Kagib Weteninhethart

We proberen het geluk te vinden in de wereld, buiten onszelf, terwijl t geluk en ware vervulling in onszelf ligt. Dat wat niet van de tijd is. We zijn gevangen door de tijd, door alles wat zich binnen die tijd afspeelt. De tijd die ons gegeven is, en zo ontnomen kan worden. Helemaal vol daarvan, vaak helemaal verblind, verdoofd, door alles wat zich in de wereld afspeelt. En de ironie is, het paradijs kan ook op aarde zijn. Maar de sleutel ligt niet buiten maar binnenin onszelf, dat wat dus niet van de tijd is. Dat wat onafhankelijk is van alles wat zich binnen de tijd afspeelt. De Sleutel van dit alles is de Liefde. Maar de Liefde die niet van deze wereld is. Wil die in ons opstaan, dan zullen wij moeten sterven, terwijl we hier nog leven. Als we het toelaten zal de Liefde alles doden met Liefde wat geen Liefde is, zonder belang of verlangen, heel onpersoonlijk. Misschien wordt je hart hierdoor gebroken, ligt je leven aan gruzelementen. Alles totaal illusie. Alles waarvoor je geleefd h...

Openheid is voorwaarde voor alles, open zijn. Openstaan, het leven toelaten, met alles erop en eraan. Het tot je laten spreken, je laten raken. Niet jezelf beschermen achter mooie denkbeelden, overlevingsmechanismen. Van alles wat je moet verdedigen, of waardoor je, je zelf nooit zeker voelt, en je zo vaak aangevallen voelt. Groot, sterk zijn, zelfverzekerdheid, actief, wat al niet. Zoveel voorwaarden vaak waaraan we onbewust in ons innerlijk moeten voldoen voordat we er mogen zijn. Niet gewoon jezelf zijn, niet gewoon Zijn, puur en eerlijk zonder houding en facade of masker of muur. En tuurlijk ook dit mag er allemaal zijn, maar zo zal de verandering stoppen en alles kristalliseren. Dan ga je eigenlijk dood, leef je niet meer maar overleef je. Dus open zijn. Zo kan alles meer en meer verruimen, tot eenheid worden. Meer en meer omvat en bevat worden, alles wat is, zodat je uiteindelijk één met alles bent. All-een. En dan stroom je uit, zonder eigenbelang, zonder eigenwilligheid, zonder...

Verliezen om te winnen. Het lijkt een tegenstelling maar is meer een paradox. Hoemeer we verliezen, achter ons laten wat in het verleden was, hoemeer dat wat niet van de tijd is ons mag/kan vervullen, dragen, inspireren, leiden van binnenuit. Steeds weer jezelf doorzien. Doorzien de illusies, de aannames van waaruit je leeft, van waaruit je, je leven vormgeeft. Heel vaak bepaald en misvormd door andere. Door opvoeding, onze ouders, de maatschappij die t voortzet, de cultuur waar we in leven. Een heel pakket van waarden en normen, van dit is het en niet anders. Dit verleden zet je gevangen, bepaald je. Er is geen vrije dans, je zit vast aan ketens. Eventueel ketens van oordeel, verzet, tegenreactie, of ontkenning. Het Leven is dan nog niet in je wakker geworden. Je wordt geleefd door het verleden. Alles wat zich hierin opgebouwd heeft, en wat vaak zo'n kleine wereld is. Zo'n gefixeerde, vastgelegde wereld van leven en beleven. Het is een proces. Authentiek jezelf zijn, met alles...

Er moet stilte zijn wil schepping kunnen losbarsten. Maar ja, das jammer, je kunt t niet doen. Die stilte komt na een proces van inzicht en begrip in jezelf. Als je bewustzijn, het Licht op dat wat is mag schijnen, en alles wat verward is, diffuus is, alle turbulentie, alle verwarring, alle beelden mogen verdwijnen. Als alles wat van het verleden is mag verdwijnen, alles wat oud is. Dan mag t leven, elk nieuw moment, als nieuw omarmt worden, ont-moet worden, ervaren, beleeft worden. Elke ont-moeting met een medemens alsof je hem/haar nog nooit ontmoet hebt. Steeds weer alles nieuw en sprankelend en bruisend. Steeds weer een proces van sterven en opstanding, elk volgend moment. Dan kan de Schepping losbarsten, en zich openbaren. De Eeuwige Schepping, de Eeuwig zich vernieuwende Schepping. Uiteindelijk blijft er een Stroom over, als alles verstild is. Alle beladenheid, alle voor en afkeur, alle eigenwilligheid verdwenen is. Dan blijft er een heldere richting waar de Stroom heen wil. En d...

De Kracht is de Liefde. De uitdaging  van het leven bestaat daaruit meer en meer ruimte te scheppen voor deze Kracht voor deze Energie. De zuivere pure Liefdesenergie. Energie die niet gekleurt is door bepaalde voor of afkeur, niet beladen of geladen is met emoties. Deze Kracht omvat het totale spel dat leven heet. Dus in deze Kracht ben je in waarlijk veilige handen. Je zult je gedragen weten, beschermd. In Verbinding zal deze Kracht je kunnen leiden, begeleiden van binnenuit. De ware Kracht in het hart. In deze Verbinding zullen er waarlijk harmonieuze verbindingen zijn om je heen, ware communicatie omdat jij er niet meer tussenin staat. De Kracht spreekt zich dan door jou heen uit, handelt door jou heen. Uiteindelijk ben je dan een instrument geworden van deze Kracht, een instrument van de Liefde. Het gaat om overgave, je uiteindelijk meer en meer overgeven aan deze Kracht. Dan hoef je nog slechts te volgen, de Stroom van binnenuit, elk moment proevend wat wil. Het ego staat hie...

Sterven, overgaan. Daar gaat t toch om, dat allerlaatste moment. Wat is dan in ons verwezenlijkt, werkelijk tot inzicht en begrip geworden, tot innerlijke realiteit? Niet alle gedachtespinsels maar echt wat we dan zijn, onze pure innerlijke waarheid van dat moment. Die afstemming nemen we mee naar de andere kant. Eerst is er nog n voorfase van verwerking, en uiteindelijk ook wel confrontatie met alles wat we hier gedaan hebben. En wat is dan werkelijk belangrijk, van wat we hier gedaan hebben? Wat blijft er over? Is niet vooral belangrijk dat we oprecht waren in ons pad. Ook in onze pijn en verwarring. De durf om te zien te proeven wat is, durven kwetsbaar te zijn, en te veranderen waar nodig. Open zijn voor de inwerking van dat Andere. Durven loslaten, overgeven. Wat als, je ineens uit dit leven wordt weggerukt, door n ongeluk? Wat heb je dan in jezelf verwezenlijkt. Wat is jouw innerlijke levende werkelijkheid in dit nu? Ben je klaar om te gaan, om over te gaan? Ben je klaar voor de ...

Het zonder gedachten zijn, is r dan nog iets over? Jazeker. Eigenlijk staat er dan niks meer tussen jou en de realiteit. Je vult niks in, zet r geen beeld voor. Je maakt er niet iets van vanuit jouw idee en achtergrond. Je kunt dan puur indrinken dat wat is. Meestromen met de beweging van het Leven. Je kunt dan de ander puur indrinken, maakt r geen voor-stelling van maar laat de ander zijn in wat hij/zij is. Geen interpretatie, geen speculatie. Juist dan kun je alles doorzien. Ook jezelf. Je eigen spelletjes. De energie die in de lucht hangt, de betekenis van die energie. Je hebt eigenlijk geen gedachten hierin nodig, je Weet het gewoon. Gedachten zijn t verleden, daar spreekt het verleden door. Alles wat we opgebouwd hebben aan beelden, aan kennis, in dat verleden. Een muur van kennis die je om je heen gebouwd hebt. Een gevangenis die je gebouwd hebt, waar je jezelf helemaal veilig in voelt, maar uiteindelijk ben je toch gevangen. Gevangen in een cocon. In een bepaald zijn door zoveel...