dinsdag 16 oktober 2018

sterven in de Liefde




We proberen het geluk te vinden in de wereld, buiten onszelf, terwijl t geluk en ware vervulling in onszelf ligt. Dat wat niet van de tijd is.
We zijn gevangen door de tijd, door alles wat zich binnen die tijd afspeelt. De tijd die ons gegeven is, en zo ontnomen kan worden.
Helemaal vol daarvan, vaak helemaal verblind, verdoofd, door alles wat zich in de wereld afspeelt.
En de ironie is, het paradijs kan ook op aarde zijn. Maar de sleutel ligt niet buiten maar binnenin onszelf, dat wat dus niet van de tijd is.
Dat wat onafhankelijk is van alles wat zich binnen de tijd afspeelt.

De Sleutel van dit alles is de Liefde.
Maar de Liefde die niet van deze wereld is. Wil die in ons opstaan, dan zullen wij moeten sterven, terwijl we hier nog leven.
Als we het toelaten zal de Liefde alles doden met Liefde wat geen Liefde is, zonder belang of verlangen, heel onpersoonlijk.
Misschien wordt je hart hierdoor gebroken, ligt je leven aan gruzelementen.
Alles totaal illusie. Alles waarvoor je geleefd hebt, wat zo belangrijk leek, waar je helemaal voor kon gaan..
En dan treedt de Liefde je leven binnen. Die Kracht bouwt zich uit, wordt krachtiger en krachtiger, belicht, licht in. De rest wordt flets, meer en meer alles doorzien, dwars door alles heen kijken, dmv de Liefde. In eerste instantie daardoor wanhoop en vertwijfeling. Het gebroken hart.
Wat is dan nog de zin van het leven?

Het antwoord wordt gegeven, door de Geest van de Liefde.
Dat wat Weet, alles Weet, Weet wat is.
Geen schijn, en spelletjes, maar puur de Waarheid.
Zo zal er heel veel sterven in je, als t geen voeding meer krijgt, de wortel ervan eruit getrokken wordt. Leger en leger dat je wordt, waar je eerst zo vol van was, het is niets meer. Alles zo vluchtig en in verandering.
Hoemeer werkelijk in jou kan sterven hoe meer er ruimte kan komen voor de Liefde, dat wat niet van de tijd is. Strijd en overleven verdwijnt, verstild, en je komt waarlijk tot Leven.
Je stapt in het Eeuwige Leven, het Eeuwige leven staat in je op.
En wat kan de dood dan nog met je doen. Welke angst kan de dood je dan nog aanjagen, als het leven Eeuwig is?
Als er iets in jou heeft mogen opbloeien, opgroeien, wat onaantastbaar is, wat niet kan bederven, wat is, was en altijd zal Zijn. In welke dimensie je hierna ook zal vertoeven.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/K6dK6oK1sY

vrijdag 12 oktober 2018

open zijn




Openheid is voorwaarde voor alles, open zijn.
Openstaan, het leven toelaten, met alles erop en eraan.
Het tot je laten spreken, je laten raken.
Niet jezelf beschermen achter mooie denkbeelden, overlevingsmechanismen. Van alles wat je moet verdedigen, of waardoor je, je zelf nooit zeker voelt, en je zo vaak aangevallen voelt. Groot, sterk zijn, zelfverzekerdheid, actief, wat al niet. Zoveel voorwaarden vaak waaraan we onbewust in ons innerlijk moeten voldoen voordat we er mogen zijn. Niet gewoon jezelf zijn, niet gewoon Zijn, puur en eerlijk zonder houding en facade of masker of muur.
En tuurlijk ook dit mag er allemaal zijn, maar zo zal de verandering stoppen en alles kristalliseren. Dan ga je eigenlijk dood, leef je niet meer maar overleef je.
Dus open zijn.
Zo kan alles meer en meer verruimen, tot eenheid worden. Meer en meer omvat en bevat worden, alles wat is, zodat je uiteindelijk één met alles bent. All-een.
En dan stroom je uit, zonder eigenbelang, zonder eigenwilligheid, zonder speciaal verlangen. Je stroomt over en voor wie wil of ontvankelijk is geef je alles wat in je is. Dat wordt zichtbaar wat nodig is, omdat jij t niet meer bepaald omdat jij er niet meer bent.

Als je vol bent van jezelf, van dit is het, niet meer niet minder, hier hou ik t bij.
Dit ga ik met hand en tand verdedigen, dit pakt niemand van me af.
Dan stopt de beweging, dan blijft alles hetzelfde, blijf je in een bepaald kringetje zitten.
Durf je hieruit te stappen, in nieuwe dimensies te stappen?
Nieuwe dimensies van leven en beleven en zijn.
Dit kan pas als je alles onder ogen ziet wat je nu bent, wat nu is, maar t nogmaals daar niet bij laat.
Open blijft voor meer, en nog meer, en nog anders. Nog ruimer, nog meer facetten, nog dieper, nog veelomvattender, nog stiller. Nog meer dat de Liefde vrij kan komen.
Wat eerst het helemaal was, verbleekt misschien weer, blijkt t toch niet te zijn. Er blijkt meer te zijn. Het leven toont weer een geheel nieuw gezicht, een fris gezicht, een vernieuwd gezicht.
Een nieuwe wereld, alsof je in een nieuwe wereld stapt.
En dit kan keer op keer, op keer gebeuren, zolang de ontvankelijkheid blijft. Uiteindelijk ben je waarlijk objectief, waarlijk volwassen, tot volle wasdom gekomen. Je ziet wat is, ervaart wat is, hoort wat is. Geen interpretatie, geen beeld, geen speculatie, het echt Weten.
Jouw persoon is dan uitdrukking van de Essentie geworden. Zo heeft de Essentie door jou heen op aarde mogen komen omdat jij verdween. Omdat je dat wat je dacht te zijn, te moeten zijn, behoorde te zijn, verdween.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/DlpqvrnbOj

dinsdag 9 oktober 2018

over Integratie




Verliezen om te winnen.
Het lijkt een tegenstelling maar is meer een paradox.
Hoemeer we verliezen, achter ons laten wat in het verleden was, hoemeer dat wat niet van de tijd is ons mag/kan vervullen, dragen, inspireren, leiden van binnenuit.
Steeds weer jezelf doorzien. Doorzien de illusies, de aannames van waaruit je leeft, van waaruit je, je leven vormgeeft. Heel vaak bepaald en misvormd door andere. Door opvoeding, onze ouders, de maatschappij die t voortzet, de cultuur waar we in leven. Een heel pakket van waarden en normen, van dit is het en niet anders.
Dit verleden zet je gevangen, bepaald je. Er is geen vrije dans, je zit vast aan ketens. Eventueel ketens van oordeel, verzet, tegenreactie, of ontkenning.
Het Leven is dan nog niet in je wakker geworden.
Je wordt geleefd door het verleden. Alles wat zich hierin opgebouwd heeft, en wat vaak zo'n kleine wereld is. Zo'n gefixeerde, vastgelegde wereld van leven en beleven.

Het is een proces.
Authentiek jezelf zijn, met alles erop en eraan.
Geen schijn, geen houdingen en maniertjes. Puur durven zijn wat is, wat je bent, met alles erop en eraan. Bij jezelf zijn, echt zijn, geen maskers en muren, kwetsbaar durven zijn.
Zo jouw waarheid leven, binnen jouw bewustzijn, wat nu voor jou waarheid is. Daar helemaal voor gaan.
Maar open blijven. Dat die waarheid misschien kan veranderen, zich mag/kan verruimen, verdiepen, meer facetten mag/kan krijgen.
Durven weer los te laten als het leven dit vraagt, als alles toch weer anders is.
Dat is geïntegreerd zijn.
Zo kan meer en meer werkelijk door jou heen tot leven komen. De Essentiële waarden, de tijdloze waarden, het tijdloze beleven, het doorleefde Weten en Zijn. Dit proces houdt nooit op, zolang je ontvankelijk blijft, open blijft, voor de verandering. Voor die innerlijke ontvouwing, uitbouwing, verruiming. Steeds wil zich weer iets nieuws laten zien, als jij er klaar voor bent.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/lKRvt39la8

vrijdag 5 oktober 2018

sterven



Sterven, overgaan.
Daar gaat t toch om, dat allerlaatste moment. Wat is dan in ons verwezenlijkt, werkelijk tot inzicht en begrip geworden, tot innerlijke realiteit? Niet alle gedachtespinsels maar echt wat we dan zijn, onze pure innerlijke waarheid van dat moment.
Die afstemming nemen we mee naar de andere kant. Eerst is er nog n voorfase van verwerking, en uiteindelijk ook wel confrontatie met alles wat we hier gedaan hebben.
En wat is dan werkelijk belangrijk, van wat we hier gedaan hebben?
Wat blijft er over?
Is niet vooral belangrijk dat we oprecht waren in ons pad. Ook in onze pijn en verwarring. De durf om te zien te proeven wat is, durven kwetsbaar te zijn, en te veranderen waar nodig.
Open zijn voor de inwerking van dat Andere. Durven loslaten, overgeven.

Wat als, je ineens uit dit leven wordt weggerukt, door n ongeluk?
Wat heb je dan in jezelf verwezenlijkt. Wat is jouw innerlijke levende werkelijkheid in dit nu?
Ben je klaar om te gaan, om over te gaan?
Ben je klaar voor de dood?
Is t niet belangrijk om er elk moment voor klaar te zijn. Te weten dat je alles gedaan hebt om puur te zijn, eerlijk te zijn. Durven te zien/voelen wat is. Durven verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf. Durven te luisteren naar t Geweten, het Eeuwige Weten.
Dat je echt alles in t reine hebt met wat gebeurde in t verleden. Of alles binnen je mogelijkheden gedaan hebt om dit in het reine te brengen.
Dat er niets meer leeft aan onuitgesproken woorden, verwijten, oordeel, verzet naar wie dan ook.
Dat je echt vrij staat, in dit nu. vrij bent van het verleden en elk moment kunt gaan, als je tijd gekomen is.

Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/1LFFn4hzA7

dinsdag 2 oktober 2018

gedachteloos




Het zonder gedachten zijn, is r dan nog iets over?
Jazeker.
Eigenlijk staat er dan niks meer tussen jou en de realiteit.
Je vult niks in, zet r geen beeld voor. Je maakt er niet iets van vanuit jouw idee en achtergrond.
Je kunt dan puur indrinken dat wat is.
Meestromen met de beweging van het Leven.
Je kunt dan de ander puur indrinken, maakt r geen voor-stelling van maar laat de ander zijn in wat hij/zij is. Geen interpretatie, geen speculatie.

Juist dan kun je alles doorzien.
Ook jezelf. Je eigen spelletjes. De energie die in de lucht hangt, de betekenis van die energie.
Je hebt eigenlijk geen gedachten hierin nodig, je Weet het gewoon.
Gedachten zijn t verleden, daar spreekt het verleden door.
Alles wat we opgebouwd hebben aan beelden, aan kennis, in dat verleden.
Een muur van kennis die je om je heen gebouwd hebt.
Een gevangenis die je gebouwd hebt, waar je jezelf helemaal veilig in voelt, maar uiteindelijk ben je toch gevangen. Gevangen in een cocon. In een bepaald zijn door zoveel, heel vaak onbewust. Automatismen, automatische reacties en associaties.
Zeker geen vrij spel, geen uit de lucht plukken, proeven wat nu is maar slechts dat toelaten wat binnen gelaten mag worden, wat je gevangenis niet aantast.
Je bent liever gevangene dan dat je vrij wordt.

Maar als de feiten mogen spreken, werkelijk mogen spreken. Als je helemaal toe durft te laten dat wat is, wat nu is, tot je laten spreken. Dat het Geweten mag spreken, dan kunnen dingen veranderen.
Als je diepste intentie is om je muur af te breken. Jezelf te bevrijden uit de gevangenis die je gebouwd hebt uit zoveel stenen uit het verleden.
De onmetelijkheid valt niet gevangen te zetten, valt niet te proeven in je gevangenis. De onmetelijkheid is vrij, is niet van het verleden, van de tijd.
En juist die onmetelijkheid is de vervulling van t totale leven.
Als je uit je gevangenis stapt, je beperkte wereld, beperkt door zoveel, gevangen in beelden, verlangens, belangen, verwachtingen etc. Als je, je gevangenis doorziet, jezelf doorziet, waar jouw gevangenis uit opgebouwd is dan ben je Vrij.
Zo heeft ieder zijn/haar eigen gevangenis.
Zo heeft ieder haar/zijn eigen achtergrond.
Een eigen verleden dat in t heden spreekt en je bepaald en bijna altijd misvormd heeft.
Het Onmetelijke is t Eeuwige Nu. Is zonder beeld, zonder idee, is gewoon wat t is.
Als je leeg geworden bent kun je het indrinken.
Als je leeg geworden bent zal het je vervullen.
Als je leeg geworden bent zul je het Weten.
Dit is de Liefde die gewoon Liefde is en alles zal Liefde zijn.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/vUJHI5jeSX

vrijdag 28 september 2018

het Goddelijk Koninkrijk




zoek eerst het Koninkrijk en alle dingen zullen u toegeworpen worden.

Als je dat Koninkrijk gevonden hebt, binnenin, dan heb je alles.
Maar voor t verstand is dit niet te bevatten, in verbinding met ons emotieleven, alles wat van de dualiteit is.
Belachelijk, om te lachen zal t verstand zeggen, onzin.
En toch het is er, als Het in het hart ontvangen kan worden.
Of beter gezegd als het hart zich wil openen voor Het.
Een wereld die alomvattend is. Een Bewustzijn die deze wereld omvat met Liefde en begrip en toch niet van deze wereld is.
We kunnen het pas horen als we naar ons hart willen luisteren, naar Het willen luisteren. In dit proces zal alles steeds meer verstillen tot stilte worden. Als alles meer en meer leeg gemaakt wordt zal alle opwinding wegzinken in deze Stilte.
Geen stemmen van entiteiten of allerlei wezens, maar onze eigen Stem. De Stem van onze Essentie, van de Kern, van ons Wezen. Dat wat waarlijk Wezenlijk is en waarmee alles verwezenlijkt zal worden. Dat wat in potentie mogelijk is.
We zullen het Zien, we zullen het Weten.
Dit zal zijn een waarlijk helder Zien.
Als alle verkleuringen verdwenen zijn, alle beelden, alle invullingen, alle vooringenomenheid.
Als wij verdwenen zijn, wat we denken te weten, denken te zijn.

Als alle beladenheid, alle bepaaldheid, alle geladenheid, alle sterke voor en afkeur verdwenen is. Als opgestaan is een gelijkmoedigheid, een zachtmoedigheid, dan kan de stem van God zuiver gehoord worden. De Stem van dat wat wij werkelijk Zijn, wat in potentie mogelijk is. Dan zullen we een uitdrukking worden van het Goddelijke het pure, het zuivere Liefdezijn. In Vrijheid, in het Weten, in alles over gegeven hebben, alles.
Niets meer weten, niets meer kunnen, en daardoor kan het Weten spreken en gedaan worden wat gedaan wil worden in volledige harmonie en eenvoud.
Helemaal leeg geworden zijn van onszelf en daardoor vol-ledig kunnen worden.

In vergelijking met dit Niets is de rest nietszeggend en flets, het spel van deze wereld.
En toch ben je dan zonder oordeel en speel je het spel mee, met Liefde, uit Liefde, in betrokkenheid, in verbondenheid. Maar je bent niet meer van het spel. Jouw wereld is zonder beeld, zonder geluid, is helemaal leeg is puur energie en daarin is het vervuld. Van daaruit wordt de rest vervuld in deze Verbinding in dit Zijn. Zonder Dat is er niets meer, stopt het leven, wordt alles nietszeggend. Maar met Dat is alles vibrerend, vol leven, vreugde, sprankelend, steeds weer nieuw, een groots avontuur.
Het is de vrucht van het bouwen van de brug naar het Licht onder leiding van het Licht. Alles zal versmelten in de Liefde.
Het Koninkrijk wat niet van deze aarde is heeft zich dan kunnen open-baren door ons heen.



Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/YLPotnd5VS

dinsdag 25 september 2018

EEN




Dat is uiteindelijk de eindconclusie, we zullen één zijn, heel.
Niet meer verdeeld, niet meer gespleten. Niet meer versplinterd in allerlei stukjes die eventueel een andere kant op willen of andere dingen zouden willen, of t anders zouden willen.
Je Bent.
Gewoon Zijn.
En daarin zal het vervuld zijn.
De Sleutel ligt binnenin, de heelheid, de vrede, de Liefde, de Vervulling, de Essentie.
Niet buiten, niet in doen, niet in het zelf willen doen.
Maar in het verdwijnen, verstillen. Meer en meer leeg worden van onszelf, en zo meer en meer kunnen versmelten met die Eenheid met het Zijn, met de Essentie, waardoor alles eenvoudig zal zijn.

In overgave.
In alles overgeven.
Het is er.
Het is er altijd.
Maar wij gaan er tussenin staan.
Wij maken de chaos en de verwarring. Wij zijn de chaos en verwarring.
En ons ikje kan die stilte, dat Zijn, die vervulling, die Liefde die gewoon Liefde is niet vatten. Dat je daarin eigenlijk niks meer nodig hebt en van daaruit gewoon doet wat het moment vraagt in afstemming op die Essentie.
Je leeft van binnenuit, volgt de Stroom, en doet precies wat het moment vraagt. Spreekt uit wat gezegd wil worden. Je resoneert met het Leven, met de ander.
Alle eigenwilligheid zal moeten verdwijnen wil deze afstemming vrijkomen.
Je bent dan alleen.
All-een.
Een met alles en juist daardoor verdwijnen alle verlangens omdat je waar je ook bent die eenheid is.

Nooit meer eenzaam.
Nooit meer handelen vanuit gemis, compensatie van gemis.
De veelheid, de chaos heeft uiteindelijk geen vat meer op de eenheid. Kan daarin niet binnen dringen omdat het doorzien is omdat er geen hechting is. Het zal het blijven proberen, blijven proberen aanrakingspunten te vinden.
En zolang er aanrakingspunten zijn is er werk aan de winkel. Het onder ogen zien, het bekijken, het door je heen laten gaan, het tot je laten spreken, je laten raken. Totaal weerloos zijn en juist daardoor uiteindelijk onkwetsbaar zijn.
Elk moment weer daagt het leven hier, op aarde, ons uit, om ons vrij te maken van de chaos, van de veelheid, van de verwarring. Om onszelf open te stellen voor het antwoord in onszelf, het Weten in onszelf, het Licht in onszelf, de Liefde in onszelf. Om zo uiteindelijk alles hierin te laten oplossen.
Zodat we waarlijk weer terug in harmonie mogen komen met de Stroom. In alle eenvoud hierin mee kunnen stromen, zonder weerstand, zonder verzet, doen wat gedaan wil worden.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/BVDQaOridr