Kagib Weteninhethart

Uiteindelijk is t leven zo eenvoudig. Waarom doen we zo moeilijk? Waarom hebben we het zo moeilijk gemaakt? Ja, allemaal ontstaan in het verleden. Van alles dat we met ons meeslepen aan bagage, herinneringen, angsten, beelden, onvervulde verlangens, verwachtingen, hoop. Van alles dat bovenop ons gelegd is door opvoeding, maatschappij, noem maar op. Dit leeft allemaal in ons door. En daarom is t allemaal zo moeilijk. Alles is wat het is, en in dat wat het is ligt de mogelijkheid tot zien. Ontkennen wat is, er iets anders van maken, helpt niet, krijgt alleen een nieuw beeld, een nieuwe gedaante, verbergt zich. Dus beter klaar en helder zien/voelen/ervaren wat is. Ook als je de 'duivel' in jezelf ervaart, die zo tussen door de kop opsteekt. Ook dit voelen/ervaren, door je heen laten gaan, zodat het tot je kan spreken. Dat wat het je wil zeggen, wat de wortel hiervan is. Het is allemaal materiaal. Dus niet zomaar alles blijven uitleven, ik ben nu eenmaal zo, je m...

Wat is waarheid? Is er een uiteindelijke waarheid? Wat mij betreft wel. Die kan zich pas openbaren, naarmate wij meer en meer leeg worden van onszelf. Van wat we willen, willen zijn, willen doen. De Waarheid zit daaronder. Ligt niet de kern daarin dat de mens het geluk wil vinden in doen, in handelen, terwijl het uiteindelijk ligt in Zijn? Steeds naar buiten gericht, wat daar allemaal is, wat daar belangrijk is, wat daar moet gebeuren. Wat wil gebeuren, terwijl de Oplossing, de vervulling binnenin ligt, in Zijn. Gewoon Zijn. Waarom kunnen we niet gewoon Zijn? Waarom worden we dan onrustig, wordt t saai als er niks is om te doen? Omdat we nooit thuisgekomen Zijn, nooit echt thuisgekomen in onsZelf. En ja, als we daar niet echt ons thuis voelen, rust vinden, vrede en vervulling, waar dan wel? Terwijl Het er nu is. En elk moment weer. Dat voelen diep, diep binnenin. Dat nu, dit moment, Het, de vervulling er is. De vervulling in gewoon Zijn. En daar stopt de beweging ...

Er wordt voor ons gezorgd. Misschien is je reactie, en al die ten hemel schreiende ellende en wanhoop die gaande is. Oorlogen, en bv aids waar miljoenen mensen mee te maken hebben, vergelijkbaar met de pest in de middeleeuwen. Wat is dit eigenlijk voor wereld? Als ik naar mezelf kijk, vele jaren geleden, voordat ik t bewustzijnspad opging, was ik zo boos en verdrietig over deze wereld. Alle ellende, alle onrecht, armoede, honger, onderdrukking. En nu....... Nu is al jaren alle emotie verdwenen. En de wereld is niet veranderd. Het lijkt allemaal zelfs erger en erger te worden, meer en meer te escaleren. Ben ik onverschillig geworden? Een koud, kil mens die niks meer voelt? Is Bewustzijn koud en onverschillig? Nee. Wat dat betreft, vond ik wel erg goed een reportage op t journaal, waarom mensen zo gul geven voor een ramp. Dat er eigenlijk veel minder betrokkenheid is bij andere rampen in de wereld. Die ook zo onze hulp nodig hebben, die ook nu plaatsvinden, hongersnood,...

Liefde is niet van de tijd. Liefde is. Als de Liefde verdwenen lijkt te zijn is die er toch nog. We zijn er zelf tussenin gaan staan. Jaren kan de Liefde zo verborgen zijn, en een volgend moment kunnen we ineens in het Licht staan. In het Licht van de Liefde. Misschien is t maar een moment, stappen we weer uit het Licht, stappen we in andere lichten, maar het Licht blijft, met ons, in ons, om ons. Voor Eeuwig. Je Weet het wanneer je in de Liefde bent. Er is een volkomen vrede, vervuld in jezelf, en je voelt je licht. Want het Licht is licht, gedragen door het Licht, gedragen door de Liefde. En je hebt Lief omdat er niks anders meer is, over gebleven is, dan deze Liefde. Je hebt de ander Lief, je hebt het totale bestaan Lief. Liefde is Liefde. Maar zolang we deze Liefde niet in ons hebben mogen ervaren, of niet meer ervaren, zijn we dan niet uiteindelijk bewust of onbewust, in alles wat we doen, op zoek naar deze Liefde? Omdat we niet vervuld zijn? Omdat we iets missen? ...

Inzicht, werkelijk inzicht kan pas komen als je open bent. Als je open bent, om je door inzicht te laten raken. Iets wat op je pad komt, iemand die iets zegt, iets wat je leest, een ervaring in de natuur. Als het binnen mag/kan komen dan kan er iets gebeuren. Dan kan die wezenlijke ervaring komen waarna alles anders is. En uiteindelijk kan het elk moment gebeuren, en elk volgend moment weer. Als die openheid er is. Je hart open staat, zodat het inzicht tot je kan spreken, het Bewustzijn. Geen denkbeelden. Geen zo zou het kunnen zijn. Maar het Weten, voelen/ervaren wat is, wat gezegd is, wat getoond is. De durf om kwetsbaar te zijn. De durf om jezelf te laten raken. Dan gaat de verandering door. Dan verstar je niet in beelden, maar geef je mogelijkheid dat beelden opgeruimd worden, weggehaald, opgelost in dit inzicht. Daardoor kun je meer en meer leeg worden van jezelf, en komt er ruimte voor het Eeuwige Bewustzijn. Alles in verandering, alles blijft in verandering. ...

Het vrouwelijke is de afstemming in het hart met de Essentie, met de Bron, met de Liefde, met het Weten. Vanuit deze afstemming, deze Verbinding, kan meer en meer Licht komen in de duisternis. Zo kan meer en meer werkelijke Kracht vrijkomen wat het mannelijke aspect is. In afstemming op de Bron, dit tot vervulling brengen. Dat we waarlijk van binnenuit kunnen gaan staan voor dat wat in het innerlijk tot bloei gekomen is. Staan voor/in de Waarheid, staan voor/in de Liefde. Dan is het mannelijke/vrouwelijke weer een, de zoektocht voorbij. Je bent weer heel, weer in harmonie, weer in het paradijs. Het paradijs hervonden maar nu bewust. Daarom ben je dan ook werkelijk Vrij. Vrij om verder te ontvouwen, verder te groeien, bloeien, want dit proces houdt nooit op. Het gaat dus ook niet om geslachten, maar dat iedereen een pool mist. Dit kan dus ook gezocht worden in liefde voor hetzelfde geslacht. Ook hierin komen steeds die polen terug. De ene is meer mannelijk, en de ander meer vr...

Juist als je jezelf kent ken je jezelf niet. Ben je niet meer bezig met wat je bent, wat je doet. Je Bent gewoon, je doet gewoon. Het is allemaal vrij en stromend, onbevangen. Je bent leeg geworden van jezelf, dus alle verkramping is verdwenen. Alle fixatie alle gerichtheid op jezelf. Elk moment roept iets op, en van daaruit komt een reactie. Maar jij reageert niet meer, Tao reageert door jou heen. Het Leven, de Stroom, de Liefde, in alle eenvoud en harmonie. Je bent niet bezig met, wat zal het effect zijn, hoe kom ik hierin over, zullen ze me niet afvallen, word ik niet aangevallen verstoten. Er is geen reactie van, goh wat ben ik goed dat ik dit weet dat ik dit kan, wat weet ik toch veel, of juist, ik ben niks ik kan niks ik ben niks waard. Allemaal het spel van de dualiteit, waardoor je altijd heen en weer gegooid zult worden. Want hoe dan ook, je denkt te weten wie je bent, of heel goed of heel slecht. Maar het is jouw beeld, jouw idee. Je bent dan ziek, gewond, en je b...