Kagib Weteninhethart

Dat is de kern van het Pad, overgave. Dit heeft gevolgen. Jij verdwijnt. Alles wat je dacht te zijn, dacht te moeten doen, alles waar je vol van was. In overgave aan dat Andere verdwijn je, los je op, als sneeuw voor de zon. Juist omdat jij verdwijnt, jouw ego, valt alle trilling weg van hoe geweldig je bent of aan de andere kant dat je niets voorstelt. Dat zijn twee kanten van dezelfde medaille, twee kanten van het ego. Je ervaart een proces in jezelf, bent hier dankbaar voor, maar niets komt meer op van wauw hoe geweldig dat ik wel niet ben, wat goed he dat ik dat weet dat ik dat kan, ik ben supermens. Niemand kan iets toevoegen aan dat wat in je groeit, daar komt het op neer. Daarin vindt je rust, vervulling. Je voelt je hierdoor gedragen, beschermd. Niet ik maar de Christus in mij, dat is hoe je jezelf dan ervaart. Na een periode van heus ook wel intense processen, waarin het Licht schijnt op je innerlijke duisternis, nog veel weggebrand moet worden, vindt je rust, stil...

We krijgen vaker bepaalde spirituele kennis op ons af. Dat we het lezen in een boek, of iemand vertelt ergens over. Maar lang niet altijd kan het zijn werking tonen. Ook al was t de Waarheid, het enig juiste wat je nodig had. Maar jij was nog niet voldoende gerijpt, nog niet voldoende ontvankelijk, kon het nog niet ontvangen. Het werd nog vastgezet, ingepast, in je eigen wereldbeeld, in je eigen constructie. Geen verandering trad op, het moment ging voorbij. Maar eens zal dit moment er wel zijn, zal de aanraking kunnen plaatsvinden, en van daaruit de verandering. Daarna zal alles anders zijn. Dan kan de waarheid een vlammend vuur zijn dat alles laat verdwijnen wat illusie was. De wijze is er op zich niet mee bezig wanneer dit moment zal zijn voor iemand. Hij/zij is in de Waarheid, leeft vanuit de Waarheid, stroomt mee met de Waarheid. Daarom is hij/zij als vanzelfsprekend op t juiste moment op de juiste plek. Hij zal van binnenuit daarheen geleid worden waar mogelijkheden zijn. Hij...

Tao is uiteindelijk alles en nog meer, dus je kunt het nooit bevatten met het denken. Het verstand is juist de grootste blokkade al kunnen gedachten je brengen tot de sprong naar Tao. Dat in een flits alles anders is. Als daarbij ook het hart open is. Maar alleen het verstand is machteloos, zal altijd buiten blijven en totaal niet kunnen begrijpen wat Tao is, wat de betekenis hiervan is. Hoe mensen leven die daardoor belevendigd zijn. De wil is ook een grote blokkade om Tao te ervaren. Tao komt juist als je alles over gegeven hebt, met lege handen staat, tot totale overgave gekomen bent. Als je tot niet mijn wil maar Uw wil gekomen bent. In deze overgave zal Tao je kunnen raken, een aspect van Tao en je van binnenuit kunnen gaan leiden. Dan is het begin gemaakt. Dan kan in je levend worden wat ook wel het niet-doen genoemd wordt. Het niet-doen betekent niet dat je daardoor niets meer doet, zeker niet. Het niet-doen betekent dat je het ankerpunt in Tao gelegd hebt, en de rest op de...

Wat wij liefde noemen is geen liefde omdat deze liefde aangetast kan worden, in iets anders veranderd kan worden. Ineens kan omslaan in haat of allerlei tussenstadia. Dat is de keiharde waarheid. Soms lijken we korte of langere tijd heel liefdevol te zijn. Maar uiteindelijk heeft dit niets met Liefde te maken, is het allemaal schijn. Er hoeft maar iets te gebeuren en de haat of een andere emotie vlamt op en de liefde is verdwenen. Juist in moeilijke omstandigheden, of plotselinge veranderingen, zal dit zichtbaar worden. Als je aan iets of iemand gehecht bent bijvoorbeeld. Zo blijf je verstrikt in het spel van de dualiteit en zal de Liefde zich nooit kunnen openbaren. Maar uiteindelijk kun je niks doen, niks forceren. Je kunt slechts tot overgave komen. Overgave aan Dat wat veel en veel groter is dan jij. Wat niet te bevatten, niet te omvatten is. Dat je dit in je diepste, diepste wezen ervaart en alle strijd staakt. Dat je zo tot stilte komt, met lege handen staat. Dat zijn de voo...

Het draait niet om verstandelijke kennis. Met verstandelijke kennis blijf je altijd buiten in het kader van esoterie en Spirituele ont-wikkeling. Het verstand bouwt beelden. Daarmee trek je jasjes aan van verbeelding waarachter de Waarheid verdwijnt. Het werkelijke Weten is van een totaal andere orde, heeft verbinding met Bewustzijn. Wat je werkelijk Weet dat Ben je, dat is een. Weten is het Licht en waar Licht is, is geen duisternis. Juist de mens die zijn/haar leven gebouwd heeft op verstandelijke kennis, van daaruit zijn/haar wereld opgebouwd heeft, daar zijn/haar waarde aan ontleent, is het allermoeilijkste bereikbaar voor het ware Leven. Voor de levende Stroom, voor Tao, voor de Liefde. Dat zal eerst afgebroken moeten worden, doorzien moeten zijn, eer dat werkelijk de Weg opgegaan kan worden. Maar juist dit bolwerk is het allermoeilijkste af te breken omdat t schijnbaar veel stevigheid geeft, en algemeen door de maatschappij er ook veel waarde aan toegekend wordt. Het geeft on...

Het is goed  tot je door te laten dringen dat je niets of niemand de schuld kunt geven van dat wat op je pad komt. Dat wat je raakt, wat binnen komt, emoties opwekt. Dat is allemaal jouw aurisch veld wat iets aantrekt of iets afstoot. Uiteindelijk zijn we veel te eigenwillig, waardoor we niet kunnen resoneren met de Wil. Eigenwillig in de zin dat we teveel willen. Maar eigenwilligheid kan ook bestaan uit dat we te weinig willen, onze onzekerheid om dingen te doen. Ook dat is ons ikje. Ook dat is onze wil waardoor we voor de Wil gaan staan. Met dat willetje kun je eigenlijk niet zoveel al zou je nog zo graag willen. Ook in de voortgang op het pad, dingen waar je naar reikt, je kunt dit niet doen. Het enige waar je toe kunt komen is overgave aan de Wil. Niet mijn wil maar Uw Wil geschiede. Dan komt er weer ruimte voor nieuwe ont-wikkelingen. Er kan dus niets je aura in wat daarmee niet resoneert. Als de emoties verdwenen zijn, alle eigenwilligheid alle beladen en geladenheid, ...

Wat is goed, wat is werkelijk goed? Wat is je naaste liefhebben? Komt dit heel vaak, zo niet altijd voort vanuit eigen gekleurde achtergrond en beleven. Onze cultuur onze opvoeding, alles wat in het verleden plaatsgevonden heeft? Dat we van daaruit het goede willen voor de ander. Maar is dit dan voor de ander of voor onszelf? Zien we dan nog de ander, dat wat is, of alleen onszelf? Zolang we verstrikt blijven in het spel van de dualiteit zal nooit het Onbeweeglijk Koninkrijk dat uiteindelijk de Liefde is zich door ons heen kunnen openbaren. De balk en de splinter dat blijft de kern van de hele ont-wikkeling, de hele Weg. Als we ons blindstaren op dat wat we doen, eventueel zo goed doen, de wereld redden, de mens helpen, maar aan dit principe voorbij gaan dan helpen we niemand wezenlijk. Het is zo eenvoudig de ander te helpen in dat wat we denken dat goed is voor de ander maar onszelf helpen, durven in onze eigen spiegel te kijken dat is veel en veel moeilijker. Dat is heel confront...