Kagib Weteninhethart

Door de open ramen kwam een warreling van geluiden: het luide gepraat en geruzie in het dorp, een locomotief die stoom afblies, het geroep van kinderen en hun spontane gelach, het gedender van een passerende vrachtwagen, het zoemen van bijen, en het schrille gekras van kraaien. En te midden van al dat rumoer kwam zachtjes ongezocht en niet genodigd, een stilte de kamer in. Dwars door woorden, redeneringen, misverstanden en strubbelingen heen, spreidde die stilte haar vreugde uit. Het bijzondere van die stilte is niet dat rumoer, gepraat, woorden, ophouden; om die stilte te omvatten moet de geest zijn vermogen tot expansie verliezen. Die stilte is vrij van alle dwang, conformering en inspanningen; ze is onuitputtelijk en dus altijd nieuw, altijd fris. Woorden zijn aan die stilte evenwel vreemd. Waarom proberen we resultaten te bereiken, doeleinden te verwezenlijken? Waarom streeft de menselijke geest altijd een of ander doel na? En waarom zou hij niet een doel nastreven? Is het n...

Wat krijgt vorm door ons heen, in wat voor hoedanigheid dan ook? Van waaruit ontstaat die vorm die uitdrukking? Wat wordt zichtbaar door ons heen? Kan alles zijn, maar de grootste uitdaging bestaat daarin dat de Geest dat de Liefde zich door ons heen kan uitdrukken, zichtbaar maken, vorm kan geven. In een diepe afstemming, daarop afgestemd raken zal dit meer en meer mogen gebeuren. Het is eigenlijk de hemel op de aarde in de aarde, in de vorm brengen. Elk moment mag nieuw zijn, kan een nieuwe openbaring uitdrukking zijn. Het vorige moment gestorven. Als je Verbinding houdt met die Creatieve energie kan elk moment een pure goddelijke uitdrukking zijn. Wat een moment daarvoor nog vol betekenis en leven was kan n volgend moment weer anders zijn. Dat iets anders zich wil openbaren, zich wil vormgeven, uitdrukken. Daar voeling mee houden, dan kan de Goddelijke Energie door ons heen werken, kunnen we een waar instrument zijn. Dat is waarlijk Oorspronkelijk leven. Als wij er tussen...

Wie is er vrij van haat en liefde? Is er niet onvoorstelbaar veel waar we onze liefde aan geven, en wat vaak weer in haat of andere emoties kan omslaan? Is dit niet de uiteindelijke zin van het leven om daar vrij van te worden. Zodat waarlijk de Liefde die geen tegenpool heeft kan vrij komen? Het is een uitdaging om inzicht te krijgen in je voor en afkeuren, waar ze vandaan komen. Alles wat beladen is, geladen is, waar je vol van bent, waardoor er juist geen ruimte meer is voor dat wat is, de diepste zin der dingen. Waardoor je steeds weer uit je evenwicht wordt gehaald, heen en weer wordt geslingerd. Tuurlijk moet je daarin tussendoor keuzes maken, maar t gaat erom van waaruit die keuzes? Wie maakt de keuze? Uiteindelijk is elk moment n keuze wat je doet en niet doet. Maar juist als je als t ware tot n soort van keuzeloosheid gekomen bent, alles stil geworden is van binnen. Als alle kleuring verdwenen is, alle invulling vanuit het ego, juist dan zal steeds in alle eenvoud de ...

We bevonden ons hoog op de helling van een berg die uitzicht bood over het dal, en in de zon leek de brede rivier een zilveren lint. Hier en daar scheen zonlicht door het dichte bladerdak en er hing een geur van allerlei bloemen. Het was een verrukkelijke morgen; de dauw lag nog in zware droppels op het veld. De geurige bries, die uit het dal aanwoei, droeg verre geluiden aan van mensen, klanken van klokgelui en af en toe een scheepstoeter. In het dal steeg de rook recht omhoog; de wind was niet sterk genoeg om hem te verspreiden. De rookkolom was mooi om naar te kijken; ze steeg op uit het diepst van het dal en probeerde tot aan de hemel toe te reiken, precies als die oeroude den. Een grote zwarte eekhoorn, die tegen ons tekeergegaan was, gaf het tenslotte op, kwam uit zijn boom naar beneden om ons nader te inspecteren en verdween toen, gedeeltelijk voldaan, met grote sprongen. Er vormde zich een heel klein wolkje, maar overigens was de lucht helder en zacht bleekblauw. Te kijk...

Het wateroppervlak van de rivier danste: de zon had er een pad van licht op afgetekend. Een wit zeil kruiste dat pad, maar de dans werd er niet door verstoord. Het was een dans van pure verrukking. De bomen zaten vol vogels, die tekeergingen, hun veren gladstreken, wegvlogen en meteen weer terug kwamen. Een paar apen scheurden malse blaadjes af en propten die in hun bek; onder hun gewicht bogen de tere takken diep door, toch hielden ze er zich maar nauwelijks aan vast en waren ze niet bang. Wat bewogen ze zich gemakkelijk van tak op tak; hoewel ze sprongen, was het één vloeiende beweging, het wegspringen en neerkomen was één gebeuren. En daar zaten ze dan met een omlaag hangende staart naar de bladeren te reiken. Ze zaten flink hoog en namen geen notitie van de voorbijgangers beneden hen. Toen de duisternis begon te vallen, kwamen de papegaaien bij honderden aangevlogen om zich tussen de stevige bladeren te installeren voor de nacht. Je zag ze komen en tussen het gebladerte verd...

Dat zou toch geweldig zijn als meer en meer mensen waarlijk een innerlijk Stiltepunt in zich zouden kunnen vinden. Dat dit het ankerpunt wordt, de Verbinding van waaruit het leven zich verder ontvouwt, tot uitdrukking komt. Dat dit de toetssteen wordt in al ons handelen. Is dat niet de grootste daad die we kunnen doen, een waarlijke Go(e)de daad waarin God zich door ons heen kan uitdrukken. Wat zou dat een impact krijgen als overal waarlijk die Stiltepunten ontstaan. De grootste Kracht die er is, wat n uitstraling, wat n spiegel. Slechts Zijn die je bent, in Verbinding en je laat overal een stuk van die Stilte achter. Mensen om je heen zullen voelen dat er iets anders met jou is, maar t niet kunnen grijpen. Maar je zult een waar rustpunt zijn, een ware verademing in de stress en het tumult van deze wereld. De meeste hebben een heel ander basispunt, nulpunt, dat wat ze al heel hun leven gewend zijn, niet anders weten. Wat hen aangeleerd is op hun pad gekomen is. Dan is juist sti...

Je naaste is je onbekende, zichtbaar geworden zelf. Kahlil Gibran Dat diep in jezelf realiseren, in iedereen die je ontmoet liggen mogelijkheden. Daar liggen kansen. Een kans om jezelf te zien. Een kans om te zien wat in je is, wat in je leeft. Niet als vanzelfsprekend achten dat is de ander en dat ben ik. Niet op de automatische piloot van actie, reactie. Maar jezelf onder ogen zien, hoe je reageert. Van waaruit je reageert. Wat wekt die ander in jou op? Bepaalde emoties, waarom? Je hebt bepaalde gedachten over die ander, wat zijn die? Gaat dit over die ander of ligt het dichter bij huis namelijk in jezelf. Hoeveel moeten is er in een ont-moeting, waarom? Voel je je groot, klein, bij haar/hem, waarom? De ander is een spiegel van jouzelf. Alles wat niet vrij, gelijkwaardig, open en stromend is in contact. Daar ligt een oorzaak in jezelf. Bij elke ontmoeting weer een kans daar zicht op, inzicht in te krijgen. lieve warme groet Kagib