Kagib Weteninhethart

Niet verdrinken is niet altijd makkelijk. Juist omdat als je overspoeld wordt door golven, golven van emotie, dat dan alleen nog maar die golven lijken te bestaan. Dat er helemaal geen sprake meer is van een zee. En toch is die zee daar. En toch ben jij die zee, zijn de golven daar slechts stukjes van. Maar iets in jou omvat dit alles. Iets in jou zou naar al je golven kunnen kijken als een spel, als een moment-opname, waarin een volgend moment weer helemaal anders zou kunnen zijn. Iets in jou Weet. en dat wat Weet wil dit kenbaar maken aan jouw afgezonderde ikje, je inzicht/begrip geven. Maar zo moeilijk he, om dat dan nog te kunnen ervaren als alles zo diffuus, of zwaar is vanwege emoties. Om dan nog de zee te zien, als je bijna verdrinkt in de golven. Worstelt om boven te blijven, vecht om te overleven. Maar de zee is in volledige harmonie, is een en kan je dragen, als je voeling hiermee mag/kan krijgen. Het kan je inspireren, begrip geven over alles wat zich afspeelt. Je bent meer ...

Als we Verbinding hebben met de Zee binnenin, met de Eeuwige Golfslag daarin. De Eeuwige Stroming gedragen van binnenuit. Dan zijn we daarin een met elkaar, dan is er harmonie en verbondenheid. Want ja, dan wordt je ook meegenomen door de golfslag van de Liefde. Je voelt je hierdoor van binnenuit gedragen. Elk moment weer is er een mogelijkheid hier verbinding mee te maken. Maar vaak scheiden we ons af. Dit voelen we, al willen we dit vaak niet weten. Dan voelen we ons geïsoleerd, en proberen dit op alle mogelijke manieren te compenseren met allerlei activiteiten of invullingen van ons denken. Dan wordt het leven meer een worstelen, een symbolisch vechten tegen die zee. Tegen onszelf omdat de vervulling van binnenuit ontbreekt. Omdat de verbinding met de Zee verloren is geraakt. Maar de Zee is er altijd. Het Zijn is er altijd, de Eenheid is er altijd, de Liefde is er altijd. Alleen wijzelf maken ons steeds weer hier uit los. Het Leven begon in de Zee, een met de Zee, het Zijn, de Bron,...

Jammer al de afscheidingen die door ervaringen door het leven heen ontstaan. Bang voor hen die we haten...... Onder haat zit vaak een diepe pijn. Een diep gekwetst zijn in de liefde, in iets wat heel belangrijk was. Dan wordt die liefde ingekapseld door haat, zodat je het niet meer hoeft te voelen. Je stoot alles en iedereen af wat verbinding heeft met die haat, kan de ander wel vermoorden. Maar eigenlijk zou je dan iets in jezelf doden. We waren zo kwetsbaar en onzeker, en zijn op onze ziel getrapt, en we willen terug slaan. De enige bevrijding ligt in de Liefde. Dat die zijn Stem mag laten horen, dat er begrip, inzicht mag komen. Iemand die door de afweer van de haat heengaat met Liefde, niet beangstigd wordt door de haat, zich niet aangevallen voelt. Zo is er een kans en mogelijkheid dat de Liefde onder de haat verborgen, weer vrij mag komen, en de haat mag oplossen. En bang voor hen die we liefhebben? Ja, echt liefhebben is zo kwetsbaar. Want je bent al zo vaak pijn gedaan, en de a...

Vaak zitten we zo vol met dat wat we denken te weten, dat het Weten niet meer kan spreken. Van daaruit geven heel veel mensen hun leven vorm, bouwen ze hun leven op, wat ook weer in de maatschappij bekrachtigt wordt. Het intellect neemt een hoge plaats in binnen die structuren, wordt hoog gewaardeerd, ons nuchtere verstand. En ja, als alles lekker loopt, baan, aanzien, relatie die hier niet aan tornt, zal hier niet snel een bres in komen. Maar als dit allemaal wat begint te haperen, je verliest je baan, alle aanzien hierop gebaseerd verdwenen, of je partner wordt wel wat meer open voor dat Weten in het hart, dan kan de positie van het hoofd wat gaan wankelen. Of  door een stuk loutering, kan het hoofd het allemaal niet meer bij elkaar krijgen. Misschien komt er dan ontvankelijkheid voor dat hart, het Weten in het hart. En uiteindelijk is de verbinding hiermee veel vervullender omdat er dan helemaal geen afhankelijkheid meer is van iets buiten. Het is vervuld binnenin, en dat geeft ...

Leegte en ruimte.... Alles wat jij leeggemaakt hebt, kan je vervullen met eindeloze ruimte. Dit kan vervuld worden door de Liefde. Dan is alles leeg, en toch alles vol, vol-ledig. Overal waar jij nog bent, wat jij nog wil vasthouden, houdt deze vervulling tegen. Daardoor zul je tussen door een gevoel van leegte ervaren, wat je dan met allerlei andere dingen probeert op te vullen. Maar het zal nooit vervullen. Dit is eigenlijk de eenvoud van het leven. Overal waar wij nog zijn, krampachtig aan vast willen houden, meestal is dit met van alles buiten onszelf, houdt de waarlijke vervulling tegen. De vervulling door het Andere, de Liefde, dat wat is, was en altijd zal Zijn. Alles wat we nog moeten verdedigen, alles waar we afhankelijk van zijn. Alles wat ons nog moet opvullen, beperkt de ruimte van de ware vervulling. De innerlijke ruimte voor het totale leven kan oneindig zijn. Het draait erom die ruimte te scheppen, in onszelf. Alles op laten lossen in deze ruimte, in deze vervulling. En ...

De held Icarus. Hij bouwt zich vleugels, en wil naar de zon vliegen. Dat is natuurlijk heel kunstmatig. De zon verschroeit zijn vleugels, en hij stort naar beneden. Is niet bijna iedereen zo'n Icarus? Ieder op ons eigen manier bouwen we die vleugels en willen het geluk vinden, aanzien vinden, hoger en hoger vliegen, in dat wat we denken te zijn. Maar vroeg of laat storten we weer naar beneden, misschien een beetje wijzer geworden. Want de kern is, je kunt het niet met dat ikje. Wie is dat ikje, van waaruit bouw je die vleugels? Wie wil die vleugels in jou bouwen? Ga je zo waarlijk de vrijheid tegemoet of blijven we daardoor gevallen engelen? Uiteindelijk groeien die vleugels binnenin. Je hoeft er eigenlijk niets voor te doen. Je slechts overgeven aan de innerlijke Zon, die je hierbij zal helpen. Die je zal verlichten en je zeker niet zal verbranden zolang het niet nodig is. Het zal slechts alle illusie wegbranden, wat  pijn kan doen, maar heel louterend en uiteindelijk bevrijdend k...

Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft. Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op. Hoe daarin nog rust en vrede te vinden.... Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen? En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen. Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken.... Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de 'negatieve' z...