vervuld met Liefde. Er is slechts dankbaarheid dat je leeft. Dankbaarheid hoe mooi het leven is. En uit dankbaarheid wil je al...

Je kunt pas waarlijk een ander mens met een vol, blij, open, warm, zacht hart liefhebben als je die mens niet meer nodig hebt. Dan is er geen angst, dan is er geen onzekerheid, geen behoefte aan compensatie. Je hoeft niks te bewijzen, jezelf niet groter te maken. In alle eenvoud, dan heb je lief. Dan is er Liefde in verbondenheid. Geen belangen, geen speciaal verlangen, gewoon toelaten de ander in wat hij of zij is. Wat er dan wakker gemaakt kan worden in jou, opgewekt kan worden, zichtbaar kan worden, is geheel afhankelijk van die ander. Je bent dan een zuivere spiegel. Maar dit kun je niet doen, het is een vrucht van een ont-wikkeling. Een fase daarvan kan als de woestijn voelen, dat je jezelf eenzaam voelt, zo kwetsbaar en onzeker. Als dat Andere nog niet gegrond is. Maar je bent dan jezelf, in die kwetsbaarheid, geen houding, geen masker, geen muur. Van daaruit kan dan dat Andere in jezelf groeien, opbloeien, je meer en meer vervullen. Waarlijk de Liefde, die gewoon Liefde is, waar...

De berg is best wel een goed beeld voor de Spirituele weg. In eerste instantie raak je verder en verder af van het normale dagelijkse leven. Door alle inzichten, door alles wat zichtbaar wordt. Een steeds meer dat ankerpunt in jezelf. Steeds meer doorzien van jezelf, en jezelf afvragen waar ben ik in hemelsnaam mee bezig geweest. Dit kan pijnlijk zijn, confronterend. Je kunt niet meer meedoen, zomaar meedoen, raakt geisoleerd. Er is zelfs misschien verzet, weerstand tegen dat normale leven. Het Andere is in eerste instantie nog niet echt sterk, het is nog niet gegrond. Dat wat binnenin steeds meer zichtbaar wordt, ervaarbaar wordt. Daar zijn veel ervaringen voor nodig. Een groeien van vertrouwen om dit te wortelen. Een totaal anders de wereld inkijken en mensen kijken jou bevreemdend aan. Misschien ben je zelfs erg confronterend in jouw blik, in jouw zien. Maar dat Andere is uiteindelijk de Liefde. En als die Liefde meer en meer binnenin groeit dan wordt die alomvattend, wordt dat het ...

De dood, het leven. Het Eeuwige leven, de Eeuwige verandering van sterven en opstanding, tot de uiteindelijke Opstanding. Het heeft zo'n belangrijke plek in ons leven he. We krijgen er allemaal mee te maken, de dood. Eerst van mensen meer en minder dierbaar, om ons heen en dan onze eigen dood. En toch liggen er steeds juist de grootste mogelijkheden bij het sterven. Het sterven van onszelf en ook het sterven van mensen om ons heen. Dat laatste moment, die laatste momenten, daar gaat t uiteindelijk toch om, de vrucht van ons leven? Wat laten we dan zien, hoe gaan we ermee om, wat wordt er wakker, wat wordt er zichtbaar. Verzet, angst, strijd, of overgave, verstilling, een diepe Liefde die ervaarbaar wordt. Alle schijn ontmaskert, al had je nog zo'n hoge positie, zoveel geld, aan t eind moet je alleen gaan, en de rest blijft achter. Hoe je gaat, hoe je overgaat daarmee heb je de grootste impact op mensen om je heen. Wat je dan achterlaat, de indruk, de herinnering. Uiteindelijk d...

Het komt erop neer door alles kun je bevangen, gevangen raken, kan je afhankelijk maken. Maar als je er gewoon van kunt genieten, van dat wat is, dan is er niks mis. Als dat Andere in je wakker geworden is, en vrij in je door kan stromen, dan geniet je gewoon van alles. Dan geniet je van dat je leeft. Meer is dan eigenlijk niet meer nodig. Gewoon Zijn. Dit geeft werkelijk vervulling aan alles als het binnenin vervuld is. De rest wordt dan zo vluchtig. Je kunt er wel intens van genieten, van al die mooie momenten die je gegeven worden, maar t vervliegt weer en kan uiteindelijk niks toevoegen aan dat Zijn. Het gewoon Zijn, het licht zijn, blijmoedig zijn. Je kunt er dan in ieder geval vrij van genieten, je zit er niet aan vast. Je ontvangt het, laat het door je heen stromen en laat t weer los. Dit kan uiteindelijk alles zijn, ook mensen, hoe dierbaar ze ook zijn. Er treden weer veranderingen op en je stroomt weer verder. Geen angst om iets kwijt te raken, want je hebt alles. Ook mbt ding...

Als je loslaat en overgeeft komen er mogelijkheden. Er groeit ruimte binnenin. Ruimte voor dat Andere. En hoemeer je dat Andere ervaart, destemeer alle forceren wegvalt, alle behoefte om iets te versnellen. Om iets anders te doen dan dat wat is. Hoemeer dat Andere je vervult, hoe meer er stilte komt, vrede. Het is goed. Het is dan goed. Goed in dat wat is. In dat wat is, is de mogelijkheid. De kans tot inzien, tot begrip, waar nodig. Vervulling vindend in dat wat is, en zo van moment tot moment gaan van binnenuit. In alle eenvoud, zonder forceren. Dat wat wil. Waarvan je meer en meer hebt mogen ervaren dat dit de Wil is. De Wil die alles Weet. Weet wat nodig is, wat past. En je volgt slechts, doet wat het moment vraagt. Er is inzicht. Er is begrip. In jezelf. In het Leven. De Verbinding. Zo binnen zo buiten. Weerspiegeling. En uiteindelijk ben je die je bent. En hoeft dan eigenlijk niet zoveel meer. Je Weet wie je bent, en dat is voldoende. In alle eenvoud, vervuld van binnenuit, volg ...