Kagib Weteninhethart

Wie ben ik? Wie ben jij? Wie zijn wij eigenlijk? Het gaat om zelfkennis. Het komt er uiteindelijk op neer dat je doorziet wat je niet bent. Dat wat allemaal boven op je gekomen is door het verleden, de betekenis hiervan. Je ouders, de opvoeding wat je geleerd is. En ook begrip, juist ook begrip, dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Dat ieder zijn best doet binnen de mogelijkheden gegeven, weer door de opvoeding, de ouders. We zijn allemaal geprogrammeerd, en van daaruit doen we wat we doen. Generatie op generatie. Daarin ligt de uitdaging dat jij dit kan doorbreken, door je te ontkoppelen van dat verleden. Niet in de weerstand, niet in oordeel, maar gewoon zien voor dat wat het is, wat het was. Nu is nu. En nu is er iets in jou in ieder, wat niet van de tijd is. het niet-zelf, het Tao, de Bron, de Liefde in de Eeuwigheid. Hier jezelf voor open stellen, zodat het verleden hier meer en meer in kan oplossen. Door te Zien te voelen wat is, wat de betekenis van alles is. Jezelf hie...

Er zijn allerlei krachten die steeds op ons inwerken. Waarin we steeds weer keuzes maken. Waar we aan gehoor geven, waar we naar willen luisteren, waar we ontvankelijk voor zijn, gevoelig voor zijn, wat we belangrijk vinden. En dit heeft steeds weer gevolgen. Wat willen we hierin, wat willen we werkelijk? Waar we energie aan geven, bouwt zich uit. Alles is energie. Wat willen we met dat leven? En zo gaan we verder, wat levert t op, wat geeft het? Steeds weer alles in verandering, en we kunnen niks vasthouden. Steeds weer vallen die gezet worden? Beproevingen? Wat is werkelijk belangrijk? Hoeveel momenten van werkelijk geluk maken we mee? Welk geluk vervluchtigt niet in de tijd? Wat blijft er over bij ons sterven? wat nemen we mee, wat kunnen we meenemen? Is niet alles heel vluchtig? En toch, er is een ingang om verbinding te maken met het ware Licht. Het Licht dat altijd schijnt in de duisternis. Dit Licht kan gaan schijnen in een open ontvankelijk hart. Dit Licht kunnen we met ons mee...

Het gaat om de verandering. De verandering zal nooit, maar dan ook nooit ophouden. Anders sterf je, al denk je nog te leven. En dat is juist hartstikke mooi. Steeds weer nieuwe poorten die kunnen open gaan. Nieuwe manieren van beleven/ervaren. Steeds meer inzicht/uitzicht. Stapje voor stapje, met vallen en opstaan. Het gaat niet om t eindpunt, het gaat om het proces. Stapje voor stapje de ontvouwing. Uiteindelijk kun je een afstemming vinden diep in jezelf op die Verandering. Dan Stroom je mee, volg je waar de Stroom ook heen gaat. Gedragen door de Eeuwigheid, in harmonie met de Eeuwigheid, in het Eeuwige moment. Veel mensen willen niet die voortdurende verandering. Ze willen vasthouden, tegenhouden. Ze willen rust, bieden weerstand. En zo stappen ze uit de Eeuwigheid in de oneindigheid,  en kristalliseren. Dan worden ze niet meer gedragen, maar proberen zelf te overleven. Vechten tegen zoveel...... Ben jij in gevecht met het leven? Kagib De uitgesproken woorden : http://we.tl/2Ow6...

Ja, de tijd. We hebben alle tijd, en toch glipt de tijd zo vaak, zomaar tussen onze vingers weg. We waren er niet? En de klok tikt verder, de jaren. We worden ouder, en zoveel kansen laten liggen, zoveel mogelijkheden om de betekenis te zien die voor t grijpen ligt. Die in ons zelf ligt en tot ons wil spreken. Maar er is ook een totaal andere afstemming, in een totaal andere dimensie. Wat eigenlijk buiten de tijd staat en waardoor we altijd op tijd zullen zijn, gedragen zullen worden door de tijd. Nu is het tijd, elk nu weer kans tot zien, inzien. Voelen, Weten, in het hart, wat het verstand ook zegt.  Niets meer weten en daardoor alles Weten. Het Al omvatten. Meer en meer waarlijk kunnen bevatten in een levend ervaren, in een levend bewust Zijn. Kagib De audioversie: https://we.tl/t-xIq33lBPmy

  Het leven gaat erom uiteindelijk tot het niet-doen te komen. Het is een weg van achterlaten, loslaten, doorzien. Meer en meer een Kracht in je voelen, een Bewustzijn waar je meer en meer op mag vertrouwen, wat je aan de hand neemt. Wat in de bijbel staat, dat Johannes zegt, ik moet minder worden en Hij, de Christus moet meer worden is het kernprincipe. Niet dat je dan niets doet, zekers niet, maar dat je in alles wat je doet hierdoor niet bezeten wordt maar ziet voor wat het is, alles wat buiten je gebeurd. Dat er meer en meer een stilte en gelijkmoedigheid in je ont-staat, opstaat, over alles wat in het leven gebeurd. Meer en meer een gewoon Zijn en volgen die Andere die jou leidt van binnenuit. Een vrede die misschien voor anderen soms moeilijk te begrijpen is. Doet dan niks jou meer iets is dan misschien een vraag die naar boven komt. Een in het midden zijn, geen ophef meer over wat dan ook, want je Weet dat dit het niet is. Het gaat verder en verder over soms ondoorgrondelijk...

In de kern komt het eropneer dat alles maar dan ook alles wat we doen heel vluchtig is. In het moment is het heel belangrijk, lijkt het heel belangrijk. Misschien een paar dagen dat t blijft, maar dan is het weer verdwenen. Wat is er over na een jaar? Wat blijft over na een leven? Ook in ons handelen naar buiten, welke wezenlijke diepe innerlijke verandering brengen we daarin teweeg. Wat blijft daarin werkelijk hangen of zorgt voor een doorbraak? Maar wat niet vluchtig is, en daarom van zo'n groot belang, is ons bewustzijn. Dat meer en meer het Bewustzijn van Liefde mag/kan vrijkomen. Want het bewustzijn dragen we met ons mee over dit leven heen. Welke veranderingen zijn hierin opgetreden bij het overgaan, bij het sterven. Wat heeft er mogen open gaan? Dus de zin van het leven ligt in het zoveel mogelijk open maken van wat in potentie in ons verborgen is. Dat meer en meer de Liefde, het Weten vrij mag komen. Dit betekent niet dat je een kluizenaar moet worden, juist niet. Maar wel ...