Kagib Weteninhethart

Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft. Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op. Hoe daarin nog rust en vrede te vinden.... Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen? En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen. Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken.... Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de 'negatieve' z...

Wat je ziet, wat je zegt, ben je zelf zegt een kind, en dit zegt zoveel.   Het werkt twee kanten op. De ene kant, je her-kent iets aan wijsheid in een boek, in wat iemand zegt. Of de natuur, het leven, maakt plotseling iets in je wakker. Een blad dat valt, de eeuwige stroming van de zee, donder en bliksem, een stralende glimlach van een kind. Het raakt iets, het brengt iets teweeg. Als dit zo is, dan is het hoe dan ook in je, al hoeft het echt nog niet in je bewustzijn in je wezen verwezenlijkt te zijn. Maar in potentie is het mogelijk. Want het kan raken, er licht iets op, het licht in. Er wordt verbinding gemaakt met het Eeuwige Licht. Het leven zou zoveel eenvoudiger zijn als iemand bij wie deze her-kenning niet plaatsvindt, geen raakpunt vindt, het hierbij zou laten en de ander zou respecteren waar dit wel plaats vindt. In zichzelf zou accepteren, ok ik zie het niet, maar een ander ziet het wel. Wie ben ik om daar over te oordelen, om mijn mening van dat wat ik wel zie op te dr...

We zijn allemaal onderweg. Alles ontvouwt zich wat bij ons van binnen opgeslagen ligt, wat we al gezaaid hebben. En nu is t aan ons, wat doen we, bij dat wat zichtbaar wordt. Wat voor onze ogen zichtbaar wordt, zich voor onze ogen ontvouwt, onze situatie, werk/privé, de mensen. Wat zegt het ons? Wat vertelt het over ons? Wat raakt het in ons? Het Hart spreekt zich uit over alles, elk moment, als we willen luisteren. Velen zijn er die vanuit de schijngeleerdheid leven, hun leven opgebouwd hebben. Maar vroeg of laat, eens binnen de tijd, zal het open gebroken worden, zal gezien worden wat is. Wat blijft erover. Wat blijft werkelijk van belang in het leven als je t bekijkt in het kader van de Eeuwigheid? Alles waar we ons druk over maken, aan vast willen houden, ons leven op bouwen, onze zekerheid, ons bestaan op grondvesten. Wat vervluchtigt niet in de tijd? Alles vergankelijk, maar wat blijft is de Liefde. Wat blijft is Zijn in deze Liefde, wat blijft is onvergankelijke Wijsheid, Weten....

Het verstand zorgt voor de systeempjes. Systeempjes waar we ons veilig in voelen, en niet eenvoudig los laten. Dan moet er veel gebeuren, willen er barsten komen in dit systeem. Pas dan kan het werkelijke Leven binnenvloeien. Vanuit het verstand kunnen we ook geweldige spirituele systemen opbouwen, van waaruit we gaan leven. Maar dit is totaal iets anders dan de levende Ziele-ervaring. Dit kan wakker worden, tot realiteit worden in jezelf, een worden met jezelf, met je bewustzijn. Je hoeft hier dan eigenlijk niet zoveel meer mee. Het is vanzelfsprekend, je bent dat. Je hoeft het niet te verdedigen, hoeft niet aan te vallen. Dat is de leer van het hart. Deze leer kan ook slechts in het hart ontvangen en begrepen worden. Hier kan ook slechts de aanraking plaatsvinden. Het wordt ook wel eens het Weten in het hart genoemd. Maar de voorwaarde is, eer dat je zuiver die Stem in het hart kunt ervaren, dat het hart rein gemaakt is, leeg gemaakt is van zoveel. Zoveel emoties die alles diffuus ma...

Het Licht wil ons altijd raken, raakt ons ook altijd, verwarmt ons, spreekt tot ons. Maar de Stem is zo stil. Niet nadrukkelijk, niet dwingend, gewoon wat Is. En als er zoveel andere stemmen zijn, wat dan? Dan is het erg moeilijk die ene Stem te horen, want die andere stemmen zijn veel nadrukkelijker, overstemmen. Ze zijn misschien schijnbaar veel mooier, vaker makkelijker om naar te luisteren.  Je hoeft jezelf dan niet te zien, want dat kan soms pijn doen die confrontatie. Daarom is het zo belangrijk om de Kindstatus weer te hervinden. Het Kind dat in Liefde zichzelf over gegeven heeft. Het Kind dat vervuld is door die Liefde, en spontaan luistert en doet wat Wil, zonder er iets tussenin te zetten. Zonder het denken te weten, zonder jamaars, gewoon eenvoudig doen en de Stroom volgen. Een heel helder bewustzijn. Stil geworden zijn. Niet meer door zoveel opgewonden raken, uit je evenwicht raken, van slag zijn. De ziel geslepen door het leven tot een schitterende diamant. Jezelf meer...

De natuur spreekt tot mij, in deze soms zo gruwelijke dans van leven, die toch ook zoveel schoonheid openbaart. Gedragen door de wind, het prille groene gras, een nieuw begin, een nieuwe mogelijkheid. Vogels zingen hun lied in vrijheid. En zo zijn we allemaal op weg naar vrijheid, bevrijding. We gaan de weg die we gaan, waar uiteindelijk de dood niet meer zal bestaan, de haat en kilte is vergaan, waar de ogen open zijn gegaan. Waar de zon eeuwig mag en zal schijnen, meer en meer verwarmen, waardoor de wolken meer en meer zullen verdwijnen. Waarin de Eeuwige Liefde vanuit het hart zal mogen spreken. En we gaan verder. We doen wat we doen., wat ons beweegt, volgend onze stroom. De beweging van vernietiging naar opstanding, van gevangenschap, naar bevrijding, tot de uiteindelijke Bevrijding, het vrijmaken van dat wat alles zal vrij maken. De Vrijheid van, vanuit, het hart. De Vrijheid van de Liefdekracht. Onaantastbaar, niet meer aan te tasten door de haat, het kille hart, verkilde hart, ...

Licht. Het zonnelicht. Warm, verwarmend. Spel van licht met schaduw. Liederen uitbundig gezongen uit vogelborstjes. Dans van leven en beweging. Kleurenspel, pril groen, bladerdans. De natuur spreekt tot mij, beweegt mijn hart. Voortdurende verandering van en in de levensstroom. Leven en dood, sterven en weer opstaan. Pijn en heling. Zwakte en kracht. Opgegeten worden en nieuwe baring. De vergankelijkheid oplossend in de Eeuwigheid. De mens speelt zijn spel. Soms of vaker een onmenselijk spel. Onmenselijke taferelen die zich afgespeeld hebben en zich blijven afspelen. De Ziel machteloos roepend, elk moment zich uitsprekend. Maar als er geen ontvankelijk hart of luisterend oor is, dan speelt zonder mededogen de haat vanuit een blind zijn, zijn spel. In onmacht en verbijstering een schreeuw van pijn, een niet begrijpen hoe een mens tot zoiets in staat kan zijn De dood zonder opstanding. Het doden van de ziel, In het bloed gesmoord. Het verliezen van de verbinding met het Hart, waardoor me...