Kagib Weteninhethart

lieve jij, De laatste dagen van het jaar tikken weg, vervluchtigen in het niets. Bij vele nog vol verwachting bij de wisseling vol kleur en knal het jaar uitluiden zoals dat dan genoemd wordt. Zoveel dat in rook op gaat, wat tot niets wordt een moment wauw en dan as. Een rode substantie die over blijft dagen nog langs de straten zichtbaar is als aandenken. We willen zo graag leven, voelen dat we leven, dus daarom voor velen dat verlangen naar kicks opwinding, even wakker worden een schok en dan weer in slaap kukelen. Terug in de routine terug in de tred van wat gevraagd wordt wat in is wat past. Zoveel dat plaatsgevonden heeft het afgelopen jaar, en toch als je er naar kijkt wat is er van overgebleven? Wat is er nog over? Dat waar je zozeer door in opwinding geraakte door bevangen was, heen en weer door gegooid bent, vol van was, intense emoties van vreugde en dan weer verdriet boosheid, frustratie, stress, liefde in een of andere vorm, wat is blijven hangen, wat draag je nu nog ...

Stil maar wacht maar, alles wordt nieuw de hemel en de aarde Een katholiek liedje, misschien bij velen bekend. Maar hebben deze paar zinnetjes niet heel veel inhoud? Stil maar wacht maar... De stilte is voorwaarde voor de nieuwe hemel en aarde. En vanuit de stilte het geduldig wachten zonder verlangen, zonder verwachtingen. Wachten op, dat alles nieuw mag en zal worden. Dat alle stemmen binnenin gaan zwijgen. Stemmen die door elkaar heen praten, elk een andere richting uit wijzen, die je steeds weer uit de stilte brengen die in het Eeuwige nu is. De stilte is de voorwaarde. En wil deze stilte zich kunnen openbaren dan zal jij leeg moeten worden van jezelf. Dat waar je vol van bent geworden, zo vol van bent, gevuld mee bent. Vol met beelden en ideeen over het leven. Jou gegeven door je opvoeding, je ouders, de maatschappij, en zelfs zat je al vol voordat je hier kwam, met beelden en ideeen en talenten en krachten, helemaal vol. En daardoor kan de stilte niet spreken...

Jij bent kostbaar, zo kostbaar. Je weet het misschien niet, je voelt het misschien niet, en toch is het waar. Want ook jij bent mogelijkheid, kans. Mogelijkheid tot een oplichten van een stralend Liefdelicht van binnenuit. Mogelijkheid tot het laten stromen van een levende heldere sprankelende Bron in jou van levend water. Dus ja, jij bent kostbaar. Kostbaar in het leven dat je leidt, het pad dat je gaat, de keuzes die je maakt. In jouw hart is deze Liefde altijd aanwezig, overal waar jij gaat zachtjes stralend. Het ziet, Weet wat je doet en zal doen, waar je gaat, waar je heen zal gaan. Het straalt in jou en probeert je te raken., te beroeren, eventueel te ontroeren. Je te laten realiseren hoe kostbaar je bent. Dat in potentie, in jou zoveel mogelijk is, zou kunnen opbloeien. Voel het in je hart. Voel het in je hart, die Liefde die ook nu aanwezig is terwijl je dit leest. Dat binnenin jou brandt, er is voor jou als een dierbare vriend/in die altijd voor je k...

Het is zo subtiel, wat wel of geen ego is. Het is eigenlijk jezelf in de gaten krijgen. In de gaten krijgen waar je ertussenin springt. Waar je associeert, reageert vanuit jouw bestaande denkwereld hoe mooi die denkwereld ook is. Hoe goed je t ook bedoeld, uiteindelijk is t dan jouw wereld. Dan wordt t heel moeilijk nog te proeven wat werkelijk is, en van daaruit wat werkelijk nodig is. Hoe hoogstaand je idealen ook zijn, als t een patroon is, een automatisme sla je misschien soms of vaker helemaal de plank mis. Het ego springt er zo snel tussen. Jouw achtergrond, jouw idee, dat wat je geleerd is, dat wat je goed vindt of niet goed, dat wat behoort te gebeuren, dat wat je als een ideale wereld ervaart, dat wat hoogstaand is, dat wat je denkt dat iemand nodig heeft.. Het is jouw verleden, jouw achtergrond, jouw beleven, jouw wereld. En juist daardoor kan de Essentie niet meer reageren. Jouw Kern, dat wat alles omvat. Dat wat precies Weet wat nodig is in dat moment. Dat en niets ande...

De ware verantwoordelijkheid. Niet die verantwoordelijkheid leggen in de handen van onzichtbare wezens. Of wezens die een stem gekregen hebben, maar ons eigen antwoord. Waar antwoorden we op en waarom? We Weten t antwoord zelf, maar willen we t weten? Waar reageert dat denken? Het is zo veilig volgens de gebaande paden je voort te bewegen. Vanuit dit denken, vanuit het verleden. Duidelijk, geen onzekerheid, maar zo ook nooit waarlijke vrijheid vinden. Waarlijk Liefde en vervulling. Omdat dit denken altijd verweven is met angst. Zien wat is. Voelen wat is. Brrrrrr. Niets om je aan vast te houden? Dit betekent dus ook pijn voelen ja, en onmacht, en wanhoop. Maar juist door t toe te laten, verdwijnt t, dat is t wonderlijke. Door t toe te laten, wat t ook is, zonder er iets anders van te maken, kan t ontmaskert worden. En t blijkt niets te zijn. Het lijkt heel angstig je over te geven aan de Stroom, echt de Stroom. Durven je gevoel te volgen. Wat je nu voelt, wat nu ...

Een staan aan de afgrond, wankelend. De ultieme afgrond. Eén stap en je stort naar beneden. Je reis hier op aarde is van t verleden. Juist dan komen de mogelijkheden. Er is en blijft een oplossing, de Verlossing. Een brug die over de afgrond gebouwd kan worden. Maar die brug kun je niet buiten jezelf bouwen, door van alles te doen. Die brug kan alleen binnenin gebouwd worden Beter gezegd, er kunnen stepping stones komen, een voor een. Als er overgave gekomen is. Een volledig overgeven.. Als het gevecht gestaakt is, alle wapens uit je handen geslagen zijn. Als je niets of niemand meer kunt bevechten. Voor niets meer kunt vechten, je machteloos in elkaar gezakt bent. Totaal wanhopig. Dat vanuit deze ultieme wanhoop een kreet tot hulp/inzicht/begrip weerklinkt. Dan rijst vanuit het niets, voor je, de eerste steppingstone, de eerste steen omhoog waar je in alle eenvoud op kunt stappen. Een eerste vonk van inzicht/begrip, in deze inkeer. Nog niet te vatten. Een stuk van...

Het ligt niet in niets doen, het niet doen. Als er niet-doen is bruis je over van energie ook al doe je niks. Je doet niks overtolligs, niks om de tijd op te vullen. Het ergens geen zin in hebben speelt dan ook helemaal geen rol. Je doet gewoon wat het moment vraagt, wat echt nodig is, dat is het niet-doen. Dat niet-doen kun je dus ook toepassen in je dagelijkse werk, in alles wat je doet. Maar dan bruis je ook van energie. En je bruist ook van energie als je gewoon in je stoel zit, gewoon Bent. Als je lui bent zit de energie verstopt. Misschien is er wel een deel van je wat allerlei wil doen, maar om wat voor reden dan ook, het komt er maar niet van. Je stopt het weg, duwt het weg, of je bent r bang voor. Zo zak je weg in een spiraal omlaag en kom je tot niets meer, raakt afgestompt, verveeld. Niets kan je meer boeien, tot leven brengen. Alle vitaliteit verdwijnt, altijd moe. Dus ja, dan is r werk aan de winkel, wat is hier aan de hand, hoe ben ik hierin terecht gekomen? ...