Kagib Weteninhethart

Het draait steeds om bewustzijn, het bewust Zijn. En het gaat er eigenlijk om dat dit Bewustzijn krachtiger en krachtiger mag worden. Dat Het meer en meer intens op je in mag werken. Op wat je bent, of wat je denkt te zijn, denkt te moeten doen. Meer en meer dit Licht op alles mag schijnen. Het Bewustzijn dat niet van deze wereld is, dat niet van de dualiteit is. Dat dwars door alles heen kijkt, Ziet wat is. Zoals de zon. Als die meer en meer kracht krijgt zullen meer en meer de wolken oplossen. Zo kan t Bewustzijn als t sterker en sterker wordt meer en meer jouw innerlijke bewolking oplossen. Alles wat tussen de heldere hemel in zit, de klare heldere lucht, het heldere Zien. Eigenlijk niet alle facetjes onder de loep nemen, maar meer de eenheid van alles zien. Hoe alles met elkaar verbonden is, beter gezegd gebonden is, geketend is, verstrikt is geraakt door zoveel. Dat dit Licht helderder en helderder mag schijnen op alles wat jij bent en doet. Waardoor je er gewoon niet meer...

De kern ligt eigenlijk erin dat t geluk niet buiten ligt maar binnenin. Als je het daar gevonden hebt, heb je alles. Want dat geeft weer vervulling aan alles om je heen. Je Weet het, als dit zo is. Er is vrede, lichtheid, een vervuld zijn. Je bent dan in harmonie met je Essentie, met je Kern, met je Bewustzijn. En dan hoef je slechts mee te stromen, met dat Bewustzijn, met het Zijn, van binnenuit. Is het niet het denken wat je hier steeds uit haalt? Waar je dan ook aan denkt, waar het ook mee gevuld is. Dat je uit het Zijn haalt en verstrikt laat raken in de dualiteit van het leven? De Afstemming verliest? Nu is er eigenlijk alles, wat is t wat ons hier dan steeds uit haalt? Geluk heeft geen oorzaak, geluk is. Het is uiteindelijk de enige Waarheid. Het is niets, het is alles. Het is thuiskomen. Het is thuis Zijn. In jezelf, en zo je overal thuis voelen en Zijn. Niets dat je hier meer uit kan halen. En als we thuisgekomen zijn, voelen we ons waarlijk thuis bij el...

Uiteindelijk is dit het innerlijke Pad gaan. Het vinden van het innerlijk richtsnoer in je hart. Je hoeft alleen maar naar jezelf te luisteren. Maar dat omvat juist zo heel veel. Je bent dan vrij van de buitenwereld, in een juist totaal open en eerlijk zijn naar die buitenwereld. Door je heen laten gaan wat de buitenwereld, de wereld om je heen in je raakt, in beweging brengt. De betekenis hiervan. Dat is Bewustzijn. Als het Bewustzijn hierin kan/mag spreken. En dan kan de ander de Waarheid spreken over jou. Als je voelt dat dit zo is, mag je dit binnenlaten, tot je laten komen. Zonder jezelf hiervoor de grond in te trappen, of te gaan vechten, je verdedigen. Er dankbaar voor zijn dat die persoon jou geholpen heeft zicht te krijgen op een stuk in jou wat eerst onzichtbaar was, in het duister was. Ook zul je dan Weten of iets niet waar is, het de spiegel van de ander is. Zo kun je t weer van je af laten glijden, kan t door je heenstromen zonder dat het iets raakt, en zullen...

Eigenlijk is uiteindelijk alles schoonheid. Maar door de vele beelden van waaruit we de wereld inkijken, die vastgezet zijn, zo is t en niet anders, valt de sprankeling weg. Sijpelt het leven weg uit dat wat je ziet. Je ziet alles vanuit die beelden, reageert van daaruit. Vanuit dat wat al vaststaat, waar je al een beeld van gevormd hebt. Hoe doffer en ongevoeliger je in je binnenste bent hoe meer dit het geval is. Van daaruit komen de associaties. Het ene beeld is mooi, een ander beeld is lelijk. Het ene beeld stoot af een ander beeld trekt aan, etc. etc. Maar dat wat is, zie je dan niet. Je ziet beelden. Beelden gevormd uit het verleden, vaak met labels, woordjes eraan, om het helemaal vast te zetten. Van daaruit wordt je steeds heen en weer gegooid door al die beelden. Het ene maakt je blij, van een ander baal je, weer een ander beeld verveeld je, volgend beeld oh daar weet je alles van. Nooit gewoon Zijn. Nooit gewoon genieten van dat wat is. En er is, er is zoveel. Als je va...

Het denken als dienaar? Het is hier eigenlijk omgekeerd, hier in Nederland, en andere westerse landen. Het denken als meester. Het intellect op de troon. En wij zijn de slaaf van dit denken, van het intellect. Het denken omhangen met medailles, diploma's, geldelijke waardering, aanzien, status. Hier krijgt ie voorlopig nog geen minderwaardigheidscomplex, eerder hoogmoedswaanzin. Eigenlijk is t toch waanzin waar we ons leven op bouwen. Waar het leven om draait? Zo'n smalle marge aan zingeving. Vervulling zoeken in zoveel, en nooit definitief die vervulling kunnen vinden. Nooit rust, vrede vinden maar altijd maar voortjagen, voortgejaagd worden. Geleefd worden, en niet zelf leven. Als t bewustzijn zou kunnen spreken, als we hiernaar massaal zouden luisteren, durven luisteren............. Maar t bewustzijn ligt in t vrouwelijke van de mens. In het hart. En het vrouwelijke, de vrouwelijke waarden zitten niet op de troon. Worden niet omhangen met medailles en ...

Is er een Waarheid? Één Waarheid? Wat mij betreft, ja. Maar die is heel leeg. Als de Waarheid zich heeft mogen vervullen, valt er zoveel weg aan drijfkracht, aan moeten, aan vechten aan wat dan ook. De Waarheid is gewoon Zijn. Vervuld zijn in het Zijn. Vervuld zijn in de Liefde. Vervuld zijn in deze Waarheid. Vanaf dan gaat t slechts erom, om mee te stromen. Mee te stromen waar de Waarheid, waar het Leven je wil brengen. In de Waarheid is er geen angst meer, dus je kunt dan die Stroom in alle eenvoud volgen. In de Waarheid is de eigenwilligheid verdwenen, dus je kunt de Wil, de Waarheid, de Weg, en het Leven volgen. Heeft dat ooit niet iemand gezegd? Uiteindelijk kan jij dat ook zeggen, als je in deze Stroom gekomen bent. En je zult in het Leven, in Leven blijven. Elk moment weer vernieuwen, elk moment weer als nieuw. De dood zal geen vat meer op je kunnen krijgen, geen verkrampt vasthouden. Je laat los, als dit nodig is. Je hebt alles over gegeven. En uiteindel...

Het werkelijke rijpingsproces gaat pas echt in gang als er overgave gekomen is. Als het verzet, de weerstand, het gevecht gestaakt is. Als er binnenin Verbinding is gemaakt met iets wat niemand meer van je af kan pakken, en vervulling geeft aan het totale leven. Als je hierin thuis mag komen, en je van daaruit overal thuis mag/kan/zal voelen. Thuiskomen in je hart. En in dit thuisgekomen zijn begint het rijpingsproces. Zonder dat je hiervoor iets hoeft/kan doen. Gewoon leven, reageren op de innerlijke impulsen. Doen wat gedaan wil worden, maar zonder daardoor in bezit genomen te worden. Dan gaat er binnenin een veranderings, een omzettingsproces in gang, met steeds weer nieuwe facetten, dimensies, mogelijkheden. Je Bent. En juist als je dit geworden bent, hoef je niets meer te zijn. Dan is de afhankelijkheid verdwenen, heb je geen bevestiging meer nodig. Je Bent wat je bent en dat is goed. In alle eenvoud. Het is stil geworden binnenin, alles is tot stilte gekomen. Er...