PSYCHIATRIE
Ja, psychiatrie, hulpverlening.
Ik heb heel veel gesprekken gehad, gedeeld met mensen die in dit circuit terecht gekomen zijn. Belangrijkste wat steeds terug kwam is dat waar invoelingsvermogen, echt luisteren ontbrak.
Dat heb ik wel altijd gedaan, heel natuurlijk zonder bedoeling. Ik ben er als het ware mee geboren.
Ik heb ook een opleiding gedaan maar niet zozeer voor therapeut maar meer groepswerk. Achteraf gezien was ik daar waarschijnlijk meer op mijn plek geweest maar het lot had anders besloten. Op de opleiding waar ik zat ontbrak ook dit zelfkennis stuk dat echt openstellen voor de ander. Heb daar alles geprobeerd hier verandering in te brengen, de school hierin uit te dagen, de leerkrachten en mijn medestudenten. Het was ook het prille begin van mijn spirituele pad.
Natuurlijk kan bepaalde kennis van belang zijn maar zo snel duikt de mind ertussen zet alles vast en de Verbinding is verloren. Dus voorop zou moeten staan in alle opleidingen die zelfkennis, het zelfonderzoek het aanreiken dat er een werkelijk Weten binnenin bestaat in het hart wat mee wil doen. Wat echt Weet wat nodig is wat er aan de hand is.
Daarin met elkaar oefenen want je kunt het niet doen, het kan alleen aan de praktijk getoetst worden.
Ik ben altijd heel verwonderd geweest over psychiaters en therapeuten dat ze dan zogenaamd heel goede hulpverlener zouden zijn maar in hun eigen leven maken ze er een zooitje van in relaties in hoe ze met het leven omgaan niet gelukkig zijn.
En in deze tijd met de spiriwiri stroming, iedereen die dan een opleiding heeft gedaan en dan wordt gedacht dat ze mensen kunnen gaan helpen omdat ze een cursus van drie maanden gedaan hebben.
Mijn pleidooi is, is dat je pas een diploma krijgt als je eerst jezelf geholpen hebt zelf in de praktijk brengt wat je de ander aanreikt. Dat je voorleeft waar het om gaat, dit uitstraalt. Woord en daad. Dat dit de enige toetsing zou zijn.
Kagib
De audioversie:
Reacties