Kagib Weteninhethart

Dit is en blijft de kern, overgave, alles overgeven. Dat je van binnenuit, na een lange, lange ervaringsweg tot deze diep beleefde, doorleefde conclusie komt. Ik geef me over. Niet mijn wil geschiede maar Uw wil. Laat me zien waar ik belemmer dat t Licht, de Liefde vrij door kan stromen, zich vrij door me heen kan openbaren, uitdrukken. Laat me zien waar mijn ikje aanwezig is, waar mijn ikje vol van is. Ik durf de Ziel, als die wakker geworden is, te laten spreken. Ik durf geconfronteerd te worden met t Licht, wat t gevolg ook is. Ik geef me over. Ik durf kwetsbaar te zijn, open en ontvankelijk te zijn, het Geweten te laten spreken. Ik wil mijn leven verliezen, zodat het ware Leven in me op kan staan. Het Eeuwige leven, de Eeuwige Liefde. Ik wil hierin op lossen, hierin verdwijnen. Dat is en blijft de Weg die tijdloos en universeel is. De Weg waar ieder mens ooit in de tijd op gaat. De Weg, waarlijk terug naar Huis. Naar het diepste binnenste, de diepste Essentie die is was en altijd z...

Het ontwikkelen van gaven via technieken methoden etc. is gewoon te vroeg. Te vroeg om de heel eenvoudige reden dat jij er dan nog bent, jouw ego. De ware gaven zullen geheel natuurlijk tot ontplooiing komen als jij verdwenen bent. Daar hoef je niets voor te doen, alleen de voorwaarden scheppen dat dit proces plaats mag vinden. Het omzettingsproces, het transformatieproces, het totaal leeg worden van alles wat je dacht te zijn. Alles laten verstillen, tot stilte laten worden, alle fixatie, vaak frustratie, de bezetenheid door zoveel. Pas als dit proces plaatsgevonden heeft in alle dimensies van zijn. Als alle emoties verstild zijn, alle denken doorzien is, jezelf doorzien bent, jezelf ontmaskert hebt. Pas als je eigenlijk heel onpersoonlijk geworden bent, niet meer om t minste of geringste in opwinding geraakt, er een gelijkmoedigheid ontstaan is. Pas als je helemaal je hart gereinigd hebt van zoveel wat het 'vervuild' had. Pas dan kunnen nieuwe deuren opengaan, nieuwe vormen v...

Het kan zo'n mooie gedaanten en uitdrukkingen krijgen, het aurische zelf, het hogere zelf, alles wat hierin opgeslagen ligt. Maar uiteindelijk is de kern bijna altijd dat het ik onaangetast blijft, in allerlei vermommingen toch aanwezig blijft, het ego. Dat zich van daaruit vaak opblaast door eventuele gaven die openbaar worden door oefening, technieken. Het is juist de bedoeling dat wij verdwijnen, tot niets worden, waardoor Alles mag/kan Zijn. Dat de Liefde vrijkomt. Dat is en blijft de kern waar je de ware Kracht in/aan kan her-kennen de Liefde. De Liefde die gewoon is, die gewoon liefheeft, onafhankelijk van wat de buitenwereld hiervan vindt hierover zegt. De Liefde die niet zozeer de wereld hoeft te redden, maar overal waar ontvankelijkheid is zal uitstromen. Het staat ook zo mooi in de bijbel, al sprak ik met de tongen der engelen enz. maar ik had de Liefde niet, ik was niets. Dat is en blijft de kern. Iedereen krijgt de verzoeking in de woestijn, ik heb m ook gehad. Van alle...

Als het Licht kan gaan spreken, je Ziel, je Essentie, dan blijven we vrij in het antwoord tot op zekere hoogte. Je kunt Weten wat is en toch niet luisteren naar wat t Geweten zegt. Zo blijf je rondcirkelen en kom je nooit echt verder. Krachtiger en krachtiger kan t Geweten gaan spreken, het Licht gaan schijnen. Dan is er ook minder mogelijkheid tot ontkenning. Dan wordt je ook meer en meer verscheurd als je niet luistert, want je Weet maar luistert niet. Dit verscheurde gevoel kun je pas laten verdwijnen door wel te luisteren. Zo kun je weer terugkeren tot de harmonie, in de Stroom en hoeft t Geweten niet meer te spreken. Uiteindelijk heb je alleen nog maar dat Weten, dat Geweten, in de weg die je gaat. Maar als je dit Licht toelaat kan dit grote gevolgen hebben, fiks confronteren, in alles wat je doet, in alles wat je zegt. In de keuzes die je maakt. Niemand kan je zeggen wat te doen, want je Weet het uiteindelijk zelf. Al kan iemand wel dat Weten, dat Geweten triggeren. Dat is dus he...

Eigenlijk gaat het er om, dat we steeds meer aspecten van God in ons wezen integreren, hiervoor ruimte maken, door zelf te verdwijnen. Dit is het innerlijke pad gaan. Het pad van zelfautoriteit. Niet het volgen van enige autoriteit buiten jezelf, maar slechts je eigen autoriteit volgen, wat voor jou goed is goed voelt. Dan kan er een instroming komen vanuit de Gnosis als t hart hiervoor ontvankelijk is. Dat is geen verstandskennis, dat is levend Weten, en jij zult het Weten als je t tot je laat spreken. Het kan een brandend verterend vuur zijn, een warme deken, een bron van Kracht, wat maar nodig is. In ontvankelijkheid in een open zijn wordt je zo van binnenuit geleid. Zo kan alles opgeruimd worden wat tussen het Eeuwige Licht in is komen te staan, aan denkbeelden, ideeën over het leven, verwrongen emoties. Alles kan hier in een proces opgelost worden in de Liefde zolang de ontvankelijkheid blijft. Zo zal meer en meer waarlijk het alleen-Goede zich door jou heen kunnen openbaren. Dan ...

Het Pad gaan heeft grote gevolgen. Ja je leven verliezen, alles wat je denkt te zijn, denkt wat is, denkt wat je moet doen. Alles waar je vol van bent in emoties en gedachten. Het moet allemaal verdwijnen. En de Kracht zal er alles aan doen dat het verdwijnt. Er gaat meestal heel veel vooraf voordat je werkelijk je over geeft aan dat Andere. Zonder voorbehoud, zonder terughouding. Je bent daarin dan al tot een beleven gekomen hoe onvoorstelbaar wijs het Plan is, hoe alles in elkaar past, hoeveel Liefde in dit Plan is. In dit beleven van die Liefde kom je dan tot de overgave en je wil niets liever dan alles overgeven aan deze Liefde. Dat alles op mag lossen in deze Liefde. Je wil dan niets liever dan je leven geven zodat het Leven in je op mag staan. Maar je kunt dit niet doen, niet met je ikje. Je kunt wel het toelaten dat het gebeurd, open zijn, in die overgave. Jezelf durven laten raken, durven laten veranderen, durven inzicht toe te laten hoe t spreekt. Durven kwetsbaar zijn. Durven...

Geloof je, beleef je, met je hele wezen, dat er een onaantastbaar Goddelijk Plan is? Dat het uiteindelijk mogelijk is om daarin mee te resoneren? Steeds in jezelf toetsen, voelen, vibreer ik nu echt mee, ben ik nu echt afgestemd op dat wat mij omvat of zet ik mezelf vast in mijn ikje, in wat ik wil, wat ik denk dat er is en moet gebeuren? Uiteindelijk draait het in het leven om, om tot meebewegen te komen. Vele levens zitten we op wat voor manier dan ook in het tegen-bewegen, eigenwilligheid, het zelf willen bepalen, het zelf willen doen, vol blijven van jezelf, je talenten je emoties wat dan ook, helemaal vol. Dan kan er geen afstemming zijn met het mee-bewegen, het meeresoneren. Maar het Plan voorziet daarin, wacht rustig af, blijft rustig stralen, Weet dat eens t moment komt....... Eens het moment komt dat er geluisterd gaat worden, vrijwillig, zonder voorbehoud naar dat wat is was en altijd zal Zijn. Hier gaat meestal heeeeeeeeeel veel aan vooraf. Bv al het centrale thema van niet ...