Kagib Weteninhethart

Het komt erop neer door alles kun je bevangen, gevangen raken, kan je afhankelijk maken. Maar als je er gewoon van kunt genieten, van dat wat is, dan is er niks mis. Als dat Andere in je wakker geworden is, en vrij in je door kan stromen, dan geniet je gewoon van alles. Dan geniet je van dat je leeft. Meer is dan eigenlijk niet meer nodig. Gewoon Zijn. Dit geeft werkelijk vervulling aan alles als het binnenin vervuld is. De rest wordt dan zo vluchtig. Je kunt er wel intens van genieten, van al die mooie momenten die je gegeven worden, maar t vervliegt weer en kan uiteindelijk niks toevoegen aan dat Zijn. Het gewoon Zijn, het licht zijn, blijmoedig zijn. Je kunt er dan in ieder geval vrij van genieten, je zit er niet aan vast. Je ontvangt het, laat het door je heen stromen en laat t weer los. Dit kan uiteindelijk alles zijn, ook mensen, hoe dierbaar ze ook zijn. Er treden weer veranderingen op en je stroomt weer verder. Geen angst om iets kwijt te raken, want je hebt alles. Ook mbt ding...

Onthecht zijn. Het mooie is dat als je zo het leven kunt ondergaan, dat het dan juist een grote dynamiek krijgt. Ja, juist dan kun je genieten van de totale symfonie van het leven. De vibratie, de uitstraling, de uitdrukking die het werkelijk heeft en krijgt, niet wat jij ervan maakt. Jij geeft niet meer jouw kleur aan t leven, maar het Leven mag/kan je dan die kleur laten zien die het werkelijk heeft. Alle facetten daarvan, alle instrumenten. Alles roept iets op. Maar niet jouw ikje reageert dan maar die diepere Essentie in jou. Daar vindt de oproepende Kracht plaats. Die resoneert dan heel zuiver en afgestemd op het totale leven om je heen. Geen enkele wanklank, geen valse noten van jou. Je klinkt mee, vibreert mee met alles. Een mens kan dan heel diepe lagen in jou wakker maken, diepe klanken, diepe vibraties en een andere mens roept meer oppervlakkige lagen op. Jou maakt t niet uit, al is t altijd heerlijk om vanuit de Essentie samen met iemand te vibreren, uit te wisselen. Want in...

Er is iets in ons wat de toekomst weet. Maar dat geeft die niet prijs. Het zal zich in volledige harmonie ontvouwen als we willen luisteren vanuit het moment, levend in het eeuwige moment. Uiteindelijk kunnen we niks versnellen of tegenhouden, al denken we dit vaak wel. In de grote lijnen bestaat toeval gewoon niet. Maar als we die Verbinding gemaakt hebben dan zijn we een harmonieus deeltje van het spel, en zal alles zich steeds precies op het juiste moment openbaren. Dan is er vaker sprake van synchroniciteit. Dan hoeven we slechts mee te gaan, luisterend naar ons hart en voor alles wordt gezorgd. Van binnenuit voelen we ons gedragen. Zo kan het leven een groots, een geweldig avontuur worden, als er niks moet. Als je niks wil vasthouden, je nergens aan vastklampt. Dan kan het een ont-dekkingstocht worden en wordt t zeker nooit saai als elk moment gewoon vol leven is, vibrerend en stralend. Als steeds alles nieuw en in verandering is. Het gaat niet om buiten, het gaat om wat binnenin ...

Een belangrijk verschil tussen het kind en het Kind terugvinden is bewustzijn, is Zien, is Weten. Een kind doet gewoon, weet niet beter, maar heeft daarbij bv echt niet altijd voeling met de medemens, de gevolgen van zijn daden. Hij leeft zich gewoon uit in dat vrijheidsgevoel, in die verwondering. Als je het Kind terug vindt is juist een heel belangrijk stuk die voeling, die afstemming met de omgeving, met de medemens. Wat er speelt, de energie die er hangt, wat dat moment vraagt. Door de weg die je gegaan bent is door de loutering waarlijk begrip ontstaan voor die medemens voor al die werelden waar mensen in zitten, hun binnenwerelden. Dus je bent wel weer onbevangen, spontaan, puur en echt maar wel in die afstemming. En daarnaast natuurlijk de verwondering, de eindeloze verwondering voor alles wat is. Alles vrij stromend, zonder invulling, alles steeds in verandering. Daarin kunnen genieten van alles omdat alles leeft, alles in beweging is. Steeds weer nieuwe verrassingen en schatte...

Tao is Het. Dat wat alles omvat. Dat wat het totale overzicht heeft op alles. Het staat buiten de tijd maar Weet toch wat nodig is binnen de tijd, dat wat zich binnen de tijd afspeelt. Het is onpersoonlijk en omvat alles en iedereen met Liefde. Het is de Vervulling. Dat waar iedereen naar op weg is, hiermee weer samen te smelten. Maar voordat het zover is kunnen we er verbinding mee maken, ons ervoor open stellen. Zodat we die stille Kracht in onszelf kunnen ervaren. En in die ontvankelijkheid kan het ons verstillen. Dan kunnen we Het voelen, kan Het ons vervullen, kunnen we ervaren die Liefde die was die is en die altijd zal Zijn. In het Licht van Tao kan alle verwarring, alle duisternis oplossen, verdwijnen, zonder dwang. Gewoon het toelaten van dit Licht en we zullen Zien, inzien, begrijpen. Uiteindelijk is het niets, en toch geeft het vervulling aan alles. In die Verbinding hoeft ook eigenlijk niets meer. Het is helemaal leeg en toch vervuld. En toch vanuit dat niets, vanuit die le...

Het komt eropneer om steeds het leven, de ander als nieuw te ontvangen. Zo blijft er verandering en groei, mogelijkheden en kansen voor aanraking. Open en ontvankelijk zijn, je durven te laten raken. Als we helemaal vol zitten met onszelf, met van alles en nog wat, hoe kan er dan nog iets veranderen? Alles stuit, botst op dat wat we denken te weten over het leven, over de ander, wordt weer in een hokje gestopt wat je wel kent, dat t wel past. Vermijden heeft natuurlijk geen enkele zin, bv arrogantie vermijden. Gewoon zien wat is, en als je arrogant bent ben je arrogant. Maar wat is de grond hiervan, de oorzaak, van waaruit is die arrogantie ontstaan. Waar heeft het verbinding mee, waar is het uit opgestaan? Die vragen beantwoorden, durven in jezelf te voelen dit antwoord, dan kan er iets veranderen. Heb je de behoefte om jezelf meer te voelen in iets over iets, waarom dan? Als het je werkelijk gaat om vrij hiervan te komen, dan durf je ook toe te laten hoe t bewustzijn hierover spreekt...

Uiteindelijk wordt het leven een symfonie, een superklankenspel wat met alles om je heen resoneert. De basis is dan uiteindelijk binnenin gevonden. Daar begint de muziek, en iedereen die aan het stuk deel wil nemen is welkom. Samen fantastische harmonieën creeeren, klankcollages maken. Maar de afhankelijkheid verdwijnt dus alles wordt meer en meer een heel vrij stuk. Een vrij stuk muziek vol verrassingen en mogelijkheden. Tussendoor zijn er echt verbindingen die totaal meeresoneren. Geweldig om dan samen een stuk te spelen en misschien als kernstuk te gaan fungeren, het thema van het stuk uit te bouwen met allerlei zijlijnen. Maar het mag, het moet niet. Er is geen afhankelijkheid, want je hebt alles gevonden in jezelf wat je jezelf zou kunnen wensen. Het is vervuld in de Liefde en vanaf dat moment vindt er eigenlijk een ommekeer plaats. Je leven draait vanaf dan om geven, alles geven wat in je is, zonder afhankelijkheid, zonder iets terug te verlangen. Das natuurlijk wel beetje gek in...