Kagib Weteninhethart

  Ja, het jaar kwam wat haperend op gang bij mij, digitaal dan. Kreeg ik nog paar daagjes extra vakantie. 😉 Het is het jaar van het hart, volgens de numerologie. Het jaar zeven. Gaat het dan toch gebeuren. 😉 Het zou geweldig zijn. Volgens mij lopen nu echt de wegen dood, of vallen we in herhaling, raken vast in routine, willen de draad weer oppakken. Maar welke draad dan? We zitten verstrikt in een kluwen van schijnwaarheden, verlangens, verwachtingen, steeds maar weer zoekende naar dat geluk, buiten onszelf op alle mogelijke manieren. Meer en meer stikkend in onze waan, stikstof en zo. Hoe die kluwen te ontwarren? Hoe werkelijke zin te geven aan het leven, weer zin erin te krijgen? Door het hart, zo simpel en zo moeilijk. Ons hart openen en open houden voor wat in ons is was en altijd zal zijn. Wat een zuiver richtsnoer kan worden en de kluwen kan ontwarren. Woorden woorden woorden, maar hoeveel woorden kunnen jou echt raken, in beweging brengen. Welke woorden kunnen een diepere...

Zien we elkaar, of het verleden? Zetten we elkaar vast in dat verleden in dat wat we in dat verleden opgebouwd hebben? Een eindeloos beeldenspel dat we met elkaar spelen. En wie wil er Zien? Werkelijk Zien? Zichzelf doorzien, ontmaskeren. Zich vrijmaken van al die beelden? Als dit het enige verlangen is, om vrij te komen van dat verleden, is het allerbelangrijkste dat je totaal aanwezig bent in het nu, vol aandacht. Dan kan t Bewustzijn spreken over dat moment, in dat moment over dat wat is. Nietsontziend maar heel rechtvaardig. Dwars door je heen kijkend. Geen schijn maar het zien van de pure waarheid van dat wat je nu bent en doet. De achtergrond van waaruit je doet en bent en leeft. Alles wordt dan in het volle Licht gezet of iemand anders triggert de waarheid, jouw innerlijke waarheid en het Licht zal spreken, je inlichten. Ja kan pijn doen, kan confronteren, maar uiteindelijk is t zo bevrijdend, als je jezelf meer en meer van al die beelden bevrijdt ontstaan in dat verleden. W...

Eigenlijk is t heel wonderlijk. We proberen met zijn allen iets buiten onszelf te vinden, in van alles wat we doen, denken te moeten doen, terwijl Het er altijd is. Elk moment, de ware vervulling, in onszelf. We gaan er steeds van weg. Meestal gaat er een lange, lange weg aan vooraf, voordat we tot deze conclusie komen. Of er gebeuren radicale gebeurtenissen, komen er radicale ingrepen, ziekte, dood, ontslag etc. En toch zijn dit allemaal stadia op de weg, want je kunt niks forceren. Uiteindelijk zult je Weten zonder dat je het gedaan hebt. Juist het doen blokkeerde het. Vanuit het zoeken, vanuit het zoeken vanuit een bepaald idee, vanuit een bepaald denkbeeld versmal je de marge van waaruit je de wereld in kijkt, het leven beleeft. Je zet iets vast in een beeld, en alleen dat is er nog maar. Terwijl de werkelijkheid, het nu, zo ruim kan zijn, zoveel kan geven, prikkelen, raken, ontroeren, verwonderen. Als je Wezen aanwezig is, als je in volle aandacht in het nu bent. Gewoon aanwezig b...

  Kerstmis. Wat is er mis met kerst-mis? Is er iets mis met kerstmis? Misschien mist er iets met kerstmis. Gaan we steeds de mist in. Iets heel fundamenteels wordt gemist. Wat nog steeds niet gevonden is, gevoeld is, beleefd is. De gemiddelde mens weet niet waar ik het over heb. Is toch hartstikke fijn kerstmis, peace on earth, al die lichtjes, lekker eten, wat wil je nog meer. Jaar in jaar uit dezelfde rituelen. We gaan naar de mis, nouja steeds minder, de kerken lopen leeg. We komen weer samen, gezellig joh, lekker met de familie. Nouja de ene vindt dit wat lekkerder dan de ander. Ook dat is bekend. We zijn lief voor elkaar, och we doen ons best, voor een paar dagen dan. En dan weer terug naar de orde van de dag, waar het echt om gaat. Zelfs oorlogen worden soms gestopt. Ok dit jaar niet, de oorlog in de Oekraïne, waarin vele in de kou staan, letterlijk en figuurlijk. Maar waar gaat het eigenlijk allemaal om, waar zijn we eigenlijk mee bezig? Niet met wat ech...

Durven toelaten wat is. De mogelijkheden liggen juist in de duisternis. Daar liggen de kansen, de aanreikingen, het werkveld. Om via de duisternis, via alles wat nog duister is in het Licht te komen. Dit in het Licht te brengen, in het Licht op te lossen door het Licht erop te laten schijnen. Dat is het spel van de dualiteit. Als we slechts een kant willen zien, het zogenaamd goede, alleen het lichte willen volhouden en het duister onderdrukken, naar onderen drukken, dan kan het Licht nooit helpen, Zijn werking tonen. Dan blijven we gevangen in het spel van goed en kwaad van licht en duisternis. Het Licht oordeelt niet, onderdrukt ons niet, maar geeft ons wel n stuk verantwoordelijkheid. Dat we willen antwoorden op het Licht, het willen toelaten zodat het ons kan helpen, bevrijden, helen. Dit proces is de betekenis waarom we hier zijn, waarom we op aarde zijn. Om alles weer in het Licht te brengen, in de Liefde, alles hierin te laten oplossen. Zolang er oordeel is over een andere mens,...

We doen het allemaal zelf. We hebben zelf het pakketje in elkaar gezet waarmee we in dit leven geconfronteerd worden. Maar hierin is geen enkel oordeel vanuit de Geest, onee, dat oordeel komt slechts van onszelf. Het enige verlangen vanuit de Geest, vanuit onze Essentie is, dat we ooit tot bezinning komen. Dat het verlangen groeit om weer naar Huis te gaan, de verloren zoon, de verloren dochter. Het onszelf open gaan stellen voor die Geest, voor de Essentie, in verbinding. Het kwetsbaar durven zijn. Het toelaten in ons hart van de werking van die tijdloze Geest van de Essentie. Durven het Licht hierop te laten schijnen. Dan kan alles daarin oplossen, als we dit toelaten. Het kan pijn doen deze confrontatie, deze loutering, het onder ogen zien, het doorzien, maar alles zal uiteindelijk oplossen in het Licht, in de Liefde. Het is de enige mogelijkheid tot bevrijding om dit Licht toe te laten, om zo uit het doolhof uit het labyrinth te geraken waar we in verstrikt zijn geraakt. Onder leid...

Ik vind t een erg mooi beeld een membraan. Het doorlaatbaar zijn, het doorlaatbaar worden. Het membraan raakt verstopt omdat er zoveel is wat we verstoppen. Wat we naar onderen drukken en daardoor een eigen leven gaat leiden, ons leven gaat inkleuren. Van waaruit we gaan reageren en leven. De zuivere boodschap vanuit de Essentie wordt niet meer gehoord, of raakt vervormd, of overstemt. We laten het niet meer door, onze oren verstopt, doof voor de stem van de Eeuwigheid van onze Essentie. Te vol van ons zelf, wat we denken te zijn waardoor dat wat is niet meer ervaren kan worden. Maar als we ons open gaan stellen, ons hart, durven kwetsbaar te zijn, dan kan de Essentie gaan spreken aan de andere kant van t membraan. Meer en meer door ons heen stromen, zich door ons heen openbaren. Meer en meer dat de verstoppingen weggehaald worden, als t verstoppertje spelen voorbij is en we durven toe te laten wat is. Meer en meer dat dan zuiver door ons heen kan stromen wat is, en wat ons kan zui...