Kagib Weteninhethart

Jezus zeide: Ziet, de zaaier. Ziet, de zaaier ging uit, hij vulde zijn hand, hij wierp. Sommige zaden vielen op de weg; de vogelen kwamen, zij verzamelden hen. Andere vielen op de rots en schoten niet wortel in de aarde en brachten geen aren voort. En andere vielen op de doornen; zij verstikten het zaad en de worm at hen op. De gelijkenis van de zaaier is zo allerbekendst dat we er niet lang bij zullen stil staan. En toch is er iets mee, waar mij dunkt dikwijls aan voorbij gegaan wordt. Het eigenaardige is dat de zaaier helemaal niet oplet, waar hij zaait. Het is als stuifmeel van de bloemen. Miljoenenmiljard stuifmeelkorreltjes worden door de bloembodems uitgeschud en meegenomen door de wind. Daarbij is geen keuze. Geen organisatie, ofschoon er mensen zullen zijn die zeggen: wat een zonde van al dat stuifmeel. Maar het heeft niets te betekenen. De spijziging der vissen is oneindigvoudig en onuitputtelijk. Dat is de spijziging. Waarom maken we ons dan zo druk om het organiseren van de ...

Wat heb ik nog te wensen? Wat is er nog te wensen? Voor de meeste waarschijnlijk eindeloos veel. Als je naar de wereld kijkt die aan verwarring chaos, ontreddering, oorlog en waanzin ten onder dreigt te gaan. Al zijn er natuurlijk nog veeeeeeeel meer wensen die in onze eigen binnenwereld naar boven komen, ons meenemen, vaker meesleuren, op zoek, verlangend naar geluk, een moment van rust, genezing. En toch in deze laatste uren van 2008 heb ik slechts één wens.Dat alles wat van de tijd is mag verdwijnen. Dat alles mag oplossen in dat wat niet van de tijd is. Dat er Verbinding gemaakt mag worden met dat wat de tijd draagt. Dat wat alles omvat. Waar de Oplossing ligt van al onze problemen, alle verwarring en chaos.Waarin Eeuwige Stilte en Vrede is. Nu en altijd.Waarin waarlijk Weten is.Waarin waarlijk Liefde is zonder tegenpool. Wat nu en altijd in ieders hart is. Mijn wens is, dat meer en meer mensen hiervoor hun hart gaan openen.Voor het antwoord op alle vragen die binnenin opkomen.Voor...

Er is een Liefde die alleen Liefde is, die is.Alles heeft zijn tijd binnen de Eeuwigheid zonder enige strijd. Voor alles is zijn tijd, al bestaat de tijd niet. En toch is voor alles zijn tijd. De Eeuwigheid heeft een overzicht op ons totale leven, Onze Essentie, uiteindelijk dat wat we werkelijk Zijn. Van daaruit geeft het ons prikkels, impulsen, wat zich elk moment wil ontvouwen. Als je hiermee voeling hebt voel je jezelf gedragen, licht, geen beladenheid, voel je Liefde. Eigenlijk zijn dat de aanduidingen, ja, t is goed nu, ik ben op mijn plek, in harmonie met het Al. Maar we kunnen daar steeds buiten stappen. Geen voeling hiermee hebben, voorbarig zijn, te vroeg iets baren, of te laat. Teveel treuzelen, teveel aarzelen, waardoor dat wat in potentie mogelijk was voorbij gaat, en nieuwe mechanismen in gang gaan. Om jou zo terug in die harmonie proberen te brengen. Die voeling met die Essentie mag steeds tastbaarder worden, naarmate jij eigenlijk niet meer zoveel wil, je het over gegev...

Heb nu al verschillende jaren speciaal me afgestemd op de betekenis die kerstmis heeft, zou kunnen hebben. Wat kan ik er nog aan toevoegen...En toch, er is zoveel beweging in de wereld, in mensen. Zoveel onzekerheid, alles wat zo zeker leek steeds meer onderuit geslagen. Het spel van het geld, waarin zichtbaar geworden is hoezeer we van elkaar afhankelijk geworden zijn. In de marktwerking. Als in een bepaald land het slecht gaat, vooral de meer bepalende landen wordt de rest meegenomen. Actie, reactie. Steeds is alles weer anders, nog 'slechter', nog onzekerder, ontslagen, bedrijven die over de kop gaan, stilgelegd worden. Steeds meer mensen komen in een heel moeilijke positie. Ja, ze moeten ook een gezin onderhouden, en hoe nu verder.. Dus ja, deze dagen, kerstmis, feest van het Licht, misschien wel goed, een moment van bezinning. Even n rustpuntje. Tot onszelf komen, in onszelf kijken. Juist in deze onzekere tijden mag misschien meer en meer zichtbaar worden, ervaarbaar worde...

Willen we een radertje blijven binnen de onvolmaakte wereld die altijd een onvolmaakte wereld zal blijven? Of willen we iets in ons zelf wakker maken, dat eigenlijk niet van deze wereld is, maar van een totaal andere wereld. Dat de onvolmaaktheid tot volmaking, tot volmaaktheid kan voeren. Tot vervulling, tot heelwording? Met ons ikje kunnen we het niet, omdat die eigenlijk altijd vol zit met die onvolmaakte wereld. Die wil een radertje blijven, wil blijven doen, vechten, zich groot houden. Dit ikje wil niet overgeven, verstillen, leeg worden. Het wil niet verdwijnen, verzet zich daartegen met hand en tand. En toch ligt daar de Oplossing. In het wel overgeven, aan dat wat niet van deze wereld is. Dat wat diep in ons binnenste is, wat in ons hart is, wat Liefde is. Een Liefde die niet aangetast, niet besmeurd kan worden door deze wereld. Dat wat altijd Liefde is. Die Liefde die alles en iedereen omvat met begrip. Ook die onvolmaakte wereld, elk radertje binnen die wereld. Een volmaakt b...

Als we Verbinding hebben met de Zee binnenin, met de Eeuwige Golfslag daarin. De Eeuwige Stroming gedragen van binnenuit. Dan zijn we daarin een met elkaar, dan is er harmonie en verbondenheid. Want ja, dan wordt je ook meegenomen door de golfslag van de Liefde. Je voelt je hierdoor van binnenuit gedragen. Elk moment weer is er een mogelijkheid hier verbinding mee te maken. Maar vaak scheiden we ons af. Dit voelen we, al willen we dit vaak niet weten. Dan voelen we ons geïsoleerd, en proberen dit op alle mogelijke manieren te compenseren met allerlei activiteiten of invullingen van ons denken. Dan wordt het leven meer een worstelen, een symbolisch vechten tegen die zee. Tegen onszelf omdat de vervulling van binnenuit ontbreekt. Omdat de verbinding met de Zee verloren is geraakt. Maar de Zee is er altijd. Het Zijn is er altijd, de Eenheid is er altijd, de Liefde is er altijd. Alleen wijzelf maken ons steeds weer hier uit los. Het Leven begon in de Zee, een met de Zee, het Zijn, de Bron,...

Leegte en ruimte.... Alles wat jij leeggemaakt hebt, kan je vervullen met eindeloze ruimte. Dit kan vervuld worden door de Liefde. Dan is alles leeg, en toch alles vol, vol-ledig.Overal waar jij nog bent, wat jij nog wil vasthouden, houdt deze vervulling tegen. Daardoor zul je tussen door een gevoel van leegte ervaren, wat je dan met allerlei andere dingen probeert op te vullen. Maar het zal nooit vervullen. Dit is eigenlijk de eenvoud van het leven. Overal waar wij nog zijn, krampachtig aan vast willen houden, meestal is dit met van alles buiten onszelf, houdt de waarlijke vervulling tegen. De vervulling door het Andere, de Liefde, dat wat is, was en altijd zal Zijn. Alles wat we nog moeten verdedigen, alles waar we afhankelijk van zijn. Alles wat ons nog moet opvullen, beperkt de ruimte van de ware vervulling. De innerlijke ruimte voor het totale leven kan oneindig zijn. Het draait erom die ruimte te scheppen, in onszelf. Alles op laten lossen in deze ruimte, in deze vervulling. En a...