Kagib Weteninhethart

Waarom krijgt de ene mens zoveel hindernissen en de ander zo weinig? Karma? Je bent heel stout geweest? Je hebt er zelf voor gekozen, dacht dat je t wel kon dragen toen je aan de andere kant was? Er zijn verschillende factoren. Zeker kan t zo zijn, dat je dingen recht te zetten hebt uit andere levens. Waardoor het weer op je pad komt maar nu nog n tikkeltje zwaarder. Oogsten dat wat je gezaaid hebt. Dit zonder oordeel, puur rechtvaardig en een kans tot heling, bevrijding, inzicht, loutering. Ook kan t zo zijn dat je zo'n groot hart had, dat je dacht och ik kan dat wel dragen. Geef me maar n lekker zwaar pakket, ik zal alles oplossen, alles bevrijden, alles helen in Liefde. Maar dan de praktijk als je er bent. Jeetje t is wel heel zwaar allemaal, en t houdt niet op. Uiteindelijk Weet je in je hart wat de betekenis is van wat op je pad komt. De betekenis ervan, de reden, de achtergrond, wat het je wil zeggen. Als je diep in jezelf luistert. Het is zoals het is, maar niks voor niks. H...

Het mooie van de Waarheid is, dat als die vrijgekomen is, er nooit meer oorlog zal zijn. In ieder geval de persoon in wie die vrijgekomen is zal hier nooit een bijdrage aan leveren. De Waarheid omvat alles en iedereen met Liefde, mededogen, begrip. De Waarheid hoeft niet verdedigt te worden, dus het spel van aanval en verdediging valt weg. De Waarheid is gewoon de Waarheid. Je hoeft er niets meer mee. Je hoeft deze Waarheid niet te bewijzen. Belering, bevoogding, iets op leggen valt weg. De Waarheid is uiteindelijk leeg, is uiteindelijk niets. Dat is het wonderlijke. Sja. als je de wereld in kijkt, vol van eindeloze waarheden waarmee we elkaar bevechten, het leven zuur maken of bitter of zout. Terwijl de Waarheid, de vervulling van de Waarheid niets is. Eigenlijk, als het vervuld is hoef je er ook niets meer over te zeggen, niets meer mee te doen, want je bent Dat. De Waarheid is je leven, je ademen, je Zijn. Aan de ene kant speel je dan het spel van de wereld zo goed mogelijk mee. Aan...

Je komt uiteindelijk tot paradoxen in het leven, in de ontvouwing. Je kunt het beeld van de diamant gebruiken. De kern van een diamant zijn ligt in het onkwetsbaar zijn. Als jij er nog bent kun je gekwetst worden. Als je nog aan iets moet vasthouden, iets hoog te houden hebt, iets te verdedigen hebt. Dan ben je verkrampt, angstig, meestal onbewust, je moet groot zijn, sterk. Daarin schijnbaar onkwetsbaar zijn. Maar om een diamant te kunnen worden is juist de voorwaarde, kwetsbaar zijn, open zijn, eerlijk, het leven toelaten, de ander toelaten. Alles toelaten wat maar is. Wat maar door je heen gaat, welke emoties dan ook. Alles door je heen laten stromen, er niks tussenin zetten, geen verweer. Zo kan Het tot je spreken. De onkwetsbaarheid komt door kwetsbaar te kunnen zijn. Door totaal open te zijn totdat alles doorzien is. Totdat een alomvattend begrip ontstaan is, alles opgenomen is in het Bewustzijn. Wat kan je nog raken als je jezelf kent? Als je Weet de diepste intentie van je hand...

We weten zoveel. Maar wat Weten we werkelijk? Als we een product zijn van deze maatschappij. Van daaruit lijkt dit leven vanzelfsprekend te zijn. Dit is toch waar t om draait, dit is toch waar het om gaat? Hoe we nu leven. Hoe nu het leven wordt vormgegeven. Met zijn allen weerspiegelen we een visie van leven. Wat ons met de paplepel is ingegoten. Vanaf de geboorte, een visie, een cultuur, een geloof. Hier is de opvoeding op gebaseerd. De school neemt het over en de opvoeding is weer een product van de cultuur, onze maatschappij. Als er verder geen te grote kinken in de kabel komen, blijven we braaf doen wat de maatschappij wil. Soms een beetje tegenstribbelen, beetje mopperen maar voor de rest braaf meedoen. We zijn geprogrammeerd. Er is een soort geweten in ons geïnstalleerd. En door dit geweten is juist het tijdloze Geweten gesmoord. Gesmoord door het weten van de tijd. De samenleving sust ons in slaap, en de meeste blijven rustig slapen, door alle tijden heen. Ze blijven een braaf ...

Toch jammer, dat we niet allemaal als stromend water kunnen zijn. Het leven zou zo harmonieus zijn. Geen spraakverwarring, of minimaal. Open en onbevangen in het samen zijn, in het delen. Maar de realiteit is dat de meeste verstarren tot ijs. Waarom? Wat is het dat ons doet verstarren? Een vast willen houden wat we hebben ten koste van zoveel? Het leven is verdwenen, want niets of niemand kan meer werkelijk voeding geven. Angst. Angst waarvoor? Wat we kwijt zullen raken als we ons openen? Maar wat hebben we dan gevonden? Hebben we hierin waarlijk geluk gevonden, vervulling? Vrede, harmonie? Liefde die door niets of niemand af gepakt kan worden? Of zijn t slechts denkbeelden die we moeten verdedigen, waarachter we ons kunnen verschuilen. Waarin we naar bevestiging zoeken om ons heen. Dit ben ik, dit is mijn identiteit, mijn baan, mijn uiterlijk. De spullen die ik heb, de waarden en normen waarmee ik opgegroeid ben, of eventueel nieuwe jasjes die aangetrokken zijn. En dat is het dan. Dat...

Goh, niets, dat is niet veel hé. Betekent dat nou dat je niets waard bent? Dat je niets voorstelt? Hmmm nee toch niet. Iedereen is hartstikke veel waard. Maar t gaat er om, wat verbindt je hieraan, verbindt je hier iets aan? Er is een groot verschil tussen belangrijk zijn, en jezelf belangrijk voelen. Of onbelangrijk, dat is eigenlijk de andere kant. Verbindt je iets aan het belang dat je hebt in het geheel? Het is een soort paradox. Je kunt hartstikke belangrijk zijn, hartstikke waardevol, maar dit eigenlijk helemaal niet meer in de gaten hebben. Hier niet meer mee bezig zijn. Het heeft voor jou helemaal geen belang meer. Wat andere er voor belang aan hechten is hun zaak, wat ze van jou vinden. Je doet gewoon. Je doet gewoon wat gedaan wil worden, in het moment. Je bent niets. Je bent alles. Het maakt eigenlijk niet meer uit. Het heeft geen trilling meer. Er is hier geen voeling meer mee emotioneel, groot/klein, goed/slecht. Je hebt kwaliteiten, daarmee heb je iets te geven, maar je v...

Alles energie? Zekers. En uiteindelijk is Bewustzijn veel krachtiger als t denken. Pure aandacht, echt jezelf totaal tot dit nu, tot het nu brengen. Jouw nu, wat nu is, wat je nu voelt, met je hele wezen. Alles door je heen laten gaan, zonder er iets tussen te zetten. Dat is veel sterker dan welke gedachte ook. Dat is uiteindelijk het Licht in de duisternis. Niet het licht van de dualiteit. Een gespleten licht, jouw gekleurde blik. Maar het pure witte Licht, dat alle duisternis kan oplossen, kan doorzien, kan doorzien in dat wat het is. Een totale bundeling van energie in het nu. En alles kan verbranden in het Zien. Als je durft te zien. Als je durft te voelen. Als je durft toe te laten wat is. Er is alleen maar nu. En elk volgend nu kan weer helemaal nieuw zijn. Stralend, vibrerend, sprankelend, dansend, vrij. De Eeuwige dans in het Eeuwige nu, als jij verdwenen bent. Alle spelletjes, afleidingen door het denken. Alles wat zo'n beladenheid kan krijgen, hierdoor geladen wordt. Gela...