Kagib Weteninhethart

De Rozenkruisers noemen t eenheid van hart en hoofd. Voor mij is t eigenlijk het Bewustzijn. En dit Bewustzijn spreekt door het hart. Daarin bestaat de eenheid. Als t hart op zichzelf blijft zal er niks veranderen. Dan blijven we vol van zoveel emoties zoveel beelden over het leven. Als we niemand toelaten in dit hart. Dus hoe dan ook, het hart zal open moeten zijn voor informatie. Vanuit t denken, informatie die om ons heen op ons afkomt, wat we lezen, wat iemand zegt. Dan kan t hart geraakt worden door deze informatie en kan er verandering komen en begrip. Als t verstand op zichzelf blijft is t ook steriel, zal er ook niks veranderen, zijn het gewoon verstandelijke spelletjes. Dan kunnen we misschien een heleboel weten maar echt iets Weten doen we dan niet. Dan zitten we vol van kennis wat alles kleurt wat we zien. Het geïsoleerde verstand kan nooit bevrijding brengen. Dus er zal n bevruchting moeten plaatsvinden, wederzijds van hart en hoofd. Maar t begint in t hart. Wat voor inform...

Twee handen. De ene kant als symbool van t 'slechte' en dit in de meest ruime zin van t woord. Wat goed lijkt kan toch slecht zijn voor jou of de ander. Je zou kunnen zeggen in de ene hand alles wat nog niet opgegaan is in t Licht, in de Liefde tot begrip is geworden en doorleefd inzicht. En de andere hand als symbool van dat Licht, van de Liefde, van het Eeuwige Zijn. Als er dan geen bevruchting plaatsvindt van beide handen dan zal er nooit werkelijke verandering, bevrijding plaatsvinden. Als we ons helemaal ingekapseld hebben, helemaal vol zitten van ons ikje, geen ruimte voor het Licht. Maar t Licht, de Liefde blijft eigenlijk ook een beetje steriel als t niet bevrucht mag/kan worden door de duisternis, door dat wat nog in het duister is. Dus uiteindelijk is het ongelooflijk vruchtbaar voor beide kanten voor beide handen als er een openheid is, een open stroom. Dan kan er een transformatieproces plaatsvinden, een verruiming, een verdieping. Wat schijnbaar slecht was kan bevr...

Het Eeuwige Licht. Dat is uiteindelijk het pure Bewustzijn, dat van binnenuit meer en meer kan gaan stralen. Dat is het Licht dat in ieders binnenste is. Het Licht dat van alles de vervulling is. Het Licht dat alles licht maakt. Eigenlijk heeft dit Licht, de Intelligentie minimaal het denken nodig. Het denken mag uiteindelijk de dienaar zijn van het Licht. Het denken mag uiteindelijk de dienaar zijn van de Liefde. Dan is t denken heel functioneel. Dan kan t heel inspirerend werken als instrument van t Licht. Om iets zichtbaar te maken. Om dingen te bekijken. Gedachten die een uitdrukking zullen zijn van dit Licht. Dat zijn ware Lichtgedachten. Vervuld door Licht en Kracht. Het Bewustzijn kiest wanneer het, het denken gebruikt. Als het Bewustzijn hier niet voor kiest is het denken stil. Is het stil binnenin. Hoemeer het Licht aan Kracht mag winnen hoemeer de gedachten alles zullen mogen omvatten. Er zal waarlijk begrip zijn. Niks mis met gedachten, als ze onze dienaar zijn. Kagib De uit...

Je kunt t niet doen. En uiteindelijk is dat de kern van het Taoïsme, het niet-doen. Dit betekent niet dat je niets doet maar dat je het niet met je ikje kunt doen. Wat dit ook is. Dat zorgt alleen maar voor verkramping, of onderdrukking, gespletenheid. Het enige wat je kunt doen is toelaten wat is. Wat dit ook is. Wat er maar leeft. Niet het wegdrukken maar tot je laten spreken. Tot je Bewustzijn laten spreken. Het eigenlijk in t Licht zetten, het voelen, het proeven. Wat spreekt eruit, wat wordt wakker in je, zonder oordeel. Gewoon dat wat is. Als iets uitgeleefd wil worden, leef t uit, tot t geen kracht meer heeft. Tot de zin om t uit te leven verdwenen is. Of leef t uit, beleef t, voel t, en laat je Bewustzijn erop schijnen, tot je spreken. Wat is de grond van dat wat gebeurd, wat er met je gebeurd, wat er in je geraakt wordt. Wat spreekt eruit? Zonder dat iets goed of slecht is. Het is wat het is. Zo mag er meer en meer verdwijnen waarmee we vol zitten. Zo mag meer en meer ruimte k...

Tao en geldelijk gewin, of welke wereldse belangen dan ook, het bijt elkaar bijna he, sluit elkaar uit. Het ego kan niks met Tao, voelt er niks bij. Het vindt dit zweverig, of het is er bang voor. Het Tao-pad gaan heeft juist als gevolg dat t ego verdwijnt. Daardoor verdwijnt ook de drive naar geldelijk gewin, concurreren, strijden. Je kijkt meer en meer dwars door alle spelletjes heen. Je doorziet alles, en gaat meer en meer relativeren. En ja, daardoor is er ook veel wat je gewoon niet meer kan doen. Er zit geen energie meer, het is tot niets geworden. Het heeft geen enkele betekenis meer waar zovele mensen zich druk over maken. Zo goed mogelijk speel je nog t spel mee, maar met spelletjes doe je niet meer mee. Mensen die het pad van Tao volgen, echt het pad van Tao volgen, met alle gevolgen, Weten wel beter. De ware rijkdom ligt binnenin. Daar ligt de vervulling. Buiten kan daar niks meer aan toevoegen. Meer en meer een gewoon Zijn. Geen opgeblazenheid, geen poeha, geen egospelletje...

Daar gaat t om, harmonie, balans vinden, in evenwicht zijn. Wat uiteindelijk betekent in harmonie zijn met Zijn. In je midden zijn. In het midden is stilte. In het midden is vrede. In het midden is onuitputtelijke Kracht. Draait het hele leven er niet om dit midden te vinden, en steeds weer te hervinden? Verliezen we dit niet steeds weer omdat we achter onze gedachten aanhollen, achter onze verlangens, achter dat we zoveel moeten doen, en we zijn er niet meer, we zijn uit ons midden. Of we versuffen, kristalliseren, raken vast in monotonie, routine, gaan een beetje slapend door t leven. En ook dan zijn we uit ons midden, niet in harmonie dus ook niet echt in vrede al kan dit aan de oppervlakte zo lijken. Schijnbare vrede kan dan zo onder onze voeten weggeslagen worden als de situatie verandert. Dus ja dan staan we niet echt stevig. Niet gegrond in Zijn, maar in wat we denken te zijn. Als we niet in harmonie zijn, op wat voor manier dan ook, dan zal het leven iets zoeken om die harmonie...

Het gaat er niet om dat je zomaar alles goed moet vinden wat gebeurd is. Iets kan je echt pijn gedaan hebben, verwond etc. en dat wegredeneren helpt niet. Maar hoeveel zetten we niet vast in beelden? Dat we ze bevriezen tot een starre realiteit. Je gedachten houden je daar dan in vast waardoor er niets nieuws meer binnenkan, niets je meer kan raken, tot een ander beleven en zien kan brengen. Eigenlijk ben je dan dood. Je leeft niet meer. Het verleden leeft door je heen, en alles wordt ingepast in dat wat in het verleden was. Daarom ont-moet het leven elk moment weer als nieuw. Laat t steeds weer nieuw op je afkomen, alsof je nog niets weet. Misschien is er wel iets veranderd in dat wat was in t verleden. Misschien is de ander wel veranderd. Misschien komt er nieuwe informatie binnen waardoor je idee over dat wat was veranderd. Dat je daardoor misschien tot begrip komt, misschien wel tot een bevrijding van dat wat was. Zo kan t bewustzijn steeds weer tot je spreken, elk moment nieuw, op...