Kagib Weteninhethart

Dat is de ommekeer. Het ankerpunt leggen in je binnenste. Daar iets ervaren waar je jezelf zonder angst meer en meer aan overgeeft, waar de Stroom ook heen gaat. Het dagelijkse leven krijgt een totaal andere betekenis naarmate dat Andere in jezelf meer en meer verankert raakt. Je hiermee verbinding voelt, je gedragen door voelt. Het slaat je minder en minder uit je evenwicht. Meer en meer een relativeren. Minder en minder een verblind raken door alles wat buiten jezelf zo belangrijk lijkt. Meer en meer ervaren dat er eigenlijk niet zoveel echt belangrijk is. Het allerbelangrijkste is om die Verbinding te behouden, in de Stroom te blijven, daar voeling mee te houden. Er groeit een gelijkmoedigheid van binnenuit. Je vindt het midden in jezelf, laat je niet meer heen en weer gooien. Er is ook steeds minder waardoor je heen en weer gegooid wordt, waar je gevoelig voor bent, wat je kan raken. Je hebt alles over gegeven, en keer op keer bleek dat dit het beste was wat je k...

Ieders leven heeft natuurlijk betekenis, hoe dan ook. Maar er is zoveel mogelijk. Er liggen zoveel mogelijkheden in het mens zijn, in het hier zijn. Om dit vrij te maken, betekent veel loslaten, overgeven. Durven veranderen. Durven toelaten dat alles wel eens heel anders zou kunnen zijn. Het omvat ongelooflijk veel, werkelijk deze weg op gaan. Alleen komen staan. Bevreemd aangekeken worden, wat doet ie, wat doet ze nou. Weerstand, verzet. Aan t begin voel je jezelf nog heel kwetsbaar en onzeker. Je voelt je nog aangevallen , aangesproken als iemand zegt dat t anders is. Het ego wil dit dus niet. Die wil alles bij het oude houden, onder controle houden, zekerheden in uiterlijkheden, in wat ie kent, in wat bekend is. Dat onbekende is zoooooo onzeker, en je krijgt er niks voor terug in eerste instantie. Geen aanzien, geen geld, geen complimentjes, schouderklopjes, steun. Brrrr helemaal op jezelf teruggeworpen worden, das maar niks, dat vindt t ego maar niks. Alles op losse schroeven,...

Opstand kan natuurlijk goed zijn. Een fase. Toch ook een soort van wakker worden, van jeetje wat n wereld. Maar ja, als t daarbij blijft zal er nooit echt verandering komen. Alleen veranderingen binnen de gevangenis. De gevangenis van de dualiteit, van de afhankelijkheid van de eeuwige strijd. Geen rust vinden, steeds in gevecht met de buitenwereld. Vaak ook vol oordeel, weerstand. Geen ontvankelijkheid, geen werkelijk begrip. Dus de weg mag verder gaan. Dat nog n keer de ogen open gaan, en nu werkelijk. Dat de verandering begint binnenin en dan meer en meer uit zal mogen stralen naar buiten. Werkelijk inzicht en begrip krijgen voor het spel dat we hier met elkaar spelen, van waaruit het spel ontstaat. Intens onderzoek van jezelf, vol aandacht, zonder oordeel of invulling. Gewoon zien wat er allemaal getriggerd wordt door het leven buiten jou. Wat daar wakker wordt en wat dit jou wil zeggen. Werkelijk een ont-dekkingstocht gaan, een bevrijdingsweg. Jezelf vrij maken van illusies ...

Een nieuwe wereld, een nieuw leven, het is echt zo. Maar t verstand kan t niet bevatten. Slechts t bewustzijn kan meer en meer omvatten, bevatten, ruimer en ruimer meer en meer omvattender worden. Als wij die ruimte eraan geven. Dood/leven, het wordt alles een in dit beleven. Het vervult alles, is de vervulling van je grootste, diepste mooiste dromen. Vult je totaal, waardoor eigenlijk alle verdere verlangens wegvallen. Het heeft hierin zijn vervulling gevonden. Het Licht schijnt in de duisternis. Dit Licht kan geven inzicht in alle vragen. Het zal ware verlichting brengen, alles licht, tot licht maken. Een lichtvoetig leven, gedragen door dit Licht. In ontvankelijkheid, in het willen ontvangen, in het ontvankelijk zijn, kan t meer en meer Licht brengen in jouw bestaan. In ieders bestaan, wie maar wil. Alle duisternis verdwijnt, zal verdwijnen. Dit is t enige verlangen dat blijft, om hiermee Verbinding te houden, hier ontvankelijk voor te blijven. De Stille Stem te blijven horen/v...

Durven toelaten wat is. De mogelijkheden liggen juist in de duisternis. Daar liggen de kansen, de aanreikingen, het werkveld. Om via de duisternis, via alles wat nog duister is in het Licht te komen. Dit in het Licht te brengen, in het Licht op te lossen door het Licht erop te laten schijnen. Dat is het spel van de dualiteit. Als we slechts een kant willen zien, het zogenaamd goede, alleen het lichte willen volhouden en het duister onderdrukken, naar onderen drukken, dan kan het Licht nooit helpen, Zijn werking tonen. Dan blijven we gevangen in het spel van goed en kwaad van licht en duisternis. Het Licht oordeelt niet, onderdrukt ons niet, maar geeft ons wel n stuk verantwoordelijkheid. Dat we willen antwoorden op het Licht, het willen toelaten zodat het ons kan helpen, bevrijden, helen. Dit proces is de betekenis waarom we hier zijn, waarom we op aarde zijn. Om alles weer in het Licht te brengen, in de Liefde, alles hierin te laten oplossen. Zolang er oordeel is over een andere...

We doen het allemaal zelf. We hebben zelf het pakketje in elkaar gezet waarmee we in dit leven geconfronteerd worden. Maar hierin is geen enkel oordeel vanuit de Geest, onee, dat oordeel komt slechts van onszelf. Het enige verlangen vanuit de Geest, vanuit onze Essentie is, dat we ooit tot bezinning komen. Dat het verlangen groeit om weer naar Huis te gaan, de verloren zoon, de verloren dochter. Het onszelf open gaan stellen voor die Geest, voor de Essentie, in verbinding. Het kwetsbaar durven zijn. Het toelaten in ons hart van de werking van die tijdloze Geest van de Essentie. Durven het Licht hierop te laten schijnen. Dan kan alles daarin oplossen, als we dit toelaten. Het kan pijn doen deze confrontatie, deze loutering, het onder ogen zien, het doorzien, maar alles zal uiteindelijk oplossen in het Licht, in de Liefde. Het is de enige mogelijkheid tot bevrijding om dit Licht toe te laten, om zo uit het doolhof uit het labyrinth te geraken waar we in verstrikt zijn geraakt. Ond...

Het lijkt heel kwetsbaar he, de Liefde. Want je hebt dan geen enkel verweer meer, geen voorbehoud, geen weerstand, geen beelden ertussenin, geen scheiding. Er zit niks meer tussen jou en de ander, tussen jou en de wereld in. Het komt direct naar binnen, geen gedachte ertussen, dat wat is. Je hebt lief, de ander, het leven, en dat is t dan. In eerste instantie is dit ook heel kwetsbaar, gewoon het leven toelaten, het liefhebben. Maar door groei van begrip, door groei van die Liefde binnenin verdwijnt die kwetsbaarheid meer en meer, omdat er eigenlijk niks meer te kwetsen is, daar komt het op neer. Alleen het ego kan gekwetst worden maar de Liefde niet. Het ego zit vaak vast aan zoveel, kan groot en klein gemaakt worden, maar de Liefde niet. Ja, de Liefde kan zo zacht en teder zijn, als er ruimte voor is, als het opgeroepen wordt maar is nergens afhankelijk van, verwacht er niks in, stroomt zacht en teder uit en laat los. Diepe, diepe lagen kunnen wakker gemaakt worden, kunnen uitge...