Kagib Weteninhethart

Alles is energie. We kunnen wel van alles doen om iets te veranderen, bv positief denken of allerlei manieren bedenken om ons af te sluiten, en toch zal zo nooit ware bevrijding komen. De enige mogelijkheid ligt in werkelijk ons energiepeil te verhogen. Dit kan pas door onszelf open te stellen voor de Ziel, hier naar te luisteren. Kwetsbaar durven zijn, onze schaduw onder ogen durven zien. Durven geconfronteerd te worden met dat wat nog geen Liefde is, maar wel bevrucht wil worden, eventueel op wil lossen in die Liefde. Werkelijk verantwoordelijkheid nemen. Als dit proces meer en meer plaatsvindt dan hoeven we niet meer positief te denken of ons af te sluiten voor zogenaamde negatieve energieën. Zolang er 'negatieve' energieën zijn, is er iets in ons wat ze binnen laat komen, waardoor we erdoor beïnvloed kunnen blijven worden. Dan kunnen we die energie, die persoon, of die situatie wel de schuld geven, maar dan is het beter om in onszelf te kijken, waarom we geraakt worden,...

De natuurgeboren mens is veel te persoonlijk om volstrekt onpersoonlijk te kunnen zijn. Klinkt wel heel koud he, het ideaal van onpersoonlijk worden. En toch is dit verre van koud. Want het ware onpersoonlijke heeft verbinding met de Liefde met ware wijsheid, de verbinding met het Goddelijke. Juist dan kun je waarlijk liefhebben omdat er geen egobelangen of verlangen meer is, geen angst. Je hoeft niemand meer te zijn, je Bent. In dat Zijn is het dan vervuld. En juist daardoor kun je onwankelbaar worden, kan niemand je daar meer uit halen. Je hebt het ware midden gevonden. Je bent dan gegrond in de Liefde. Een Liefde die alleen maar Liefde is, dus hoe kun je dan anders dan liefhebben? Je hebt de ware Liefde gevonden en die geeft vervulling aan het totale leven. In die Liefde ben je met alles en iedereen verbonden, zonder gebonden te zijn, zonder gehecht te zijn. Uiteindelijk is het vrij logisch dat je zo harmonie om je heen creeert. Het is zo binnen zo buiten, alles energie. Elke ...

De Liefde is niet alleen lief. De Liefde kan een intens louterend Vuur zijn wat heel erg kan confronteren. Als je dit proces toelaat zal het je ook bevrijden, waarlijk vrijmaken. Als er vijanden zijn, dan liggen daar kansen. Waarom is die ander een vijand, die persoon wil je iets zeggen? De Liefde zal hierin spreken over wat is, maar durf je dit toe te laten? Uiteindelijk kan er in verbinding met die Liefde een innerlijk begrip komen waardoor alle vijanden verdwijnen. Waardoor alle haat verdwijnt omdat er ook geen liefde meer is. Geen dualistische liefde. Want dualistische liefde betekent afhankelijkheid en van daaruit vaak strijd, afweer, vechten, jaloezie. Dat heeft niets met Liefde te maken. De Liefde legt open, maakt alles zichtbaar wat zichtbaar wil worden. De enige intentie van de Liefde is om alles te laten versmelten met deze Liefde. Geen schijn, geen troebel water. Alles zal helder gemaakt worden, gezuiverd worden. Als je dit wil toelaten. Alles zal in het Licht gebracht ...

Slechts dat kan ons raken, pijn doen, wat verbinding met ons heeft, wat nog gezien wil worden, zichtbaar wil worden, opgelost wil worden. Verdriet kan heel louterend zijn, als je het toelaat, al zijn er natuurlijk ook vele vormen van verdriet. Het kan ook wakker worden als het ego niet krijgt wat ie wil, teleurgesteld is, verwachtingen had etc. Maar hoe dan ook, verdriet onderdrukken heeft geen zin. Het gaat om bewust hierin te zijn. Het toelaten, tot je laten spreken, in het uiten, wat de grond, wat de wortel is van dit verdriet. Van waaruit is dit verdriet ontstaan, van waaruit wordt t wakker? Uiteindelijk kan t ongelooflijk bevrijdend worden, als er een intens verdriet komt om deze wereld. Dat je in niets meer kunt vluchten, alle vluchtwegen afgesloten zijn. Dan kun je eigenlijk in dit verdriet de uitkomst, de uitweg aanroepen, oproepen. Van daaruit tot overgave komen, in een het echt niet meer weten. Totaal machteloos en wanhopig in de situatie staan. Een oproepen van...

Het Al ligt in ons besloten. Alles ligt in ons besloten. Hoe ruim willen we worden, wat willen we omvatten. Uiteindelijk zouden we het Al kunnen omvatten. Als we ruimte bieden, ruimte scheppen voor/aan dat Al. In eindeloze stadia kan dit proces plaatsvinden. Maar dan zullen wij moeten verdwijnen, dat is en blijft het kernpunt. Willen we dat mensje blijven dat het denkt te weten, zich daaraan vasthoudt, hiervoor vecht, voor zijn/haar kleine stukje, of willen we waarlijk Mens worden die alles omvat met het Weten met de Liefde? Er wil een Goddelijke Kracht in ons neerdalen, ons transformeren, ons omzetten, ons tot een ander mens maken, ons tot uitdrukking van de Eeuwige Liefde maken. Willen we dat? Of willen we toch iets anders, willen we liever blijven? We kunnen uiteindelijk weer waarlijk in harmonie komen met het Plan met het eeuwige Plan van ontvouwing. Dan zullen we een vrij instrument zijn, een vrije uitdrukking van dit Plan, onze bijdrage hierin kunnen leveren. Willen we dat...

De Waarheid wint. Hoopvol toch. De Waarheid zal altijd winnen, omdat de Waarheid heel is, niet gespleten. De waan is altijd gespleten en zal daar vroeg of laat aan ten onder gaan. De waan is ook afhankelijk van zoveel buiten, in de wereld. De Waarheid is. Dus wat de Waarheid schijnbaar ook aangedaan wordt uiteindelijk is de Waarheid onaantastbaar. In de voortdurende verandering van/in het leven, het leven dat we leiden/lijden, waarin steeds weer alles anders is wordt, blijft de Waarheid spreken. En eens zal er ontvankelijkheid zijn, er geluisterd kunnen worden. Dan begint het pas, de weg terug naar Huis. Het is dus zeker een weg, een hele weg, van vallen en opstaan, om tot de Waarheid te komen. Het is een gaan van waarheid tot waarheid, van ontluistering en verbijstering, jeetje is t toch weer anders. Het gaat hierbij om je intentie. Wil je werkelijk, met je hele wezen, de Waarheid vrijmaken, dat die zich kan openbaren? Dan zal de Waarheid er ook alles aan doen dat alle sch...

Hoe meer dat de Ziel in jou ruimte krijgt, je het spel doorzien hebt, kan het je niet meer gevangen nemen, kun je er niet meer bevangen door raken.. Het doet je allemaal niet zoveel meer, het gevecht is voorbij. Je hebt gevonden wat alles omvat. Alles omvat met begrip met Liefde en niemand kan je daar dan meer uithalen. Dan ben je niet geïsoleerd van die wereld, juist niet. Je bent verbonden met alles en iedereen in die Liefde. Het komt eropneer, alles is dan recht gemaakt en daardoor is er ware recht-vaardigheid. Je Liefde is voor iedereen, als een vanzelfsprekendheid. Overal waar ontvankelijkheid is stroom je uit, en waar geen ontvankelijkheid is. Ook hen omvat je met Liefde met begrip. Er is geen oordeel meer, geen vijand, geen voor of afkeur. Je hebt in alle eenvoud lief. Dit kan nog confronteren, in wie je bent. En alles wat nog niet recht in jouzelf gemaakt is zal intens oplichten, zichtbaar worden totdat het gezien is en oplost in het Licht. Je Ziet wat is, doorziet wat is ...