Kagib Weteninhethart

Daarom zijn we hier, om fouten te maken. Deze wereld is geen harmoniemodel. Het is een school. We zijn hier om lesjes te leren, en ieder heeft daarin weer een ander lesje. Een andere achtergrond, een andere levensopdracht, andere aspecten die in het Licht willen komen. Het gaat er daarin niet om, dat we elkaar de les lezen. Maar van elkaar willen leren. Samen groeien, toelaten in jezelf wat de ander je wil zeggen. Het is zo makkelijk alles buiten jezelf te plaatsen. Hij, heeft het gedaan of zij, of die instantie, je familie, vrienden, die groep etc. etc. Dan hoef je niet meer in jezelf te kijken. In jezelf te kijken wat jouw aandeel hierin is. De ander is precies op de juiste plek voor jouw leven en voor die ander. Je hebt hem/haar je leven in gebracht of die situatie omdat hij/zij jou iets wil zeggen en andersom. Daarin is geen toeval, het valt op je toe. Je hebt het aangetrokken. Waarschijnlijk was het allemaal al bepaald voordat je hier kwam. Dat toen alles precies zo voorbereid is ...

Dat is belangrijk jezelf te realiseren, de wereld bestaat niet, we leven in een spiegelwereld. Het weerspiegelt wat in ons is en het weerspiegelt ook wat we hier meegenomen hebben naar de aarde. Zolang je niet echt Verbinding gemaakt hebt met wat niet van de aarde is ontkom je daar niet aan, hierin is geen blind toeval. Wat op je toevalt is gezaaid in dit verleden hier op aarde maar ook vele verledens van andere persoonlijkheden in andere levens. Steeds komen we hier om lesjes te leren. Geen oordeel maar rechtvaardigheid. Geen schuld maar verantwoordelijkheid. Die spiegel is hard zolang je geen intentie hebt tot innerlijke verandering, om je te openen voor wat echt Weet in jou. Dan bots je tegen die spiegel op als je je verzet en dat doet pijn. Die spiegel kan meedogenloos zijn. Soms of vaker breekt de spiegel, valt uit elkaar in eindeloze stukjes, raak je in jezelf helemaal gefragmenteerd. Niet makkelijk dat te helen. Maar nogmaals als je je opent je hart opent voor wat veel groter is...

De wereld waarin je leeft, de mensen om je heen, de situaties waarin je komt, dat is geen toeval. Dat valt op je toe, dat trek je aan. Het begint al bij je geboorte, je ouders, of de plek waar je geboren wordt ook dat is geen toeval. Dat wordt je fundament van waaruit alles zich ontvouwt. Als die basis niet goed is heeft dit natuurlijk grote gevolgen voor de rest van je leven. Er ontstaan trauma's en die geven zich dan vorm buiten jou. Zolang je hier niet echt iets mee/aan doet zal je leven ellendig zijn. Jijzelf kan hier niets aan doen want je handelt dan vanuit je trauma vanuit je ervaringen vanuit je misvorming. Onbewust, dus je weet eigenlijk niet echt waarom je doet wat je doet. Je zit gevangen, bent bevangen door het verleden. Self Fullfilling Prophecys ontvouwen zich, je trekt die mensen aan, die situaties, die passen bij jouw trauma jouw misvorming. Hoe hier uit te komen? De enige mogelijkheid is je te openen voor wat dieper binnenin is, je hart daarvoor te openen. Dat wat ...

Voor alle duidelijkheid een magneet trekt aan. Dus daardoor trek je steeds bepaalde mensen, situaties aan. Daarin is geen toeval, het valt op je toe. Dan kun je zeggen, shit waarom ik toch steeds of wat een kloten leven of je kunt gaan kijken waarom die mensen steeds op je pad komen en waarom je steeds in soortgelijke situaties terecht komt. En ook waarom je steeds op dezelfde manier reageert want dat zit er ook vaker aan vast. Het hele leven is een leerschool en als we gaan leren van waarom we dat allemaal aantrekken dan mogen we misschien over naar een volgende klas met nieuwe uitdagingen. Anders moet je blijven zitten als je hardleers bent, kan zelfs leven na leven zijn. Kagib