Kagib Weteninhethart

Als je werkelijk om jezelf geeft, kun je waarlijk een ander iets geven omdat er geen verlangen op zit, bewust of onbewust, om iets terug te ontvangen. Het is niet vanuit gemis dat je dan iets geeft, of vanuit een gevoel van verplichting. Er zit geen angst meer op om iets te verliezen, want wat kun je verliezen als je alles hebt, als je Bent? Het geluk, de vervulling zul je nooit buiten jezelf krijgen, maar alleen in jezelf. Als je het daar wezenlijk gevonden hebt zal het alles vervullen buiten jezelf. De voorwaarde hiervoor is, als dit ooit mag/kan gebeuren, is openstaan voor jezelf. Voor wat binnenin is, wat daar leeft, wat er in je omgaat. Je verlangens, je angsten, je beleven, alles wat daar maar leeft. Dit toelaten, dit ontvangen, dit door je heen laten gaan. Dan mag en kan t zijn werk doen, en mag er bevrijding en heling komen. Als je de durf hebt om open en kwetsbaar te zijn, kun je ook echt de ander ontvangen. Dan hoef je geen afweermechanismen te vertonen, kun je de ander toela...

Het heeft uiteindelijk allemaal met elkaar verband. Omdat we vast willen houden aan van alles en nog wat, kunnen we nooit echt vriendjes worden met iedereen. Zullen we altijd afhankelijk blijven van bekrachtiging van beeldjes, van ideeën, van gedachten, instemming krijgen etc. etc. Je gaat in gevecht met andere die andere beeldjes hebben. Je moet je verdedigen, gaat aanvallen, tegen alle vormen, ideeën.Je legt de schuld bij t verleden, je ouders, je opvoeding. Zij hebben van alles gedaan en daarom is je leven nu zo ellendig. Maar zitten we niet allemaal in hetzelfde schuitje? Zaten je ouders ook niet verstrikt in allerlei beelden, zo moest het en niet anders. Dat waar ze aan moesten beantwoorden? En zo zitten we aan elkaar vast in de dans van liefde en haat om t maar heel algemeen te stellen. Ik hou van jou, want..... je bevestigd mijn beelden, mijn ideeën, mijn idealen, mijn emoties. Ik haat je want je ontkracht mijn beelden, je ziet me niet, je oordeelt over me....etc. etc. Maar de L...

Zoveel dat zich achter gesloten deuren afspeelt. Door de situatie, door dat wat gebeurd is zijn er gesloten harten ontstaan waardoor niemand er vanaf weet. Wie nog in vertrouwen te nemen, alles zo kwetsbaar, teveel pijn om nog toe te kunnen laten. Er is teveel gebeurd. Voor jou die dit leest, realiteit? Meestal komen we niet zomaar op het spirituele pad. Meestal gaat er heel veel aan vooraf. Diepe wonden die geslagen zijn, zoveel pijn. En daardoor zo verwrongen dat leven geworden, een overleven. Zoveel dat opgesloten is geraakt. De onbevangenheid, het gewoon zijn, het gewoon mogen zijn die we zijn. Open het leven, de ander ontvangen. Er is vaak teveel gebeurd. Er is moed voor nodig het open te maken, beetje bij beetje. Niet teveel want dan wordt t overstelpend. Dan verdrink je erin. En ondertussen draait de aardbol gewoon door. Ondertussen doet iedereen net alsof ze heel gelukkig zijn. De massamedia doet hier hard aan mee om dit beeld hoog te houden. En waarschijnlijk zijn er heus ook ...

Zijn discipelen zeiden tot hem: Wie zijt gij dat ge deze dingen tot ons zou zeggen? Als Jezus ons afgebeeld wordt als een stralende figuur met veel licht om zijn gestalte is het niet zoals zijn discipelen hem zagen. Dat zij zulke vragen stellen maakt Jezus tot een man als een hunner. Het betekent: waar kom je eigenlijk vandaan? Wie heeft je geleerd om zulke dingen tegen ons te zeggen? Waar zijn je papieren? Hoe noem je jezelf? Heb je wel een opleiding gehad? Wat heb je gestudeerd? Ben je theoloog of een farizeeër? Zo'n vraag van de discipelen spreekt boekdelen. Mens, wie ben je en waar kom je vandaan.Tegen Nicodemus zegt Jezus: Ge kunt het Koninkrijk Gods niet zien tenzij je wederom geboren wordt. Want Nicodemus had voorgegeven Jezus als van God te herkennen. De discipelen zijn oprechter. Zij zeggen eenvoudig, dat zij niet weten wie Jezus is en ook niet of hij een zoon Gods is. Jezus antwoordt: Uit wat ik tot u zeg, weet gij niet wie ik ben, maar ge zijt geworden als de Joden, want...

Er is een Oeressentie die er was voor de val. Dat wat niet in de tijd gevallen is zou je ook kunnen zeggen. Maar ja, wij zijn wel gevallen in de tijd, en daar de weg kwijtgeraakt. Maar die Oeressentie staat buiten de tijd, en heeft uiteindelijk de touwtjes in handen van alles wat binnen de tijd plaatsvindt, de dualiteit. De dualiteit speelt haar eigen spel. Het wil eigenlijk dat spel door blijven spelen wat zelfs verbinding heeft met heel grote krachten, heel grote wezens. Die kunnen je ook weer misleiden, waar je maar gevoelig voor bent. Ze kunnen ook bv via channeling zich openbaren. Maar de Oeressentie spreekt zich ook uit, maar is een heel stille Stem. Het is aan jou of je wil luisteren, waar je verlangens liggen. Wil jij blijven, of wil je verdwijnen, daar komt t op neer.Wil je vol blijven van jezelf, of leeggemaakt worden, verstillen. Alles, maar dan ook alles overgeven. Niets meer weten, niets meer kunnen. Dan kan de Essentie in jou gaan spreken, en het omzettingsproces zich in ...

Actie wekt reactie op. Al bedoel je t nog zo goed. Als er oordeel, verzet in zit word dit opgepikt, wordt van daaruit gereageerd. Eigenlijk geeft dat de duisternis kracht. Dan kan t reageren, zich verzetten, aanvallen. Dan wordt t n spel van macht, aanval en verdediging en zit je helemaal verstrikt in de dualiteit. Maar als er waarlijk begrip gegroeid is van binnenuit, werkelijk Liefde, dan omvat dit ook de duisternis met begrip, en ook dit wordt gevoeld. De ander voelt dat hij/zij zichzelf mag zijn. En als je dan deelt, deel je ook echt vanuit respect en gelijkwaardigheid voor die ander en de ander voelt zich niet aangevallen. Alles is energie. Het is het idee van de splinter en de balk. Als jij niet de balk uit je eigen oog gehaald hebt hoe kan je dan de splinter uit het oog van de ander halen? Dus uiteindelijk gaat t erom dat jij, in interactie, jezelf vrijmaakt van die balk. Je vrijmaakt van jouw innerlijke duisternis, jouw beelden, jouw angsten, jouw vooroordelen, jouw verzet. All...

Er is een negatieve vorm van leven, een duistere vorm, die op de mens toekomt en hem aangrijpen wil en met hem spelen wil, hem in een hoek smijt of hem uitzuigt tot op zijn gebeente en een loze schil van hem maakt. Een leven dat hem uitdooft en steeds weer met inspanning en kunstmiddelen opgejuind moet worden, brandend gehouden en vooral zo lang mogelijk gelijk moet blijven voortduren. Het is het bestaan dat wij leven noemen, waarin voortdurend de angst voor de dood loert. Herken dit leven als het leven dat u wil aangrijpen en vernietigen en waaraan uw ziel onder bedreiging van ondergang zou moeten gehoorzamen. Ga voorbij aan alles wat u wil beangstigen en intimideren. Aan wat u staande wil houden en macht over u wil hebben en u ontrouw wil maken aan u zelf. Ga aan de grote monden voorbij en laat uw hart niet verontrusten. Indien men u dwingt tot een mijl, ga er twee en indien men u vervolgt, weet dat er een is in u die aan alle vervolging ontkomt omdat deze geen vat op zich geeft. Gij...