Kagib Weteninhethart

Het gaat om de verandering. De verandering zal nooit, maar dan ook nooit ophouden. Anders sterf je, al denk je nog te leven. En dat is juist hartstikke mooi. Steeds weer nieuwe poorten die kunnen open gaan. Nieuwe manieren van beleven/ervaren. Steeds meer inzicht/uitzicht. Stapje voor stapje, met vallen en opstaan. Het gaat niet om t eindpunt, het gaat om het proces. Stapje voor stapje de ontvouwing. Uiteindelijk kun je een afstemming vinden diep in jezelf op die Verandering. Dan Stroom je mee, volg je waar de Stroom ook heen gaat. Gedragen door de Eeuwigheid, in harmonie met de Eeuwigheid, in het Eeuwige moment. Veel mensen willen niet die voortdurende verandering. Ze willen vasthouden, tegenhouden. Ze willen rust, bieden weerstand. En zo stappen ze uit de Eeuwigheid in de oneindigheid,  en kristalliseren. Dan worden ze niet meer gedragen, maar proberen zelf te overleven. Vechten tegen zoveel...... Ben jij in gevecht met het leven? Kagib De uitgesproken woorden : http://we.tl/2Ow6...

Ja, de tijd. We hebben alle tijd, en toch glipt de tijd zo vaak, zomaar tussen onze vingers weg. We waren er niet? En de klok tikt verder, de jaren. We worden ouder, en zoveel kansen laten liggen, zoveel mogelijkheden om de betekenis te zien die voor t grijpen ligt. Die in ons zelf ligt en tot ons wil spreken. Maar er is ook een totaal andere afstemming, in een totaal andere dimensie. Wat eigenlijk buiten de tijd staat en waardoor we altijd op tijd zullen zijn, gedragen zullen worden door de tijd. Nu is het tijd, elk nu weer kans tot zien, inzien. Voelen, Weten, in het hart, wat het verstand ook zegt.  Niets meer weten en daardoor alles Weten. Het Al omvatten. Meer en meer waarlijk kunnen bevatten in een levend ervaren, in een levend bewust Zijn. Kagib

Het leven gaat erom uiteindelijk tot het niet-doen te komen. Het is een weg van achterlaten, loslaten, doorzien. Meer en meer een Kracht in je voelen, een Bewustzijn waar je meer en meer op mag vertrouwen, wat je aan de hand neemt. Wat in de bijbel staat, dat Johannes zegt, ik moet minder worden en Hij, de Christus moet meer worden is het kernprincipe. Niet dat je dan niets doet, zekers niet, maar dat je in alles wat je doet hierdoor niet bezeten wordt maar ziet voor wat het is, alles wat buiten je gebeurd. Dat er meer en meer een stilte en gelijkmoedigheid in je ont-staat, opstaat, over alles wat in het leven gebeurd. Meer en meer een gewoon Zijn en volgen die Andere die jou leidt van binnenuit. Een vrede die misschien voor anderen soms moeilijk te begrijpen is. Doet dan niks jou meer iets is dan misschien een vraag die naar boven komt. Een in het midden zijn, geen ophef meer over wat dan ook, want je Weet dat dit het niet is. Het gaat verder en verder over soms ondoorgrondelijke wege...

In de kern komt het eropneer dat alles maar dan ook alles wat we doen heel vluchtig is. In het moment is het heel belangrijk, lijkt het heel belangrijk. Misschien een paar dagen dat t blijft, maar dan is het weer verdwenen. Wat is er over na een jaar? Wat blijft over na een leven? Ook in ons handelen naar buiten, welke wezenlijke diepe innerlijke verandering brengen we daarin teweeg. Wat blijft daarin werkelijk hangen of zorgt voor een doorbraak? Maar wat niet vluchtig is, en daarom van zo'n groot belang, is ons bewustzijn. Dat meer en meer het Bewustzijn van Liefde mag/kan vrijkomen. Want het bewustzijn dragen we met ons mee over dit leven heen. Welke veranderingen zijn hierin opgetreden bij het overgaan, bij het sterven. Wat heeft er mogen open gaan? Dus de zin van het leven ligt in het zoveel mogelijk open maken van wat in potentie in ons verborgen is. Dat meer en meer de Liefde, het Weten vrij mag komen. Dit betekent niet dat je een kluizenaar moet worden, juist niet. Maar wel ...

Alles staat in het hart geschreven. Je her-kent het. Je wist het al. Het stond al in je hart geschreven. En zo mag er steeds meer her-kent worden, steeds meer wakker en zichtbaar gemaakt worden, door het gaan door het leven, in ontvankelijkheid. Zodat je meer en meer mag lezen wat al opgetekend staat, wat er al is. Je hoeft alleen maar de bladzijden van het Levensboek om te slaan. Maar je kunt pas een volgende bladzijde omslaan als je er innerlijk  rijp voor bent. Anders kun je t toch niet lezen, of je leest het zoals je denkt dat t er staat. Maar je leest niet wat is. Het Levensboek is nooit uit. Steeds weer een nieuwe bladzijde. Uiteindelijk gaat het van heerlijkheid tot heerlijkheid maar daar gaat nog een hele weg aan vooraf. Kagib

Je gaat je pad, je zet je stappen, en veel ligt er waarschijnlijk al gewoon klaar. Het is gezaaid in het verleden. Mensen die op je pad komen, situaties waar je in terechtkomt. De uitdaging ligt erin hoe ga je hiermee om? De uitdaging ligt erin dat je meer en meer vrij komt van alles om je heen. Dat alles om je heen je eigenlijk niet meer zoveel kan doen, je niet meer kan versplinteren, niet meer jezelf doet kwijtraken. De uitdaging ligt er elk moment weer in dat het ankerpunt in je zelf mag/kan komen te liggen. Dat in jouzelf iets groeit wat onaantastbaar is. Een onthecht zijn maar zeker wel verbonden blijven met alles om je heen,. De verbinding ligt in de Liefde. Waar je nu nog aan vastzit, zul je aan de andere kant weer tegenkomen. Alles wat je gespleten heeft gemaakt je niet vrijgemaakt hebt. Hoe jij bij het sterven ervaart dat de wereld is, hoe je hem dan ziet, de betekenis daarvan, zo zal het zijn in de astrale wereld. Er zijn eindeloze astrale werelden. Je zou kunnen zeggen ...

Er is een juist moment voor alles. Zijn op het juiste moment op de juiste plek. Dit is niet iets relatiefs. Het ikje wil vaak vooruit terwijl eigenlijk het moment is om stil te staan. Of het wil stil staan als t moment is om in actie te komen. Dan sta je buiten het moment, buiten het eeuwige moment. Dan draag je jezelf, ga je op je eigen kracht, maar wordt je niet gedragen door de Oerkracht, door het Al. Dan mag je hiervan uiteindelijk de vruchten plukken en is er weer een mogelijkheid om terug in harmonie te komen met dit Eeuwige moment. Je Weet het ook als je hiermee in harmonie bent. Je voelt je vervuld, innerlijk vredig, heel licht, stil. Van binnenuit voel je dan de Kracht. Maar het is een stille Kracht. Als je hiermee verbinding hebt dan kun je alles aan, hoe woest de stroom ook wordt, hoezeer je ook heen en weer geslingerd wordt, het past in dat moment. De rivier is in een stroomversnelling. Totdat ie weer tot rust komt en je weer wat op adem kunt komen. Dus ja, uiteindelijk is ...