Kagib Weteninhethart

Het Pad gaan zonder de toeschouwer is heel moeilijk, eigenlijk onmogelijk. Wat je denkt, de emotie die je voelt dat is t toch, er is toch niet meer? Hoe daarin nog onderscheiding te kunnen maken? Dan is t heel makkelijk om toneel te blijven spelen, te volharden in wie je bent. Stellig volhouden want er is niks anders. Maar als de toeschouwer er is, dan kun je jezelf niet meer verstoppen. Het bewustzijn spreekt in t moment over jouw denken jouw emoties. Je doorziet jezelf, geen schijn. Dat is het innerlijke pad gaan. Je bent dan zelf eigenlijk de therapeut in interactie met de wereld. Je kijkt naar jezelf als n acteur op t wereldtoneel, wat die acteur allemaal uitvoert. Zo kun je jezelf in verbinding met de toeschouwer, in verbinding met t bewustzijn, van heel veel bevrijden. Eigenlijk begint de weg pas echt als de toeschouwer er is. Dan ben je wakker geworden. En als je eenmaal wakker geworden bent, kun je niet meer doen alsof je slaapt. Dit heeft grote gevolgen. Als je wakker bent...

We weten zoveel. Maar wat Weten we werkelijk? Als we een product zijn van deze maatschappij. Van daaruit lijkt dit leven vanzelfsprekend te zijn. Dit is toch waar t om draait, dit is toch waar het om gaat? Hoe we nu leven. Hoe nu het leven wordt vormgegeven. Met zijn allen weerspiegelen we een visie van leven. Wat ons met de paplepel is ingegoten. Vanaf de geboorte, een visie, een cultuur, een geloof. Hier is de opvoeding op gebaseerd. De school neemt het over en de opvoeding is weer een product van de cultuur, onze maatschappij. Als er verder geen te grote kinken in de kabel komen, blijven we braaf doen wat de maatschappij wil. Soms een beetje tegenstribbelen, beetje mopperen maar voor de rest braaf meedoen. We zijn geprogrammeerd. Er is een soort geweten in ons geïnstalleerd. En door dit geweten is juist het tijdloze Geweten gesmoord. Gesmoord door het weten van de tijd. De samenleving sust ons in slaap, en de meeste blijven rustig slapen, door alle tijden heen. Ze blijven een braaf ...

We weten teveel, of denken te weten, waardoor het Weten niet meer kan spreken. Het Weten zit onder dat alles, onder al die kennis. Alles dat aangeleerd is, en wat ons meestal nogal misvormd heeft. Alles hierdoor beladen en gekleurd. Daardoor kunnen we niet meer Zien/ervaren wat is. Daardoor is alles gevangen geraakt in een beeld, in beelden. Het leven eruit, doods, mechanisch. We denken het wel gezien te hebben en zien niets meer. Het denken en voelen, de emoties, waardoor wij bevangen raken, gevangen raken in alle beelden, in ons verstand in zoveel. Waardoor de Liefde niet meer ervaren kan worden. Waardoor de afstemming hiermee verloren raakt. Terwijl die Liefde er toch altijd is, zonder oorzaak, zonder reden. Gewoon altijd stromend, eeuwig aanwezig, dwars door alles heen in wat wij doen. Uiteindelijk dit alles omvattend. We hebben die Liefde opgesloten in een kastje, en van daaruit zelf een wereld gevormd. Een denkwereld, een emotiewereld, meestal een heel kleine beperkte wereld. Hee...

Wil je de Liefde ervaren dan zul je open moeten staan, en dit betekent kwetsbaar zijn. Als je gepantserd bent tegen zoveel in het leven, dan kan de mens je misschien niet meer raken maar ook de Liefde kan je niet meer bereiken, niet meer beroeren. Vele subtiliteiten van t leven gaan verloren. Diepe ontroering, zoveel gevoelsnuances. Je raakt dan helemaal geïsoleerd van de levensstroom, eigenlijk van het Leven, van de Liefde. Het Leven kan je niet meer inlichten. Sommige mensen, of misschien wel heel veel, leven, overleven zo, de rest van hun leven. Alles veilig gesteld, verscholen achter hun pantser van eigenwilligheid, eigen weten, eigen kunnen. Het hart gesloten, en het Leven is verdwenen. Maar daardoor zul je ook nooit jezelf waarlijk vervuld voelen, gewoon in Zijn. Altijd een stuk van onrust, altijd afhankelijk, altijd jezelf moeten beschermen, angst. Allerlei vijanden die je schijnbaar belagen, aanvallen, verdedigen, dingen moeten doen. Voorwaarde voor ontvankelijkheid voor de Lie...

Draait het bij contact maken niet uiteindelijk om beelden? Beelden over jezelf, over de ander? Maar maak je daardoor wel werkelijk contact? Als ik naar mezelf kijk in een ver verleden  jeetje wat was ik n onzeker jongetje. Voelde me zooooo onzeker. Maar dit kwam dus doordat ik een heeeeeeeeeeeel laag zelfbeeld had. Mezelf het kleinste, het minste van het minste voelend en daardoor torende iedereen boven me uit. Iedereen wist t beter, kon t beter, was mooier noem t maar op. Geen bescherming dus in uiterlijk, geld, of bv mijn religie is beter, of hoe ik t zie is beter. Nee gewoon niks waar ik eigenlijk waarde aan kon ontlenen. Was zelfs doodonzeker een brood bij de bakker te vragen, of een patatje bij de friettent, liet ook iedereen voorgaan. Ja tijden veranderen. Maar uiteindelijk waren dit ook beelden. Al had ik dan een heel laag zelfbeeld, het waren beelden die ik had. Ik keek heel gekleurd de wereld in. Het was niet de realiteit. Maar hoe is dit dan verandert? Waarom kan ik nu in...

Daarom gaat het, weer kind worden. Weer terugkeren naar t punt van kindzijn waarin er eigenlijk nog geen andere wereld was. Totaal puur en onbevangen. Eigenlijk geen zelfbewustzijn, niet weten dat je anders bent. Gewoon uitstromen, spontaan. Niet botsen op vormpjes, alles steeds weer totaal nieuw. Het leven een grootse ont-dekkingstocht, avontuur, feest. Dat verliezen we. En verlangen we daar niet diep van binnen weer naar terug? Is dit niet de val? Het zelfbewustzijn? Maar we kunnen dit terugvinden, deze staat, na een lange reis, ont-dekkingsreis. Eigenlijk als wij verdwenen zijn. Alles wat we denken te zijn, te moeten zijn, te moeten doen. Alle fixatie op de verschillen, strijd, overleven, uiterlijk. Weer een totaal onbevangen staat. Dan zijn we waarlijk machtig, zonder dat we t in de gaten hebben, zonder dat we er mee bezig zijn, als we weer Kinderen zijn. Zonder houding, puur, onbevangen, vrij. Vervuld door de Liefde. Eenvoelend met alles en iedereen. Dan is het leven weer een dans...

Wat is Dat? Eigenlijk is het zo moeilijk uit te leggen wat Dat is. Het is. Het is geen emotie, geen gedachte, geen beeld. Het kan allerlei uitdrukkingen krijgen. Maar de basis is stilte, gewoon Zijn. Eeuwig Zijn, totaal vervuld Zijn. En hier geborgen in zijn, geliefd zijn, beschermd zijn. Een dankbaar zijn voor die Kracht die zo onvoorstelbaar wijs is, zo onuitputtelijk in Liefde, zo'n totaal overzicht heeft. Het is niet te bevatten, niet te beschrijven. Het is altijd meer dan in woorden uit te drukken is. En het zal meer en meer mogen worden zolang de Verbinding blijft. Meer en meer poorten open mogen gaan, dimensies zich kunnen openbaren. Een Weten, alles heeft betekenis. Als je verbinding hebt met het Licht, en je zit in de shit, het leven is vol pijn en verwarring. Het Licht zal je leiden, beschermen. Door de pijn en shit heen, door de verwarring heen naar bevrijding, heling, vreugde, vrede. Als je t mogelijkheid geeft, neemt Het, Dat, je aan de hand. Zonder oordeel over jou. E...