Kagib Weteninhethart

Dat is de kern van het drama van het leven we hebben het om wat voor reden dan ook zelf willen doen. Daar plukken we nog steeds de wrange vruchten van. De reden hiervan is niet van belang. Op zich zijn er nog eindeloos mogelijkheden in het hier zijn. De aarde is ook een gevolg van die val maar heeft wel een functie. Er is een reden waarom we hier zijn en waarom alles is zoals het is. Maar die functie krijgt pas werkelijk zin als we gaan luisteren naar wat echt Weet in ons. En dat doen we (nog) steeds niet of minimaal. Er liggen zo'n grote mogelijkheden in deze tijd opgesloten maar de grootste kans zin en perspectief hierin hebben we nog steeds afgesloten. Het mag niet het reilen en zeilen hier op aarde bevruchten op grote schaal. Het is niet geïntegreerd in wat voor systeem cultuur, geloof hier op aarde dan ook. Daarom rest slechts dat het binnen mag breken in het individu. Daar gaat bijna altijd veel aan vooraf. Of je bent ermee geboren dat je van begin af aan voelt het klopt niet...

Etty, toen ik je las, je mocht ont-moeten, in je woorden, jouw leven, hoe jij het hebt beschreven. Zo diep, de aanraking, de her-kenning, je weg, je doorleven. Doorleven van alles wat op je pad kwam. Daarin heb je me tot nu toe al zoveel gegeven. Alleen maar woorden. Maar daarin kom jij tot leven. Want ja, je leeft niet meer. De tijd dat je opvlamde, tot volle bloei kwam was een oorlogstijd. Een tijd die bepaald werd door een mensonterende leer. Juist toen ging jij aan de belangrijkste strijd. De strijd binnenin. Al was je niet vrij, je maakte je vrij. Je bevrijdde jezelf van jezelf. Vond binnenin de ware zin. De vrede die eeuwigdurend is, als de innerlijke oorlog gewonnen is. Waar haat en oordeel geen toegang meer heeft. Jij, een Joodse vrouw midden in een wereld vol haat en dreiging. Hebt in wat jij bent aangegaan, ingegaan, de antwoorden op alle wezenlijke levensvragen vrijgemaakt, voorgeleefd. Als ik je lees, dan lees ik je hart. Een hart, zo puur, zo eerlijk. Steeds weer een tot h...