Kagib Weteninhethart

Een belangrijke reden waarom wij hier zijn is om waarlijk tot begrip te komen. Vanuit een doorleefde ervaring. Vanuit vele, vele, ervaringen, ook in andere levens, waarlijk tot begrip komen en compassie. Tot een ervaren komen dat je in alle eenvoud iedereen liefhebt. Niet als een beeld. Niet als een, dat behoor je te doen. Niet als iets waardoor je jezelf beter voelt, wat in totale tegenstrijd is met Liefde. Maar als een Weten, dat je dit Bent. Dat je zoveel ruimte in jezelf gemaakt hebt dat die Liefde alles kan opvullen en vervullen. Wat er dus eigenlijk op neer komt dat jij, jouw ikje, er niet meer is. Wel je persoonlijkheid. Je blijft een kanaal van deze Liefde maar je zet er niks tussenin. En dan kun je nog de verschillen zien. En je kunt reageren op die verschillen, of beter gezegd het Bewustzijn kan dan door jou heen reageren. Maar er is geen oordeel, geen veroordeling. Gewoon een zien wat is in alle helderheid. Je kijkt niet meer naar alle onderverdelingen die mees...

Ja, is dit niet gewoon Waarheid. Is niet het grote manco van deze tijd, van de westerse mens. Van juist de mens in de rijke landen dat we veel te vol zitten? Juist ook vaak de spirituele mens? Met zoveel programma's, technieken, kennis, ideeën, regels, normen, cultuurjasjes.... dat de Werkelijkheid hierachter verdwijnt. Echtheid? Onbevangenheid, eerlijke open vriendelijkheid, spontaniteit? Onze ego's zo groot dat er gewoon geen ruimte meer is voor de Christus, voor de Liefde, voor Zijn. Echte deemoed, wat uiteindelijk ook een aspect van de Liefde is zonder dat je deemoedig hoeft te zijn. Als een vanzelfsprekendheid, echte warme hartelijkheid zonder ondergrond van iets terug verlangen. Een genieten, gewoon dat je leeft zonder dat er ook maar iets aan vast zit, een beeld, een idee, een achtergrond. Gewoon genieten van dat wat is zonder houding zonder idee van ja hier mag ik van genieten want dat past binnen de cultuur maar nee gewoon genieten van dat je Bent, gewoon Zijn...

Zo belangrijk open te zijn,  open voor het leven, de ander. Meestal gaat daar wel veel rijping aan vooraf,  loutering. In eerste instantie willen we toch vooral vasthouden aan ons kleine wereldje, en wordt alles ingepast binnen dit wereldje? Het heeft dan ook nog niet zoveel schokken ondergaan, dus t blijft nog een beetje vrijblijvend.  Zo kunnen we ons wereldje, onze belevingswereld, onze denkwereld, hoe we in het leven staan, overeind houden. Totdat het leven werkelijk toeslaat, zekerheden die zo vast leken onderuit haalt. Dan wordt er een bres geslagen in je wereld. Uit wanhoop reik je uit, open je jezelf voor iets wat misschien groter is, dieper, rijker. Snak je naar antwoorden. Dan ben je rijp om dit binnen te laten, jezelf hierdoor te laten raken, eventueel veranderen. Je hierdoor werkelijk te laten inspireren. Maar als je nog vast zit in je kleine wereldje, dan is vaak elke aanslag daarop een gevaar. Er  komt  teleurstelling als bv waar we zo op...

Wat is nu werkelijk belangrijk? We zijn natuurlijk heel veel belangrijk gaan vinden, waar we belang aan hechten, wat belangwekkend is. Maar is dit allemaal zo belangrijk. Als je diep in jezelf kijkt? Worden we niet vaak door wat we zo belangrijk zijn gaan vinden geleefd?  Leven we daardoor eigenlijk nog wel? Ons werk, al onze hobby's, alles waarmee we ons leven volplannen, waar we ons leven op bouwen. Alles waarmee we ons leven overeind houden, de spullen die we kopen, waar we aan gehecht zijn. Zoveel om naar toe te leven, maar weer ja, echt leven? Is er dan nog wel echt leven? En toch kunnen we elke dag weer momenten maken, kiezen, ruimte scheppen, om echt bij onszelf te zijn. Om echt te proeven van het leven. Het door je heen te laten gaan, hoe het tot je spreekt, wat het raakt. Zoveel mogelijkheden om te genieten. Zelfs als we een volle baan hebben of andere verplichtingen kun je toch zo leven dat je niet de Verbinding verliest met Jezelf, met je Essentie. Dat is...

Echt het Pad gaan is niet vrijblijvend. Als je hierin oprecht wil zijn, echt je diepste verlangen is om dit Pad te gaan. Als je diepste verlangen is, om puur en zuiver te worden in Zijn en intentie. Als je diepste verlangen is om, Thuis te komen, weer een te worden met de Essentie, met de Liefde. Hiermee weer te versmelten. Dan is er een Verbinding, de Verbinding in je hart om je hierin te leiden. Het Geweten dat  spreekt, spreekt elk moment, en over alles. Dit kan zeer confronterend werken voor je ikje, als je tussendoor heel helder de waarheid over jezelf, over je situatie te zien, te ervaren krijgt, zonder oordeel. Onder ogen durven zien je schaduw. Dat er geen enkel probleem buiten jezelf is, slechts mogelijkheid tot zien. Het kan een onfeilbaar richtsnoer worden, deze Verbinding vanuit het hart, als je de durf hebt deze Stroom te volgen. Het Weet wat nodig is, waar de Weg heen wil, wat de Weg is in harmonie met het Al en met Je-zelf. Het heeft een totaal overzicht...

Er is een Liefde die alleen Liefde is, die is. Alles heeft zijn tijd binnen de Eeuwigheid zonder enige strijd. Voor alles is zijn tijd, al bestaat de tijd niet. En toch is voor alles zijn tijd. De Eeuwigheid heeft een overzicht op ons totale leven, Onze Essentie, uiteindelijk dat wat we werkelijk Zijn. Van daaruit geeft het ons prikkels, impulsen, wat zich elk moment wil ontvouwen. Als je hiermee voeling hebt voel je jezelf gedragen, licht, geen beladenheid, voel je Liefde. Eigenlijk zijn dat de aanduidingen, ja, t is goed nu, ik ben op mijn plek, in harmonie met het Al. Maar we kunnen daar steeds buiten stappen. Geen voeling hiermee hebben, voorbarig zijn, te vroeg iets baren, of te laat. Teveel treuzelen, teveel aarzelen, waardoor dat wat in potentie mogelijk was voorbij gaat, en nieuwe mechanismen in gang gaan. Om jou zo terug in die harmonie proberen te brengen. Die voeling met die Essentie mag steeds tastbaarder worden, naarmate jij eigenlijk niet meer zoveel wil, je het o...

Willen we een radertje blijven binnen de onvolmaakte wereld die altijd een onvolmaakte wereld zal blijven? Of willen we iets in ons zelf wakker maken, dat eigenlijk niet van deze wereld is, maar van een totaal andere wereld. Dat de onvolmaaktheid tot volmaking, tot volmaaktheid kan voeren. Tot vervulling, tot heelwording. Met ons ikje kunnen we het niet, omdat die eigenlijk altijd vol zit met die onvolmaakte wereld. Die wil een radertje blijven, wil blijven doen, vechten, zich groot houden. Dit ikje wil niet overgeven, verstillen, leeg worden. Het wil niet verdwijnen, verzet zich daartegen met hand en tand. En toch ligt daar de Oplossing. In het wel overgeven, aan dat wat niet van deze wereld is. Dat wat diep in ons binnenste is, wat in ons hart is, wat Liefde is. Een Liefde die niet aangetast, niet besmeurd kan worden door deze wereld. Dat wat altijd Liefde is. Die Liefde die alles en iedereen omvat met begrip. Ook die onvolmaakte wereld, elk radertje binnen die wereld. Een ...