Kagib Weteninhethart

We raken allemaal iets bij elkaar, of we raken situaties, zetten situaties in beweging die weer gevolgen hebben voor anderen. Maar dan is t wat raak jij bij de ander, wat zet jij in beweging? Elk moment kan zo kostbaar zijn, voor iedereen, voor alles wat je ont-moet. In alles wat je zegt, in alles wat je doet. In dat wat je bent. Doe je er werkelijk iets mee, ben je aanwezig, durf je te zien, te voelen, wat dat moment werkelijk wil zeggen, en neem je hier verantwoordelijkheid voor? Of leef je op de automatische piloot, wordt je geleefd door t leven, door de ander. Maar wat voeg je dan werkelijk toe? Is er dan werkelijk iets nieuws onder de zon? In alle oprechtheid heel, heel veel mensen zijn slapende, slapen. Ze willen het liefste ook niet wakker gemaakt worden. Hoeft ook niet, slapen is een fase. Maar wil jij wakker worden, of wil jij in jouw aanrakingen in wat jij bent mensen wakker maken, voor hen die hiervoor nog enigszins ontvankelijk zijn? Niet dat je een verzetsreactie opwekt, d...

Eigenlijk is er sprake van twee centrale krachtbronnen. De bron van het hogere zelf en de Bron van de Eeuwigheid. De bron van het hogere zelf is alles wat binnen de tijd tot uitdrukking is gekomen. Dat is eigenlijk ook de verwarring die in jezelf hierover kan bestaan. Dat hogere zelf drijft je ook tot van alles. Het lijkt ook een soort innerlijk richtsnoer te zijn, een bepaald plan met je te hebben wat ten uitvoer gebracht wil worden. Het kan er allemaal heel mooi uitzien, en toch zal dit nooit bevrijdend werken. Toch zal dit nooit de uiteindelijke Vrijheid brengen. Het is vaak gericht om de hemel op aarde te brengen. Het aardse bestaan zozeer te veranderen dat t hemels wordt. Maar de waarlijke Bevrijding ligt binnenin. Dan maakt buiten eigenlijk niet zoveel meer uit. Dat is de prikkel van de Eeuwigheid. Een heel stille prikkel, maar naarmate er ontvankelijkheid hiervoor is ook heel doordringend en confronterend. Het roept niet op tot zoveel doen, tot actie, maar tot bezinning. Het wil...

Niet jezelf laten zien, niet eerlijk delen hoe t voor jou voelt, je alleen maar voegen naar de ander, hoe de ander dingen ziet of doet. Ook al gaat dit tegen jezelf in, zie je t anders, vindt je t niet prettig. Maar ja, je wil geen conflict dus je laat t zo. Dat werkt natuurlijk niet. Dan krijg je verkramping, kan t niet anders dan dat er meer en meer wrevel ontstaat, spanningen, verwijten over andere dingen. Dit kan zich meer en meer opbouwen tot n echte uitbarsting, die dan vaak helemaal niet redelijk is en waarbij allerlei andere dingen erbij gehaald worden. Het is zo belangrijk om uit te spreken hoe het voor jou voelt, dat iets niet prettig is en waarom etc. Dan kun je misschien tot n compromis komen, wederzijds begrip. Toch kun je wel zonder spanning rekening houden met elkaar, zonder verkramping, zonder dat er wrevel is. Als er echt Liefde is voor die ander, hoeft heel veel helemaal niet ten koste van jou te gaan. Maar communicatie blijft daarin zo ontzettend belangrijk. Delen, w...

Wat is dat heilbegeren? Het komt eropneer als dit heilbegeren er niet is dan zal ook nooit werkelijk het Bevrijdingspad gegaan kunnen worden. Dan zul je nooit Vrij worden. Dat verlangen is een vuur. Hoe krachtiger dit Vuur, dit innerlijke Vuur is, hoemeer het alles weg kan branden wat illusie is. Dat je enige verlangen is om de illusie te laten verdwijnen, zodat de Eeuwigheid zich kan openbaren kan verschijnen. Dat je werkelijk alles in je leven in dit kader plaatst. Alles hieraan onder geschikt maakt. Niet dat dit ook wel gezellig is, het spirituele pad, uiteindelijk heel vrijblijvend, tussendoor workshopje, gezellig met elkaar erover praten. Nee dat t nog de enige, enige levensbehoefte is, die de rest in de schaduw stelt. Dat het schrijnt van binnen. Een zo'n intens verlangen tot Weten, tot die Bevrijding. Hoe krachtiger dit innerlijke Vuur, hoe groter de mogelijkheid. Er is uiteindelijk maar één Weg. Die Weg kun je niet doen, maar t betekent heel aandachtig aanwezig zijn in het ...

Is t niet zo dat we meteen de dualiteit instappen als we van dat wat we zien gewoon dat wat om ons heen is alleen maar dat zien wat we geleerd hebben? Dat is geen blad, dat is een eikenblad. Het verschil tussen zien en dat wat we denken te zien. Het wordt ons afgeleerd om gewoon te zien. We moeten t op n bepaalde manier zien. Alles heeft etiketjes, bepalingen, naampjes, alles duidelijk ingedeeld en geordend. Een geordende wereld. Zo is de stroom verloren, de stroom van leven. Alles gefragmenteerd geraakt en gekristalliseerd. Vandaag ook, op de terugweg, in de stilte op een bankje. En dan kom ik in n diepere laag en dan krijgt alles, maar dan ook alles zo'n diepe betekenis en beleven. Geen onderscheid tussen al die vormpjes, alles zinderend van leven. De bewegingen of dat wat niet beweegt, alles schoonheid. De wind die door de bladeren ritselt, die je niet ziet maar slecht weet dat ie er is door dat geritsel of omdat ie jou aanraakt met zijn zachte adem. Geluiden, vormpjes, alles, a...

Is het wijs om niet in te grijpen als je vantevoren weet wat iemand voor misdaden gaat plegen? Als je weet dat iemand een massamoordenaar is? Is dit wijs, is dit compassie hebben? Is niet alles leven? Ik hou t gewoon open, gewoon kijken wat er bij jou wakker wordt. Je zou bv Hitler tegen gekomen zijn voordat hij alles zou gaan doen wat hij daarna gedaan heeft. Dat hij in een huis zat wat in brand stond, en je wist wat hij allemaal zou gaan doen. Zou je hem dan redden als de verantwoordelijkheid over zijn leven in jouw handen lag? Ik vind t niet niks. Ja, binnen wat ik gelezen heb, en hoe ik t ook wel voel kun je uiteindelijk als mens weer een worden met God, maar dan ook in alles. Dus het ook alles Weten en kunnen. Dit betekent natuurlijk een ongelooflijk grote verantwoordelijkheid waardoor het ook zo belangrijk is in deze ontvouwing in het vrijmaken van die Kracht dat Weten, dat Kunnen, dat alle persoonlijke belangen, alle ikverlangen, alle beladenheid, alle persoonlijke voor en afkeu...

  Daar gaat t om, wakker blijven. Echt in leven blijven, levend, alert. Steeds opnieuw als nieuw het leven indrinken, toelaten, binnenlaten, op je in laten werken, tot je laten spreken. Jezelf eigenlijk elk moment weer opnieuw vernieuwen. En och het lichaam wordt dan misschien ouder, krijgt misschien wat gebreken, maar dit maakt je niet meer uit. Je hebt verbinding gemaakt met een tijdloze dimensie in jezelf. Met de Eeuwigheid die je steeds weer van binnen verjongt en jong houdt. Het grappige is dat dit ook in t lichamelijke doorwerkt. Dat heeft veel minder spanningen te dragen, geen verkramping, geen verzet, geen kristallisatie waardoor t alle energie behoudt in zichzelf. Niet steeds aan t werk moet om belagers af te weren, of dat de energie versnippert raakt, er een innerlijk gevecht plaatsvindt dat vaak ook ten koste van het lichaam gaat. Als er binnenin harmonie is zal dit ook zeker ervaarbaar worden in hoe je, je voelt fysiek. Het voelt licht, het stroomt allemaal lekker door....