Kagib Weteninhethart

Zijn we niet allemaal verslaafd? Of in andere bewoordingen, geprogrammeerd op allerlei manieren, waardoor we onszelf verloren hebben? Waardoor we niet meer gewoon durven/kunnen Zijn. Waardoor er zoveel stemmetjes in onszelf spreken waardoor we ons Zelf vergeten, of niet meer horen. Waardoor we zo afhankelijk zijn van oordeel en beoordeling van die ander om ons heen Waardoor we nooit vrij zullen zijn? Nooit zien wat is, maar het misvormde programma dat door je heen kijkt, je blik kleurt en vervormd. Afkicken is niet makkelijk. Want dit betekent jezelf onder ogen zien. Zien overal waarin je geprogrammeerd bent, niet jezelf bent maar zoveel dat ontstaan is in dat verleden, dat door jou heen leeft in het heden. Dit doet pijn, dit confronteert, dit maakt onzeker, want schijnonzekerheden worden onderuit gehaald. Je kunt niet meer zo makkelijk meedoen met de rest, niet meer het spel meespelen in eerste instantie. Licht confronteert, Bewustzijn confronteert, want het doorlicht alles, leg...

Waar ligt die balans? Die balans kun je alleen vinden binnenin. In je hart. Daar het rustpunt, ankerpunt vinden van je leven. Een aspect in jezelf wat totale balans is. Wat Weet. Alles wat uit balans brengt doen we uiteindelijk zelf. We geven iets teveel gewicht of juist te weinig. Maar wat in je hart is, kan alles weer terug in balans brengen. Als we willen luisteren. Weer in het midden komen. Als we durven zien waar wij gewicht in de schaal gelegd hebben dat alles uit balans bracht in ons en om ons heen. Dit is een proces, balans vinden. Vaker dat het evenwicht naar de ene kant omslaat en dan weer naar de andere kant. Totdat het ware midden gevonden is en we in alle rust en eenvoud hieruit kunnen leven, alles zich laten vormgeven. Dan zal alles zich in volledige harmonie ontvouwen. Ook een balans tussen geven en nemen, en waar je bv werkelijk kunt geven omdat niet jij meer geeft maar je alles over gegeven hebt aan dat wat werkelijk iets te geven heeft. Geen behoefte aan beloni...

De dood, het leven. Het Eeuwige leven, de Eeuwige verandering van sterven en opstanding, tot de uiteindelijke Opstanding. Het heeft zo'n belangrijke plek in ons leven he. We krijgen er allemaal mee te maken, de dood. Eerst van mensen meer en minder dierbaar, om ons heen en dan onze eigen dood. En toch liggen er steeds juist de grootste mogelijkheden bij het sterven. Het sterven van onszelf en ook het sterven van mensen om ons heen. Dat laatste moment, die laatste momenten, daar gaat t uiteindelijk toch om, de vrucht van ons leven? Wat laten we dan zien, hoe gaan we ermee om, wat wordt er wakker, wat wordt er zichtbaar. Verzet, angst, strijd, of overgave, verstilling, een diepe Liefde die ervaarbaar wordt. Alle schijn ontmaskert, al had je nog zo'n hoge positie, zoveel geld, aan t eind moet je alleen gaan, en de rest blijft achter. Hoe je gaat, hoe je overgaat daarmee heb je de grootste impact op mensen om je heen. Wat je dan achterlaat, de indruk, de herinnering. Uiteinde...

Het komt erop neer door alles kun je bevangen, gevangen raken, kan je afhankelijk maken. Maar als je er gewoon van kunt genieten, van dat wat is, dan is er niks mis. Als dat Andere in je wakker geworden is, en vrij in je door kan stromen, dan geniet je gewoon van alles. Dan geniet je van dat je leeft. Meer is dan eigenlijk niet meer nodig. Gewoon Zijn. Dit geeft werkelijk vervulling aan alles als het binnenin vervuld is. De rest wordt dan zo vluchtig. Je kunt er wel intens van genieten, van al die mooie momenten die je gegeven worden, maar t vervliegt weer en kan uiteindelijk niks toevoegen aan dat Zijn. Het gewoon Zijn, het licht zijn, blijmoedig zijn. Je kunt er dan in ieder geval vrij van genieten, je zit er niet aan vast. Je ontvangt het, laat het door je heen stromen en laat t weer los. Dit kan uiteindelijk alles zijn, ook mensen, hoe dierbaar ze ook zijn. Er treden weer veranderingen op en je stroomt weer verder. Geen angst om iets kwijt te raken, want je hebt alles. O...

Onthecht zijn. Het mooie is dat als je zo het leven kunt ondergaan, dat het dan juist een grote dynamiek krijgt. Ja, juist dan kun je genieten van de totale symfonie van het leven. De vibratie, de uitstraling, de uitdrukking die het werkelijk heeft en krijgt, niet wat jij ervan maakt. Jij geeft niet meer jouw kleur aan t leven, maar het Leven mag/kan je dan die kleur laten zien die het werkelijk heeft. Alle facetten daarvan, alle instrumenten. Alles roept iets op. Maar niet jouw ikje reageert dan maar die diepere Essentie in jou. Daar vindt de oproepende Kracht plaats. Die resoneert dan heel zuiver en afgestemd op het totale leven om je heen. Geen enkele wanklank, geen valse noten van jou. Je klinkt mee, vibreert mee met alles. Een mens kan dan heel diepe lagen in jou wakker maken, diepe klanken, diepe vibraties en een andere mens roept meer oppervlakkige lagen op. Jou maakt t niet uit, al is t altijd heerlijk om vanuit de Essentie samen met iemand te vibreren, uit te wisselen. Wan...

Er is iets in ons wat de toekomst weet. Maar dat geeft die niet prijs. Het zal zich in volledige harmonie ontvouwen als we willen luisteren vanuit het moment, levend in het eeuwige moment. Uiteindelijk kunnen we niks versnellen of tegenhouden, al denken we dit vaak wel. In de grote lijnen bestaat toeval gewoon niet. Maar als we die Verbinding gemaakt hebben dan zijn we een harmonieus deeltje van het spel, en zal alles zich steeds precies op het juiste moment openbaren. Dan is er vaker sprake van synchroniteit. Dan hoeven we slechts mee te gaan, luisterend naar ons hart en voor alles wordt gezorgd. Van binnenuit voelen we ons gedragen. Zo kan het leven een groots, een geweldig avontuur worden, als er niks moet. Als je niks wil vasthouden, je nergens aan vastklampt. Dan kan het een ont-dekkingstocht worden en wordt t zeker nooit saai als elk moment gewoon vol leven is, vibrerend en stralend. Als steeds alles nieuw en in verandering is. Het gaat niet om buiten, het gaat om wat bi...

Een belangrijk verschil tussen het kind en het Kind terugvinden is bewustzijn, is Zien, is Weten. Een kind doet gewoon, weet niet beter, maar heeft daarbij bv echt niet altijd voeling met de medemens, de gevolgen van zijn daden. Hij leeft zich gewoon uit in dat vrijheidsgevoel, in die verwondering. Als je het Kind terug vindt is juist een heel belangrijk stuk die voeling, die afstemming met de omgeving, met de medemens. Wat er speelt, de energie die er hangt, wat dat moment vraagt. Door de weg die je gegaan bent is door de loutering waarlijk begrip ontstaan voor die medemens voor al die werelden waar mensen in zitten, hun binnenwerelden. Dus je bent wel weer onbevangen, spontaan, puur en echt maar wel in die afstemming. En daarnaast natuurlijk de verwondering, de eindeloze verwondering voor alles wat is. Alles vrij stromend, zonder invulling, alles steeds in verandering. Daarin kunnen genieten van alles omdat alles leeft, alles in beweging is. Steeds weer nieuwe verrassingen en ...