Kagib Weteninhethart

Er is een juist moment voor alles. Zijn op het juiste moment op de juiste plek. Dit is niet iets relatiefs. Het ikje wil vaak vooruit terwijl eigenlijk het moment is om stil te staan. Of het wil stil staan als t moment is om in actie te komen. Dan sta je buiten het moment, buiten het eeuwige moment. Dan draag je jezelf, ga je op je eigen kracht, maar wordt je niet gedragen door de Oerkracht, door het Al. Dan mag je hiervan uiteindelijk de vruchten plukken en is er weer een mogelijkheid om terug in harmonie te komen met dit Eeuwige moment. Je Weet het ook als je hiermee in harmonie bent. Je voelt je vervuld, innerlijk vredig, heel licht, stil. Van binnenuit voel je dan de Kracht. Maar het is een stille Kracht. Als je hiermee verbinding hebt dan kun je alles aan, hoe woest de stroom ook wordt, hoezeer je ook heen en weer geslingerd wordt, het past in dat moment. De rivier is in een stroomversnelling. Totdat ie weer tot rust komt en je weer wat op adem kunt komen. Dus ja, uiteindelijk is ...

Het Licht kan het beste inlichten als je binnenin verstild. Dan is het Licht ook het meest helder en kun je je eigen Weten opvangen.  In jouw hart is Liefde. Dat mag je voelen in jezelf, puur Liefde. En die Liefde omvat jou. Het heft geen beschuldigend vingertje, laat jou zijn in alles wat je doet. Het straalt ook in alle anderen en heft ook daar geen beschuldigend vingertje. Het laat ons zijn in een eeuwig geduld. Totdat we ons openstellen voor deze Liefde die er altijd is, voor jou en iedereen er is. Die je dan mag/kan vervullen. Waarin je rust en vrede mag vinden, en waardoor je als vanzelfsprekend jezelf en de ander liefhebt. In deze Liefde mag veel op zijn plek vallen, wat nu zo moeilijk lijkt. Het is eigenlijk het kerngegeven van het leven, de stilte. Zolang die stilte er niet is, zolang er nog zoveel sterke voor en afkeur is, emoties, blijven we speelbal van zoveel krachten. Maar als er steeds meer innerlijke verstilling ontstaat, zal die Liefde in ons, meer en meer kunnen s...

Wat ze altijd van een kind zeggen, wat je zegt ben je zelf, is ook wat je denkt ben je zelf. Dit is helemaal neutraal, kan dus alles zijn, hemelse gedachten en laag bij de grondse om t verschil maar aan te duiden. Dus wat denk je, wat gaat er in je om? Dat ben jij. Dit kan natuurlijk heel eerlijk maken, als je hier naar durft te kijken zonder oordeel. Maar kan ook heel fijn zijn. Je hebt ook het positief denken maar dan ga je juist in de fragmentatie, want wat is positief en wat negatief? je kiest vanuit jouw ikje, vanuit de denker, en gaat dan juist het spel van de illusie in. Dit wil ik, en dat andere niet, en waarom dan niet? Maar je bent veel meer dan je denken en met mentale spelletjes kom je er niet. Nee, het gaat om aandachtig aanwezig zijn bij je denken. Zonder het speciaal in te vullen, er iets anders van te maken. Het diep door je heen te laten dringen, dat ben ik, want dat denk ik. En is je denken vervuld met liefde, verbonden met iedereen? Waarom dan niet? Wat denk je toch ...

We kijken en we zien iets, en wat we zien is helemaal echt. Die boom, dat kind, de sterren, het huis, je hand, de koelkast, wat het ook is.  Alleen wat we er van maken komt uit ons innerlijk, maakt het bijna altijd subjectief. We geven er een bepaalde waarde aan, een bepaalde kleur. We vinden het mooi, goed, slecht, we willen het, of juist niet. En hierdoor komt de gespletenheid, beladenheid, krijgt het een bepaalde lading. Dan is het niet zomaar meer wat het is, maar moet het iets zijn of juist niet zijn. De boom staat er nog steeds, het kind lacht naar je, dat gebeurd, maar wat we ervan maken, wat we ermee doen is een ander verhaal. Iedereen ervaart de wereld op een bepaalde manier, kijkt op een bepaalde manier de wereld in. Die is bijna altijd heel subjectief omdat het niet vrij is, er zitten beelden op. Vanuit het op een bepaalde manier ervaren van iets geef je het een bepaalde energie. Daardoor krijg je de ervaringen die je hebt omdat je iets uitstraalt, direct of soms op wat ...

Hoe diep kan inspiratie raken? Hoever kan het reiken? Wat kan omvat worden? Waar is de inspiratie speculatie, een nieuw beeld, theorie puttend uit bepaalde boeken en wat uiteindelijk voor de Waarheid gaat zitten. Waar is de inspiratie een directe uitdrukking, een direct putten uit die Waarheid die tijdloos is? Waar is de borreling een opengaan van de Poort van de Waarheid en waar een nieuwe zinsbegoocheling? Alles is energie. Het is aan ons welke energie we kunnen bevatten, omvatten, indrinken. Naarmate wij zelf ons energiepeil omhoog brengen kunnen we ook meer omvatten, meer begrijpen, meer verbinding maken met de levende Bron. Met oefeningen krik je ook de energie op, maar dat doe je met je ikje, waardoor je met je ikje in die energie zit. Maar die ben je dan nog niet, die kan nog van je afgepakt worden. Daarnaast maak je door oefeningen, meditatie/yoga etc. je eigen energievelden wakker. Het gaat erom meer en meer ruimte te maken voor de ware Energie zodat die zich meer en meer van ...

In de eeuwigheid ligt alles besloten. In het onzichtbare. Wat binnen het kader van de tijd alles openbaart, wat in de eeuwigheid besloten ligt. Het juiste moment voor alles. Dwars door alles heen. Hiertegen heeft de mens geen enkel verweer. Boven alles staat de Kracht. Een reservoir met een onkenbare inhoud wat kenbaar wordt gemaakt in de tijd. Wanneer het tijd is. En als het reservoir leeg is dan is het tijd. Tijd voor een nieuw begin. Dan is het oude voorbij. Dan zal de keuze gemaakt moeten zijn. Tot die tijd heeft de mens tijd. Elk moment is er mogelijkheid tot ommekeer. Tot keuze. De keuze om verbinding te maken met de eeuwigheid. Dat wat van werkelijke betekenis is. Maar wie ziet nog wat is, wat werkelijkheid is? Zit niet iedereen gevangen in een beeltenis? Ziet niet iedereen slechts een afbeelding, een verbeelding waarachter de eeuwigheid verborgen is? Hebben we niet van alles en iedereen een beeld gemaakt? De zin van het leven? Ieder zijn eigen zin? De zin bepaalt door de cultuu...

Tijd is iets relatiefs. Tijd is iets wat we hier gemaakt hebben. Tijd is boven op ons geplakt. We laten ons gevangen nemen door de tijd. We raken verstrikt in een illusie. Bij de geboorte is een kind tijdloos. En we kunnen weer tijdloos worden. Het lichaam wordt oud. Het lichaam is onderhevig aan de tijd. Het lichaam zit gevangen in de illusie. Maar de Ziel is tijdloos. En we kunnen groeien naar hernieuwde eenwording met deze Ziel. Dat wat we werkelijk Zijn. Het spel op aarde is een tijdelijke illusie. Het gaat erom, alle aspecten van deze illusie te doorzien. Kagib De audioversie: https://we.tl/t-nhfC8xVImG

Liefde is natuurlijk. Je hoeft er niets voor te doen. Onvrede verstoort deze natuurlijkheid. Maar vroeg of laat keert het weer terug naar de vrede. Rust het weer in de Liefde. Daarom is Liefde Waarheid, En geen relatief begrip waar een selectieve groep naar streeft. Liefde verspilt ook geen energie en is onuitputtelijk. Daarom is het een natuurlijke zaak dat ieder op weg is naar deze Liefde. Dat dit de enige zin en betekenis is van het leven op aarde. Liefde is harmonie. Harmonie met het Al met Alles. Alles eindigt in de Liefde. Vanuit de basis van vrede, van Liefde is alles vrij. Zijn alle daden vrij. Is elke hartsopwelling in harmonie. In harmonie met het Al. Met Alles. Kagib De audioversie: https://we.tl/t-ER2J3MHVp5

Het leven is niet voorbestemd. Het leven bestaat uit keuzes. Deze keuzes hebben gevolgen. Er is niet één scenario. Er zijn vele scenario's. Mogelijkheden waar we uit kunnen kiezen. Vicieuze cirkels doorbreken of doordraaien. Kansen benutten of voorbij laten gaan. Lessen leren of hardleers zijn. De geschiedenis had heel anders geschreven kunnen worden. Steeds was er keuze. Steeds was er een kans. Steeds was er mogelijkheid. De keuzes van de leiders beslisten over het lot van miljoenen. In de diepste duisternis, aanreikingen vanuit het Licht. Werd er geluisterd? Had Hitler voorkomen kunnen worden? Hadden al die massamoorden voorkomen kunnen worden? Als andere keuzes gemaakt waren? Als er geluisterd was naar de aanreikingen? Oorlogen nu. Het ligt niet vast dat die mensen gedood moeten worden, gemarteld, hun huis en haard moeten verlaten. God zit niet op de troon. De mens zit op de troon. En het Licht spreekt tot die mens. Elk moment. Maar het Licht kan niet dwingen. Het Licht kan alle...

Dat is de kern van het drama van het leven we hebben het om wat voor reden dan ook zelf willen doen. Daar plukken we nog steeds de wrange vruchten van. De reden hiervan is niet van belang. Op zich zijn er nog eindeloos mogelijkheden in het hier zijn. De aarde is ook een gevolg van die val maar heeft wel een functie. Er is een reden waarom we hier zijn en waarom alles is zoals het is. Maar die functie krijgt pas werkelijk zin als we gaan luisteren naar wat echt Weet in ons. En dat doen we (nog) steeds niet of minimaal. Er liggen zo'n grote mogelijkheden in deze tijd opgesloten maar de grootste kans zin en perspectief hierin hebben we nog steeds afgesloten. Het mag niet het reilen en zeilen hier op aarde bevruchten op grote schaal. Het is niet geïntegreerd in wat voor systeem cultuur, geloof hier op aarde dan ook. Daarom rest slechts dat het binnen mag breken in het individu. Daar gaat bijna altijd veel aan vooraf. Of je bent ermee geboren dat je van begin af aan voelt het klopt niet...

Daar zouden we ons eens grondig op moeten bezinnen, dat het gaat om de tijdloze Waarheid. Maar het komt eropneer dat de wereld opgebouwd is op onze waarheid, de waarheid van de tijd de mind, wat we denken te weten wat is wat wil hoe het is. Gebaseerd op denksystemen, ook het geloof is gebaseerd op een denksysteem heeft niets te maken met de Waarheid. God vecht niet mee met al die geloofsoorlogen in het groot in het klein. Dat doen wij in onze verblindheid de waarheid in pacht te hebben. Onze denkwaarheden hebben ons naar de afgrond geleid hoe hoog we ook van de toren schreeuwen. Onze hoogmoed brengt ons allemaal ten val. Juist omdat we nu een wereld zijn, alles met elkaar verbonden. Daarom de hoogste de hoogste tijd voor bezinning. Om ons hart te openen voor de echte Waarheid, de tijdloze universele Waarheid. Daarvoor zouden we de straat op moeten gaan, daarvoor te gaan staan. Op te staan en te zeggen zo kan het niet verder het is tijd voor een ommekeer, van het hoofd naar het hart.Daa...

Ja, psychiatrie, hulpverlening. Ik heb heel veel gesprekken gehad, gedeeld met mensen die in dit circuit terecht gekomen zijn. Belangrijkste wat steeds terug kwam is dat waar invoelingsvermogen, echt luisteren ontbrak. Dat heb ik wel altijd gedaan, heel natuurlijk zonder bedoeling. Ik ben er als het ware mee geboren. Ik heb ook een opleiding gedaan maar niet zozeer voor therapeut maar meer groepswerk. Achteraf gezien was ik daar waarschijnlijk meer op mijn plek geweest maar het lot had anders besloten. Op de opleiding waar ik zat ontbrak ook dit zelfkennis stuk dat echt openstellen voor de ander. Heb daar alles geprobeerd hier verandering in te brengen, de school hierin uit te dagen, de leerkrachten en mijn medestudenten. Het was ook het prille begin van mijn spirituele pad. Natuurlijk kan bepaalde kennis van belang zijn maar zo snel duikt de mind ertussen zet alles vast en de Verbinding is verloren. Dus voorop zou moeten staan in alle opleidingen die zelfkennis, het zelfonderzoek het ...

Het fundamentele probleem van de wereld is dat de vrouw het vrouwelijke in de mens als minder beschouwd wordt als de man het mannelijke. Anders gezegd het hoofd is de meester van het hart. Het zou eigenlijk andersom moeten zijn. Het zou moeten beginnen met het hart. Het ware Leven begint pas met een open hart. Een open kwetsbaar hart waardoor ervaren kan worden wat onkwetsbaar is. wat onvoorwaardelijk in Liefde is, wat ons onvoorwaardelijk lief heeft. Wat echt Weet in ons, niet het denken te weten van de mind. Daarin moeten we heropgevoed worden. Dat moet al beginnen bij de geboorte. Niet kijken naar het geslacht maar naar het hart. Dat het hart, wat ik noem het Weten in het hart ruimte mag krijgen in dat prille leven. Wat het kind werkelijk is. Dat zou nog eens een ontvangst zijn van dat kind als het echt gezien wordt. Dat het op kan bloeien op kan groeien in de ware potentie. En wij, wij volwassenen die denken volwassen te zijn, we zouden ons eens grondig moeten herbezinnen waar het ...

Daarom zijn we hier, om fouten te maken. Deze wereld is geen harmoniemodel. Het is een school. We zijn hier om lesjes te leren, en ieder heeft daarin weer een ander lesje. Een andere achtergrond, een andere levensopdracht, andere aspecten die in het Licht willen komen. Het gaat er daarin niet om, dat we elkaar de les lezen. Maar van elkaar willen leren. Samen groeien, toelaten in jezelf wat de ander je wil zeggen. Het is zo makkelijk alles buiten jezelf te plaatsen. Hij, heeft het gedaan of zij, of die instantie, je familie, vrienden, die groep etc. etc. Dan hoef je niet meer in jezelf te kijken. In jezelf te kijken wat jouw aandeel hierin is. De ander is precies op de juiste plek voor jouw leven en voor die ander. Je hebt hem/haar je leven in gebracht of die situatie omdat hij/zij jou iets wil zeggen en andersom. Daarin is geen toeval, het valt op je toe. Je hebt het aangetrokken. Waarschijnlijk was het allemaal al bepaald voordat je hier kwam. Dat toen alles precies zo voorbereid is ...

De maatschappij heeft het over een geweten maar dat heeft meestal niks te maken met het ware Geweten. Dit geweten is cultureel bepaald, is niet levend, is gebonden aan regels en dogma's. Het ware Geweten is tijdloos Universeel. Het is levend binnenin. En daarin zouden we heropgevoed moeten worden, voeling te krijgen met dat Geweten. Dat het hart voorrang krijgt omdat daar dit Geweten zich uitspreekt. Dat kan dus pas met een open hart. Dus het begint met dat we gaan van het hoofd naar het hart. Dat zou het fundament moeten worden van het totale leven, het hart. Als het ware van geboorte tot het sterven. Dan Weten we het zelf, en kunnen we echt verantwoordelijkheid gaan nemen voor het leven. Dit in een antwoorden op dat Geweten, zodat je daar meer en meer aan zult beantwoorden. Dan hebben we al die regeltjes niet meer nodig, dan kunnen we elkaar aanspreken op dat Geweten. Want ja dat Geweten is niet een mooi woordje maar kan fiks schrijnen pijn doen als je niet wil luisteren, zonder ...

Ja, dat is een heikel onderwerp, geloof. Iedereen mag toch geloven in wat hij/zij wil? En toch wil ik er iets over delen. Uitdagen, prikkelen, zonder te oordelen, vragen stellen. Waar ik voor sta, is dat er iets levends binnenin is wat over wil nemen, wat ons wil inspireren, begeleiden, helpen, zelfs Kracht geven. Maar als iemand helemaal ingekapseld zit in een bepaald geloof, vol regels, geboden, verboden, dit mag niet, dat moet je doen. Die dag moet je dit doen en die dag dat, en die dagen mag je dat helemaal niet doen. Je moet je zo kleden, zo gedragen, de rollenpatronen liggen vast. Alles ligt vast. Hoe kan er dan nog enig waar leven doorheen sijpelen. Dat zit helemaal afgesloten achter dat geloof vol regels, gedragsregels, geen vrijheid om zelf te ontdekken wat is. Een andere kant daarvan is vaker ook dat de ander slecht is, of gered moet worden, die mag je niet aankijken, die komen in de hel. In radicalere vormen vallen er zelfs doden en gewonden. Er is ook geen bevruchting van i...

Dat is belangrijk jezelf te realiseren, de wereld bestaat niet, we leven in een spiegelwereld. Het weerspiegelt wat in ons is en het weerspiegelt ook wat we hier meegenomen hebben naar de aarde. Zolang je niet echt Verbinding gemaakt hebt met wat niet van de aarde is ontkom je daar niet aan, hierin is geen blind toeval. Wat op je toevalt is gezaaid in dit verleden hier op aarde maar ook vele verledens van andere persoonlijkheden in andere levens. Steeds komen we hier om lesjes te leren. Geen oordeel maar rechtvaardigheid. Geen schuld maar verantwoordelijkheid. Die spiegel is hard zolang je geen intentie hebt tot innerlijke verandering, om je te openen voor wat echt Weet in jou. Dan bots je tegen die spiegel op als je je verzet en dat doet pijn. Die spiegel kan meedogenloos zijn. Soms of vaker breekt de spiegel, valt uit elkaar in eindeloze stukjes, raak je in jezelf helemaal gefragmenteerd. Niet makkelijk dat te helen. Maar nogmaals als je je opent je hart opent voor wat veel groter is...

De wereld waarin je leeft, de mensen om je heen, de situaties waarin je komt, dat is geen toeval. Dat valt op je toe, dat trek je aan. Het begint al bij je geboorte, je ouders, of de plek waar je geboren wordt ook dat is geen toeval. Dat wordt je fundament van waaruit alles zich ontvouwt. Als die basis niet goed is heeft dit natuurlijk grote gevolgen voor de rest van je leven. Er ontstaan trauma's en die geven zich dan vorm buiten jou. Zolang je hier niet echt iets mee/aan doet zal je leven ellendig zijn. Jijzelf kan hier niets aan doen want je handelt dan vanuit je trauma vanuit je ervaringen vanuit je misvorming. Onbewust, dus je weet eigenlijk niet echt waarom je doet wat je doet. Je zit gevangen, bent bevangen door het verleden. Self Fullfilling Prophecys ontvouwen zich, je trekt die mensen aan, die situaties, die passen bij jouw trauma jouw misvorming. Hoe hier uit te komen? De enige mogelijkheid is je te openen voor wat dieper binnenin is, je hart daarvoor te openen. Dat wat ...

Het grote probleem van de huidige tijd, in de Westerse wereld binnen de gevestigde structuren, God is buiten spel gezet. We denken het zelf beter te weten te kunnen. En daarom zijn we ook aan onszelf over geleverd. We plukken de vruchten van de zaden die we gezaaid hebben en blijven zaaien. Op zich is het natuurlijk hartstikke goed dat tot op zekere hoogte de kerk is ingestort. Dit is bijna altijd een heel onderdrukkend systeem geweest wat niets te maken had/heeft met de Goddelijke Vonk. In het verleden, met de inquisitie waarin afschuwelijke dingen gebeurd zijn waarin juist de mensen die die Goddelijke Vonk in zichzelf voelde gemarteld werden of zelfs vermoord. Later hebben hier wel veranderingen in plaatsgevonden maar over het algemeen krijgt de ware Goddelijke Vonk binnen de kerk geen ruimte, wordt ontkend, belachelijk gemaakt. Buiten de kerk trouwens ook, er is geen wetenschappelijk bewijs dat er zoiets als een Goddelijke Vonk zou bestaan. En de dooddoener, als God bestaat, waarom ...

Dit goed tot je door laten dringen, niet God is verantwoordelijk voor de wereld die we nu met z'n allen maken met alle ellende, oorlogen, armoede, geweldsmisbruik, seksueel misbruik, machtsmisbruik, maar wij. Je hoort zo vaak hoe heeft God dit kunnen laten gebeuren. Ook bv in WO 2 waarin Joden op grote schaal vergast werden. Of recenter wat in Rwanda gebeurde, of in Joegoslavië in het verleden. En nu de oorlogen in Oekraïne en met Hamas en de Palestijnen met afschuwelijke gevolgen. Dat doet God niet, dat doen wij. Wij maken er zo'n zooitje van omdat we niet luisteren naar wat God wil 'zeggen' Velen hebben God met het badwater weggegooid, dat God niet zou bestaan. Maar God bestaat wel. Het waarlijk Goddelijke levend in en buiten onszelf. Maar we hebben God buiten gesloten, buiten spel gezet. God mag niet meespelen, we denken het beter te weten. Het grote probleem is dat het hart bijna geen ruimte krijgt in deze wereld. Een open hart. En alleen door een open hart kan God ...