Kagib Weteninhethart

Juist als je jezelf kent ken je jezelf niet. Ben je niet meer bezig met wat je bent, wat je doet. Je Bent gewoon, je doet gewoon. Het is allemaal vrij en stromend, onbevangen. Je bent leeg geworden van jezelf, dus alle verkramping is verdwenen. Alle fixatie alle gerichtheid op jezelf. Elk moment roept iets op, en van daaruit komt een reactie. Maar jij reageert niet meer, Tao reageert door jou heen. Het Leven, de Stroom, de Liefde, in alle eenvoud en harmonie. Je bent niet bezig met, wat zal het effect zijn, hoe kom ik hierin over, zullen ze me niet afvallen, word ik niet aangevallen verstoten. Er is geen reactie van, goh wat ben ik goed dat ik dit weet dat ik dit kan, wat weet ik toch veel, of juist, ik ben niks ik kan niks ik ben niks waard. Allemaal het spel van de dualiteit, waardoor je altijd heen en weer gegooid zult worden. Want hoe dan ook, je denkt te weten wie je bent, of heel goed of heel slecht. Maar het is jouw beeld, jouw idee. Je bent dan ziek, gewond, en je behoeft genez...

Het Oervertrouwen.... Totale overgave. Leeg van dat iets moet gebeuren. Geen beladenheid op wat dan ook. Gewoon Zijn. In vrede, in rust, ontspannen Zijn. Wordt dan niet de werkelijkheid zichtbaar, dat wat is? Heeft dit dan geen natuurlijke verbinding? Alles is helder, alles is klaar. Geen aanval en verdediging. Gewoon Zijn. En je stroomt door het leven heen, heel natuurlijk. Volgend de Stroom. Je overgegeven hebben aan de Stroom van binnenuit. Zonder weerstand, verzet, eigenwilligheid. Is het dan niet natuurlijk dat het Leven dan door jou heen kan kijken, door jou heen kan ervaren dat wat is? Omdat jij er niet bent? Een ware ont-moeting met het leven. Zo'n mooi woord... ont-moeting. Er moet niks. Er moet niks gebeuren. Niemand moet iets zijn. Alles mag er zijn, en de ander mag zijn die hij/zij is. Open en ontvankelijk voor het Leven, voor de ander. De ander werkelijk zien, helder zien omdat de ander mag zijn. Omdat de ander niets hoeft te zijn of te doen. Daarom de werkelijkheid va...

Dat is de kern waar t steeds om draait, bewustzijn. Inzicht is ook zo'n mooi woord, doorzicht, door iets heen kunnen kijken. Door alle illusies heenkijken, door alle schijn, door alle laagjes. Tot de kern van dat wat is, vanuit de Kern van dat wat is. Bewustzijn is energie, Energie, een Kracht. En daar gaat t om, dat de Kracht van het Bewustzijn sterker en sterker wordt. Dat Het meer en meer overal doorheen kan branden, tot de Kern kan komen. Dwars door alles heen kan kijken, meer en meer kan doorzien. Alles hierin kan oplossen in dit Bewustzijn. Ook dat t Bewustzijn meer en meer kan bevatten omvatten van de Waarheid. Dat je meer en meer gewoon Weet met je hele Wezen. Hoe iets is, hoe t in elkaar zit. Dat je dieper en dieper door kan dringen tot de Waarheid die steeds weer nieuwe facetten toont. Nieuwe dimensies als jij er in je innerlijk, ruimte voor geschapen hebt, er ruimte voor gekomen is. Dit proces houdt nooit op, zolang jij ontvankelijk, open blijft. Je kunt het niet doen. J...

De getuige. Het is een totaal onpersoonlijk aspect in jezelf, dat naar alle fratsen kijkt die jouw ikje uitvoert. Bv ook de gedachtekronkels die je hebt, de dans die je gedachten uitvoeren. Eigenlijk een buitenstaander die buiten alles staat, over niks een mening heeft, gewoon kijkt, ziet wat is. Als de getuige er is dan Weet je dat je veel meer dan je gedachten bent want dan zie je je gedachten. Dan Weet je dat t draait om bewustzijn, bewust Zijn. Aandacht, alert zijn, in het nu zijn. Jezelf niet verliezen in dat wat we het leven noemen, maar Zien wat dat leven met je doet, wat het aanraakt, in beweging brengt. Gedachten die wakker worden, emoties. Dit kan de getuige zien. Hoe intenser de getuige, wat het Bewustzijn is, in jou kan werken hoemeer je jezelf kan doorzien, dwars door alles heen kijken. Door alle spelletjes van je denken heenkijken, de wortel zien van je emoties. Meer en meer de wortels van waaruit het denken ontstaat eruit kunnen trekken, waardoor ze geen mogelijkheid mee...

Is dat niet de kern, dat alles vluchtig is? Maar het denken staat hier liever niet bij stil dus blijft het liefste vol van zoveel, beelden, ideeën. Wat schijnbaar belangrijk is om voor te leven, om voor te gaan, om te doen. Ja willen we niet het liefste doen, doen, doen, maar Zijn? Is daarom iets als yoga niet heel populair, want dan kun je doen, regels volgen, structuur, systeem. Of andere stromingen met plaatjes, etiketten, waar je aan kunt beantwoorden, aan kunt voldoen. Wat je kunt volgen, wat resultaten zal opleveren. Heerlijk voor t denken, houdt zich hier lekker mee bezig. Maar gewoon Zijn? In het niks? En toch ligt uiteindelijk de vervulling binnenin. Niet in wat je doet, in waar het denken vol van is, maar in wat je Bent. Je hoeft hier dan niets meer voor te doen, je bent Dat. Je bent vervult in Dat. Dan maakt het niet meer uit wat je doet. Al ben je aan het eten, loop je over straat, praat je met iemand, maakt contacten, verbindingen. Het is vervuld, je bent vervuld in jezelf...

De Liefde kan pas uit ons stromen als alles wat deze Liefde niet is, opgelost is in deze Liefde. Dus juist door totaal jezelf te zijn, met alles erop en eraan maar dan ook met volledige aandacht, intens bewust hiervan zijn, ernaar kijken. Het totaal voelen/proeven hoe alles tot je spreekt, wat het raakt, beroert. Zo kan alles wat geen Liefde is in de Liefde oplossen. Alles wat je eventueel helemaal niet wil zien van jezelf, niet wil ervaren, zonder schuldgevoel. Nu gebeurt het. En elk volgend nu weer. Echt Leven, en je niet laten leven, niet achter het leven aanhollen. Gewoon het leven totaal door je heen laten gaan. Het leven is uiteindelijk heel eenvoudig. We maken het zelf heel erg moeilijk. En we kunnen alles tot eenvoud brengen door heel bewust te leven. Liefde kun je niet doen. Liefde is een vrucht. Liefde kan meer en meer vrijkomen, nadat wij verdwenen zijn. Liefde wordt een vanzelfsprekendheid, als wij uitgepraat zijn. Er is dan geen bedoeling meer, geen houding, je Bent die je...

Twijfel, vragen hebben....... In twijfel zit twee, niet een zijn. Niet met je hele wezen kunnen gaan voor iets, gespleten zijn. Welke kant op, links, rechts, rechtdoor? Zolang er twijfel is, is het niet verstandig om keuzes te maken. Pas als er duidelijkheid, helderheid is. Het antwoord ligt altijd binnenin, in het nu. In het nu wordt het antwoord uitgesproken. In het nu spreekt de Waarheid tot jou als je er enigszins gevoelig voor bent en er naar kunt/wil luisteren. Daarin spreekt het Geweten, het tijdloze Weten. Niet het geweten opgebouwd door cultuur, religie, de maatschappij. Nee geen oordelend geweten, dat oordelen doe je weer zelf. Nee gewoon een ervaren dat wat is. Als je met vragen zit, over jezelf, over de situatie waarin je zit, en je keert in jezelf, dan ligt daar altijd het antwoord, als je wil luisteren. Bij twijfel. Waarom deze twijfel, waarom geen duidelijk ja, geen duidelijk nee? Waarom niet in alle eenvoud tot een keuze kunnen komen. Wat zegt die twijfel jou? Welke ste...