Kagib Weteninhethart

Een belangrijk fundament is dat we mogen zijn die we zijn, wat ook in ons is. In onze kwetsbaarheid, in ons verdriet, in onze pijn en verwarring, ook in onze zachtheid en tederheid. Dat alles uiteindelijk er mag zijn. Alles wat is, alles wat in ons is, is het materiaal dat omgezet wil worden. Tuurlijk die zachtheid en tederheid hoeft niet omgezet te worden. Heel belangrijk is dat dit als gelijkwaardig gezien wordt ook in de man, als heel kostbaar, het zacht en teder kunnen zijn, in kunnen voelen, een open onbevangen hart. Je zou kunnen zeggen, de maatschappij zou veel menswaardiger zijn als het vrouwelijke in de mens veel meer waardering zou krijgen. Dan mogen emoties er zijn, dan mag er ook gevoel zijn, wordt het kunnen meeleven, invoelen, een open hart als even belangrijk gezien of misschien nog wel belangrijker dan alle verstandelijke prestaties of wat we met onze handen kunnen. Eigenlijk is dit alles toch zonder ziel en betekenis als het hart niet mee mag doen, als er geen ...

Wat is Dat? Eigenlijk is het zo moeilijk uit te leggen wat Dat is. Het is. Het is geen emotie, geen gedachte, geen beeld. Het kan allerlei uitdrukkingen krijgen. Maar de basis is stilte, gewoon Zijn. Eeuwig Zijn, totaal vervuld Zijn. En hier geborgen in zijn, geliefd zijn, beschermd zijn. Een dankbaar zijn voor die Kracht die zo onvoorstelbaar wijs is, zo onuitputtelijk in Liefde, zo'n totaal overzicht heeft. Het is niet te bevatten, niet te beschrijven. Het is altijd meer dan in woorden uit te drukken is. En het zal meer en meer mogen worden zolang de Verbinding blijft. Meer en meer poorten open mogen gaan, dimensies zich kunnen openbaren. Een Weten, alles heeft betekenis. Als je verbinding hebt met het Licht, en je zit in de shit, het leven is vol pijn en verwarring. Het Licht zal je leiden, beschermen. Door de pijn en shit heen, door de verwarring heen naar bevrijding, heling, vreugde, vrede. Als je t mogelijkheid geeft, neemt Het, Dat, je aan de hand. Zonder oordeel over jo...

Juist in deze tijd wordt steeds meer zichtbaar dat het toch vooral de vrouw is die, de Weg op wil gaan en de man die achterblijft. Dat de man toch vooral alles bij het oude wil laten, omdat we uiteindelijk ook (nog) in een patriarchaat leven. Wat te doen als de ander niet mee kan gaan in jouw innerlijke ont-wikkeling. Heel belangrijk is dat er ruimte blijft voor die ont-wikkeling, dat je jezelf daarin vrij kan blijven ont-wikkelen in een trouw zijn aan dat innerlijke Pad. Daarin zul je altijd een uitwerking hebben op je partner al wordt dit misschien niet eens zichtbaar. Als dit niet zo is, als de partner als t ware jou wil beknotten zijn levenswaarden wil opleggen, geen ruimte geeft, geen respect heeft voor jouw pad dan worden weer andere thema's zichtbaar. Dan is het, wat betekent deze relatie nog werkelijk als openheid totaal ontbreekt, als je terug geduwd wordt in je ont-wikkeling niet vrij kan volgen hoe je Hart spreekt. Heb je elkaar nog werkelijk iets te geven? Is er nog...

Het is waar...... We zijn zo afhankelijk van elkaar. Kwetsbaar. Elke verandering een gevaar. Ga niet weg. Kom niet dichterbij. Afhankelijk of alles wel goed gaat. Bang voor elk mogelijk verraad. Bang als het te goed gaat. Dat dan toch vroeg of laat het geluk je in de steek laat. Het is goed zolang iemand je aardig vindt. Zolang je je werk kan doen. Zolang je mee mag doen. Zolang je past. Zolang je niemand bent tot last. Zolang een ongeluk je niet verrast. Maar als............ We zijn kwetsbaar. Ja we zijn kwetsbaar. Kagib

Het is heel goed om jezelf geregeld de volgende vraag te stellen: voel ik me op dit moment op mijn gemak? Je kunt ook vragen: wat gaat er op dit moment in me om? Wees minstens zo geïnteresseerd in wat er in je omgaat als in wat er buiten je gebeurt. Als je de binnenkant goed krijgt, komt de buitenkant vanzelf goed. De primaire werkelijkheid zit in je, de secundaire werkelijkheid buiten je. Echart Tolle Ben er helemaal mee eens. Zo belangrijk voeling houden met jezelf. Je niet verliezen in het leven, wat daar allemaal zo belangrijk lijkt te zijn. Er is eigenlijk niet zo heel veel belangrijk. Veruit het meeste is algeheel vluchtig en zal weer vervluchtigen tot niets worden binnen het verloop van de tijd, al zal je in eerste instantie dingen nog vast willen houden met je denken, positief en negatief. Maar het allerbelangrijkste is, dat zou het belangrijkste in je leven moeten zijn, aanwezig zijn. Aanwezig zijn in het nu, verbinding houden met jezelf. Steeds alert op ...

Een echte vriend is iemand die vraagt hoe het met je gaat, en ook nog wacht op het antwoord. Ferry Maat Vriendschap, aandacht, betrokkenheid op elkaar. Het zou zo vanzelfsprekend mogen zijn. Maar is t vaak niet. Er is zoveel gewoonte-handeling tussen elkaar, routine, niet echt aandacht voor elkaar. Niet echt willen weten hoe de ander 'zit' zich voelt, wat er in de ander om gaat. Als je echt open bent, hoef je het niet eens meer te vragen, je voelt het, en dan wordt de vraag anders, gaat het met je? Echt begaan zijn met iemand. En tuurlijk niet alleen een vriend. Bij iedereen kan er die aandacht zijn, echt een moment voor elkaar, echt elkaar zien, in de ogen kijken, ook die wildvreemde om jou heen. Even een glimlach, als je het voelt, even een stuk warmte. Dat is een samen-leving, dat is samen onderweg zijn met elkaar. lieve warme groet Kagib

Het lijkt heel kwetsbaar he, de Liefde. Want je hebt dan geen enkel verweer meer, geen voorbehoud, geen weerstand, geen beelden ertussenin, geen scheiding. Er zit niks meer tussen jou en de ander, tussen jou en de wereld in. Het komt direct naar binnen, geen gedachte ertussen, dat wat is. Je hebt lief, de ander, het leven, en dat is t dan. In eerste instantie is dit ook heel kwetsbaar, gewoon het leven toelaten, het liefhebben. Maar door groei van begrip, door groei van die Liefde binnenin verdwijnt die kwetsbaarheid meer en meer, omdat er eigenlijk niks meer te kwetsen is, daar komt het op neer. Alleen het ego kan gekwetst worden maar de Liefde niet. Het ego zit vaak vast aan zoveel, kan groot en klein gemaakt worden, maar de Liefde niet. Ja, de Liefde kan zo zacht en teder zijn, als er ruimte voor is, als het opgeroepen wordt maar is nergens afhankelijk van, verwacht er niks in, stroomt zacht en teder uit en laat los. Diepe, diepe lagen kunnen wakker gemaakt worden, kunnen uitged...

In het laantje dat langs het huis loopt, beschut en stil, snikte een klein meisje hartbrekend. Ze moet vijf of zes zijn geweest, ze was klein voor haar leeftijd. Ze zat op de grond, tranen stroomden over haar wangen. Hij ging naast haar zitten en vroeg wat er aan de hand was, maar ze kon niet praten. Het snikken ontnam haar alle adem. Ze was misschien van streek geraakt, haar lievelingsspeelgoed was stuk gegaan, misschien was iets dat ze wilde met barse woorden geweigerd. De moeder kwam naar buiten, schudde het kind door elkaar en droeg het naar binnen. Een paar dagen later, wandelend door hetzelfde laantje, kwam het kleine kind haar huis uit, een en al lach, en wandelde een stukje met hem mee. Waarschijnlijk had haar moeder toestemming gegeven met de vreemdeling mee te gaan. Hij wandelde vaak door die beschaduwde laan en dan kwamen het meisje, haar broer en zusje naar buiten om hem te begroeten. Zullen zij hun pijn en verdriet ooit vergeten of zullen zij geleidelijk vluchtwegen...

Terugkomend van het vliegveld over een schaduwrijke weg met rode en groene papegaaien krijsend in de bomen, zag men op de weg iets dat leek op een groot pak. Toen de auto dichterbij kwam bleek het pak een man te zijn, die bijna naakt op de weg lag. De auto stopte en wij stapten uit. Zijn lichaam was groot en zijn hoofd erg klein; hij staarde door de bladeren naar de verbazingwekkend blauwe hemel. We keken omhoog om te zien waar hij naar staarde en de hemel boven de weg was werkelijk blauw en de bladeren waren werkelijk groen. Hij was misvormd en men beweerde dat hij een van de dorpsgekken was. Hij bewoog zich nooit en de auto moest voorzichtig om hem heen gereden worden. De kamelen met hun bepakking en de schreeuwende kinderen passeerden hem zonder de minste aandacht aan hem te schenken. Een hond kwam langs, maakte een grote boog. De droge velden, de dorpelingen, de bomen, de gele bloemen werden in beslag genomen door hun eigen bestaan. Wat is normaal en wat is abnormaal? Wie is ...

Laatst, terugkomend van een flinke wandeling langs velden en bossen, liepen we door het bos in de buurt van het grote witte huis. Het bos binnengaand, via de overstap, kreeg ik dadelijk een sterk gevoel van vrede en stilte. Er was niets dat bewoog. Het leek heiligschennis er te lopen, de grond te betreden; het was profaan te praten, zelfs om adem te halen. De grote roodhoutbomen waren volkomen stil; de Amerikaanse Indianen noemen ze de stillen en ze waren ook werkelijk stil. Zelfs de hond joeg niet achter de hazen aan. Je stond stil, had nauwelijks de moed om adem te halen; je voelde je een indringer, want je had gebabbeld en gelachen en het betreden van dit bos zonder te weten wat je zou aantreffen, was een verrassing en een schok, een schok van een onverwachte zegening. Het hart sloeg minder snel, sprakeloos van het wonderbaarlijke ervan. Het was middelpunt van deze hele plek. Steeds als je het nu binnengaat is er die schoonheid die stilte, die vreemde stilte. Kom wanneer ...

Ik kan deze hand bewegen zonder enig gewaarzijn, en ik kan deze hand ook bewegen terwijl ik de totale beweging van binnen uit geheel waarneem. De bewegingen zijn volkomen verschillend. De eerste beweging is een robotbeweging, mechanisch. De tweede beweging is een bewuste beweging. En als je bewust bent, voel je die hand van binnenuit; als je niet bewust bent, ken je de hand alleen van buitenaf. Jij kent je gezicht alleen in de spiegel, van buitenaf, omdat je geen waarnemer bent. Als je gaat waarnemen, ga jij je gezicht van binnenuit voelen - en dat is zo een ervaring, jezelf van binnenuit waar te nemen. Dan gaan er langzaamaan vreemde dingen gebeuren. Gedachten verdwijnen, gevoelens verdwijnen, emoties verdwijnen, en er is een stilte die je omgeeft. Je bent net als een eiland temidden van een oceaan van stilte. Osho Die laatste zinnen zegt ie tuurlijk wel weer heel makkelijk. Hups, gedachten verdwijnen, emoties. Gaat tuurlijk niet zomaar. Maar, hier ligt weer een kans, ...