Kagib Weteninhethart

In het minnaar van het Leven zijn is er totale overgave. Geen voorbehoud, geen jamaars, de stroom van binnenuit volgen. Weer onbevangen als een kind, spontaan. Maar niet blind voor de ander, niet blind voor jezelf. Juist een puur aanvoelings/invoelingsvermogen van dat wat is, wat in de ander is, wat in jezelf is, wat nodig is. Omdat er geen denken tussen zit. Het is het bewustzijn dat alles omvat. Omdat er geen belangen zijn, geen versplintering, geen verschillende stemmen die spreken. Het is één, het is heel. Je bent vol-ledig. Je Weet, je Bent. En ja, op een bepaalde manier ben je zo heel kwetsbaar, omdat je geen buffer hebt van het denken. Dus alles komt direkt naar binnen. Toch kan uiteindelijk niets meer je eruit halen, uit de Liefde omdat elke eventuele aanval afketst of geabsorbeerd wordt in het Weten, in de Liefde. Je Weet wat is, je kent jezelf. Zelfkennis, ware doorleefde Zelfkennis is Godskennis. Vertrouwen speelt geen rol meer, want er is niets meer van je af te pakken. Hoe...

Uiteindelijk is dat alles, Zijn of niet Zijn. In dit Zijn is alles. In dit Zijn is alles vervuld. Het is onafhankelijk van wat dan ook. Onafhankelijk van voor of afkeur van de buitenwereld. Onafhankelijk van status, geld, uiterlijke gedaante. Onafhankelijk van wat je doet, het is wat je Bent. Het is er altijd. Het was er altijd. En het zal er altijd zijn. Het is niet buiten te vinden. Het kan pas buiten gezien/ervaren worden als t binnenin gevonden is. Zo binnen zo buiten. Als je Liefde bent, zul je Liefde zien. In alles. In iedereen. Het is er nu. In jou. In mij. Daarin zijn we een. Daarin zullen we weer één worden. Dit ervaren heeft heel veel lagen. Het kan ook steeds intenser en versmeltender worden, totaal alles omvattend. Zoveel Liefde voor die ander voor alles. In dit samenzijn wordt je dan een met de Kosmos. Dit kan door de ander opgewekt worden. Alleen, op jezelf, is de energie, de essentie heel stil, heel leeg, maar toch vervuld, heel licht, als de verbinding open en stromend ...

Hoemeer ik mezelf ken, hoemeer ik tot de conclusie kom dat ik niets ben. En hoemeer ik tot niets gekomen ben, tot niets kom, hoemeer ik iets ervaar dat zo leeg is en tegelijkertijd zo vol. Het is niet in woorden te beschrijven. Het is, het blijft over. Het omvat, het is een, verbonden met het Al, met Alles. Er zit geen verlangen in, geen verwachting. Het is Liefde. En alles, alles is daarin helemaal goed en vervuld. Het kan uitstromen voor wie maar wil, voor wie er zich maar voor opent, maar het hoeft niet. Het mag, het kan, er is een mogelijkheid tot. Geen afhankelijkheid van. Het stroomt over, en toch kan t ook stil binnenin blijven. Het is niet van t denken, niet van emoties. Het is vrijgekomen door inzicht en begrip voor alles dat emoties opwekte, dat beklemde, dat vast zette, dat zich hechtte, dat invulde, dat verwachtingen koesterde, dat kleurde. En zo mocht dit alles verdwijnen, en de Liefde bleef over. Ja de Essentie, de Liefde is wat overblijft, wat uiteindelijk bij iedereen z...

Het Licht heeft een grote verbinding met onthechting, onthecht zijn. Dan kun je licht en vrij zijn, ongedwongen en zonder angst. En dit Licht, dit inzicht, dit doorzicht, is niet afhankelijk van de tijd. Dit kan aangaan elk moment. Maar onthechting kun je niet erop leggen. Onthechting komt juist vrij door ervaring, door t bewustzijn, begrip. Onthechting gaat uiteindelijk heel, heel ver. Onthecht van je uiterlijk, onthecht van je baan, zelfs onthecht van je kinderen, van je vrouw/vriendin, vriend/man. Onthecht van bezittingen, onthecht van je familie, je lichaam in het algemeen. En juist dan ben je vrij, totaal vrij. Juist dan kan de Stroom vrij stromen. Het Licht vrij stralen en je van binnenuit leiden. Juist dan kun je paradoxaal genoeg het allermeeste betekenen voor je medemens, voor je kind, voor je man/vrouw, in je baan. Juist dan kun je alles geven wat je hebt, wat maar nodig is, kun je in het moment het enig juiste doen. Omdat er dan geen angst is. Dus je klemt je niet vast, je v...

Uiteindelijk zijn we allemaal onderweg in de stroom van verandering. En in dat wat daarin op ons pad komt worden we rijp gemaakt, gelouterd door alle ervaringen om zo tot het punt van geen terugkeer te komen. Daar gaat meestal heel veel aan vooraf wat ook gewoon helemaal goed is, deel van het rijpingsproces. Je kunt niks forceren. Maar als echt alle illusies doorzien zijn, echt doorzien, ten diepste, dat het geluk nooit buiten te vinden is maar alleen diep binnenin. Dat daar iets wil opgroeien, opbloeien, ruimte krijgen, dan is t punt van terugkeer gekomen. Dan is nog slechts je enige verlangen om naar Huis te gaan. om het Andere ruimte te geven, en wordt eigenlijk de rest bijzaak. Het is er altijd, Dat is er altijd. Het heeft een heel stille Stem, die beter en beter gehoord kan worden naarmate we zelf stil geworden zijn. Alle fixatie, dwang tot prestatie, en daardoor steeds weer vroeg of laat gebroken worden, verdwenen is. Alle afhankelijkheid van buiten verdwenen is. Als deze Stem me...

  Het leven draait om bewustzijn. Niet om het verstand. Dat is zo beperkt en sluit bijna altijd juist het bewustzijn af. Het kleurt alles in, zet alles vast in beeldjes, in denkbeelden, verstart, dood het leven. Het kan heel praktisch zijn in het hanteren van het wereldse leven maar heeft geen enkele betekenis voor t Eeuwige leven. Nee bewustzijn is uiteindelijk God. En t gaat erom dat we meer en meer van God kunnen bevatten, omvatten, indrinken, uitleven, uitstralen. Dat het bewustzijn groter en groter, ruimer en ruimer wordt. Meer en meer omvattend, totdat het alles omvat. Dan zijn we weer een in alles met God. Maar bijna altijd verliezen we onszelf in wat we buiten ons zelf zien. Leggen daar de prioriteit, geven dat ons vertrouwen. In wat we zien, in ons verstand, in wat we denken te weten, in wat we geleerd hebben. Gevangen in de tegenstellingen, het eindeloze spel van de dualiteit van zwart en wit van haat en liefde. Een groot gevecht. Tussendoor willen we dan verdrinken in el...

Stond pas weer s naar kindjes te kijken, doe niets liever. Toen kwam bij mij naar boven, wat n ongelooflijke vitaliteit hebben ze nog. Wat een overgave, een totaal geven, totaal genieten. Ja verwondering, nieuwsgierig zijn naar alles. Alles steeds weer nieuw. En over t algemeen verliezen we dat, die verwondering, die nieuwsgierigheid, die pure onderzoekingsdrang. We denken dat alles wel bekend is. Alles in hokjes ingedeeld en t leven stroomt weg. Alles wordt dof en de behoefte groeit naar tussentijdse kicks. Effe uit die dofheid, terwijl als kind in zijn meest pure vorm het hele leven een kick was een hoogtepunt. Zoveel energie, zoveel genieten. Daar geniet ik ook zo van, en geniet heel graag mee waar mogelijk. Dat ik t kindje weer vrij kan laten in mezelf. Maar dat is toch de levende verbinding, die nieuwsgierigheid, die verwondering, over alles? Als we zo weer alles zouden kunnen bekijken. Alles wat op ons pad komt, als een avontuur, als een ont-dekkingstocht. Zou toch geweldig zijn?...