Kagib Weteninhethart

Zelfverachting, jezelf de grond in boren wat is hier de oorzaak van? Het zijn eigenlijk twee kanten van dezelfde medaille zelfverachting en zelfoverschatting. Het is allebei ikjesspel, afhankelijkheid van waardering van buitenaf van aandacht van wat dan ook of het ontberen daarvan en dan weer ernaar snakken. Dus dat wil doorzien worden, alles waarmee je gemanipuleerd kan worden, waardoor je heen en weer gegooid blijft worden een speelbal bent van zoveel. Als dit echt doorzien wordt kan eventueel iets naar boven komen als: Waar leefde ik eigenlijk voor, waar was ik toch zo bezeten van. En nu? Dan moet dus de Liefde als het ware de Liefde die Weet die ruimte opvullen. Als iets echt doorleefd is doorvoeld is begrepen is komt er geen leegte. Ik spreek hierin uit eigen ervaring. Het wordt gevuld met dat Weten met die Liefde. En zo mag dan in dat proces alles verdwijnen wat tussen de Liefde in staat. Wat ik altijd zeg de Liefde wil op aarde komen van top tot teen, en zo zullen ...

Heb God lief, daar begint alles mee. Daarmee zou alles moeten beginnen. Maar de praktijk is anders. Het probleem is dat je dit niet kunt doen, God lief hebben. Je kunt slechts de voorwaarden scheppen dat die liefde kan groeien. Dat begint met je te openen je hart te openen voor God voor het Goddelijke. Anders kan het Goddelijke niet werken, niet inwerken, je ook niet verwarmen steunen. Je niet inspireren, leiden. Dat kan allemaal pas met een open hart. En ja, die zijn er nog maar heeeeeeeeeel weinig. We willen het zelf doen, denken het zelf te kunnen, denken te weten wat wil wat nodig is wat je zelf wil. Een eindeloos illusiespel. Dat illusiespel heeft ons steeds meer naar de afgrond gebracht en nog dansen we door, denken dat het wel weer allemaal goed komt. We lossen het wel weer op met onze mind. En het hart blijft nog steeds braak liggen al zijn er tendensen dat er meer ruimte voor komt. Juist nu, hoe eerder hoe beter, dat het hart ruimte mag krijgen, dat zo door interactie met ...