Kagib Weteninhethart

De popfase is de allermoeilijkste maar ook de meest belofterijke fase. Want na de pop komt de vlinder. Bijna iedereen is nog een rups. Vol van zichzelf op wat voor manier dan ook, met wat dan ook gevuld. Van daaruit geven we het leven vorm of beter gezegd dat waar we vol van zijn geeft zich door ons heen vorm. Hier is niks mis mee, er wil nog veel ervaren worden. Maar eens komt de popfase, de verpopping. En die is heel moeilijk voor het ego. Juist omdat je dan niet zoveel meer kunt doen, alles doorzien is. Je niet meer voor zoveel vol kan gaan, alles illusie. Zoveel leeg geworden waar je eerst vol van was. En juist dan komen de mogelijkheden, als er een stuk van verstilling binnenin komt. Overgave aan het niets, alles overgeven, loslaten. Dan kan er binnenin een transformatie een omzettingsproces plaatsvinden. Aan dat proces kunnen we verder niet zoveel actief bijdragen, en dat vind t ego juist het allermoeilijkste. Het ego wil doen, van alles doen, das veilig, dat...

Vervuld zijn, een zijn. Een werkelijk overstromen van Liefde voor die ander. Totaal geen fysieke behoefte, vanuit gemis, vanuit bv ik heb zin in je. Nee het is een algeheel andere laag. Als die Liefde wakker geworden is, dan doet t lichaam er bijna niet meer toe. Dan is er nog slechts Liefde, en in elke aanraking, in elke streling in elke blik is dan Liefde. Als de ander die Liefde kan ontvangen dan kun je elkaar meenemen in die Liefdesstroom, van dimensie tot dimensie, in een spiraal. Het is niet in eerste instantie een lichamelijke behoefte. Het is meer het verbinden van het lichamelijke met de Liefde die er al is. Het gevoelen van een zijn. Die Liefde die alleen Liefde is willen delen. Niet uit compensatie, maar juist vanuit het vervuld zijn. Iemand anders daarmee iets willen geven. De Liefde doorgeven, de Liefde delen die toch een eenheid is. De Liefde die alleen Liefde is in de ander opwekken, daar de verbinding mee maken. Hierin is de meest pure uitdrukking van Lief...

Uiteindelijk zijn we allemaal onderweg in de stroom van verandering. En in dat wat daarin op ons pad komt worden we rijp gemaakt, gelouterd door alle ervaringen om zo tot het punt van geen terugkeer te komen. Daar gaat meestal heel veel aan vooraf wat ook gewoon helemaal goed is, deel van het rijpingsproces. Je kunt niks forceren. Maar als echt alle illusies doorzien zijn, echt doorzien, ten diepste, dat het geluk nooit buiten te vinden is maar alleen diep binnenin. Dat daar iets wil opgroeien, opbloeien, ruimte krijgen, dan is t punt van terugkeer gekomen. Dan is nog slechts je enige verlangen om naar Huis te gaan. om het Andere ruimte te geven, en wordt eigenlijk de rest bijzaak. Het is er altijd, Dat is er altijd. Het heeft een heel stille Stem, die beter en beter gehoord kan worden naarmate we zelf stil geworden zijn. Alle fixatie, dwang tot prestatie, en daardoor steeds weer vroeg of laat gebroken worden, verdwenen is. Alle afhankelijkheid van buiten verdwenen is. Als...

Alles heeft invloed. We stralen allemaal iets uit en dat krijgen we terug. En Liefde, in zijn meest pure vorm, is daarin de allergrootste Kracht. Heeft de grootste inwerking, uitstraling, bewust of onbewust bij degene die t ontvangt. We kunnen alleen zien/ervaren wat we zelf zijn, ons eigen bewustzijn. Van daaruit kijken we naar de ander. Maar dit bewustzijn dit Licht, kan meer en meer omvattend worden. De ander kan jou dan vaker niet omvatten wat weer gevolgen kan hebben in oordeel, invulling, bepaling, of nog extremere gevolgen. Toch kan dit weer n stukje opgeheven worden, niet helemaal. Want je kunt nu eenmaal alleen dat bevatten wat je bent. Slechts dat kan je raken, daar kan her-kenning plaatsvinden met heel je wezen. Maar t kan n beetje opgeheven worden als er openheid is, vertrouwen. Dat iemand echt zijn/haar hart opent voor die ander met n meer omvattend bewustzijn. Dan kan in ieder geval diep ervaren worden de intentie van waaruit de ander handelt en die intentie is...

Over t algemeen hebben wij heel grote beelden over God, de Goden, Goddelijke wezens. Maar eigenlijk verander je steeds meer in God. Er komt steeds meer ruimte voor God, als jij er niet meer bent. Eigenlijk komt God steeds dichterbij, van zijn wolk af. Het kan zich dan meer en meer door jou heen openbaren. Juist in dat proces valt groot en klein weg. Je waarde hangt minder en minder af van buiten, in wat je doet, in je verschijning naar de buitenwereld. Die waarde komt dan meer en meer binnenin te liggen. Daar ligt dan de vervulling en dat geeft vervulling aan alles buiten. Je kunt dan zeggen, ik ben Dat. Alleen Dat heeft nog veel meer dimensies, en dat ben je nog niet. Het is een trilling die hoger en hoger en sneller en sneller mag worden. Hoe hoger die trilling hoemeer je van God kan omvatten, hoemeer je van God kan indrinken, hoemeer God door jou heen zich kan openbaren. Er wordt wel vaker gezegd we zijn maar mensen. Wat is dat, de mens? Heeft je antwoord hierop niet al...

Het leven draait om bewustzijn. Niet om het verstand. Dat is zo beperkt en sluit bijna altijd juist het bewustzijn af. Het kleurt alles in, zet alles vast in beeldjes, in denkbeelden, verstart, dood het leven. Het kan heel praktisch zijn in het hanteren van het wereldse leven maar heeft geen enkele betekenis voor t Eeuwige leven. Nee bewustzijn is uiteindelijk God. En t gaat erom dat we meer en meer van God kunnen bevatten, omvatten, indrinken, uitleven, uitstralen. Dat het bewustzijn groter en groter, ruimer en ruimer wordt. Meer en meer omvattend, totdat het alles omvat. Dan zijn we weer een in alles met God. Maar bijna altijd verliezen we onszelf in wat we buiten ons zelf zien. Leggen daar de prioriteit, geven dat ons vertrouwen. In wat we zien, in ons verstand, in wat we denken te weten, in wat we geleerd hebben. Gevangen in de tegenstellingen, het eindeloze spel van de dualiteit van zwart en wit van haat en liefde. Een groot gevecht. Tussendoor willen we dan verdrinken i...

Het is eigenlijk het principe van, vindt het Koninkrijk Gods en de rest zal u gegeven worden. Het Koninkrijk Gods is Essentie. De paradox is dan, hoemeer, hoe dieper je met Essentie versmelt, hoe minder je nodig hebt. En toch krijg je alles wat je maar nodig hebt. Je krijgt wat je echt nodig hebt, wat echt nodig is. Dit kan buiten/boven verwachting zijn op het materiële vlak want Essentie heeft uiteindelijk alle touwtjes in handen ook die van de materie. Maar eigenlijk is t overbodig. Als je de Essentie hebt gevonden, dan heb je alles, dan wordt de rest bijzaak. Is het leven niet heel erg vluchtig? Als we tussendoor van die kicks hebben, hoogtepunten, wauw een superauto, wauw dit, wauw dat, kun je dat toch niet vasthouden en kukel je weer naar beneden en verlang je weer naar n volgend hoogtepunt. Essentie is eigenlijk één groot hoogtepunt. Hoemeer je echt diep erin verankerd raakt hoe moeilijker je er nog ooit uit kunt kukelen. Het is allemaal heel stil. Helemaal niet op...