Kagib Weteninhethart

Het gaat erom dat uiteindelijk waarlijk dat heilbegeren in jezelf vrijkomt. Dat is het enig waarlijk bevrijdende begeren waardoor de Ommekeer kan komen, de Verbinding gemaakt kan worden. Dan begint een totaal nieuw leven, breekt er een aspect in je Wezen in wat er eerst niet was. Je roept het op, als het enige verlangen is om te begrijpen. De reactie zal komen. De Geest zal je aan de hand nemen, en alles maar dan ook alles zal anders zijn. De Geest strijdt natuurlijk niet, de Geest is Licht en schijnt gewoon. Wij strijden in het blootgesteld worden aan dit Licht. Dat kan heel erg pijn doen, confronteren. Maar het is een louteringsbrand en je zult een Vrij mens worden, een waarlijk Liefdevol mens, vol Liefde, vervuld door de Liefde. Het is een loskomen van de dualiteit en ingaan in de Eeuwigheid. Het kan al heel vroeg beginnen. Wat geef je als ouder je kind mee? Wat leef je voor, wat laat je zien? Geef je ruimte in dit kind aan zijn ware ont-wikkeling, het vrijmaken en houden van die Es...

Het pure intense verlangen naar Licht, naar inzicht naar begrip roept de Heiligende Geest op. En ja, dat heeft gevolgen, die gooit alles overhoop, brengt de onderste steen boven. Een louteringsbrand ontvlamd en brand alles weg wat tussen jou en de Geest in staat. Je kunt dit niet ontstijgen. Je kunt je lijden wel doorzien, de betekenis ervan, het teken wat erin gegeven wordt. Zo mag t oplossen, verdwijnen in het Licht in het inzicht. Minder en minder kan je uit de basis van vrede, geluk, blijmoedigheid en Liefde brengen. Het is erg belangrijk in dit proces dat je aangereikt wordt de betekenis van alles wat er gebeurd. Dat het allemaal vol zin is, een reden heeft, een achtergrond. Dat de Liefde dit alles leidt. Zo kun je het makkelijker dragen alles wat op je pad komt. Dan durf je t aan te gaan, als je t voelt, echt voelt dat de Liefde je draagt, beschermd, inspireert, je heel wil maken. Want dat is heiligen uiteindelijk, heel maken wat gespleten is geraakt. Dan blijf je open, en mag je...

De twee funeste eigenschappen van uw natuurgeboren staat zijn levenskracht of levensdrift en begeerte. Je zou kunnen zeggen dat je daardoor dan tijdelijk bezeten bent, in de ban bent, van wat dit dan ook is. Dan is er niets meer wat je tegen kan houden. Je wordt gedreven door wat in je bloed zit, waardoor je vaak blind wordt voor wat is. Voor wat om je heen is, mensen je aanreiken. Slecht die drift, die begeerte bestaat nog. De oplossing, of n kans ligt dan in: De overgave aan de Ziel dus. Die kan op die momenten tot bezinning brengen. Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Er wordt getoond wat is, wat er aan de hand is, wat er speelt. Kan fiks confronteren maar is wel Waarheid. Het kan ook een stuk rust geven, dat de intense energie van die drift van de begeerte verdwijnt, de ban verdwijnt. Je bent weer vrij. Uiteindelijk, als je vanuit de Ziel leeft, daar verbinding mee houdt, dan krijg je alle energie die je nodig hebt in t moment. Soms wordt ie wat terug getrokken als t de bedoeling is, ...

Echte Liefde, de liefde Gods is niet alleen lief. Is niet alleen meepraten of vergoelijken. De Liefde kan heel erg confronteren. Overal waar de Liefde zich kan openbaren, in jezelf. Overal waar die Liefde door een mens heen kan stralen. In woorden in zijn, in daden, in alles. Het is vaak het tegenovergestelde van wat wij over t algemeen als liefde beschouwen. Heel belangrijk hierbij is dat hierin dan geen persoonlijkheids voor of afkeur is. Dat is goed om in jezelf te toetsen in je reageren op de wereld op je medemens. Is het onpersoonlijk? Als er beladenheid is, oordeel, geladenheid, bepaalde emotionaliteit, dan is er zeker geen sprake van de Liefde, dan ben jij aan t woord. De Liefde ziet wat is en doet wat nodig is, wat t gevolg ook is. Wat t in de ander ook teweeg brengt of raakt. Maar alleen als t nodig is. Niet zomaar lukraak een reageren op dat wat gezien en ervaren wordt. Kagib De uitgesproken woorden: https://we.tl/t-zzHrFBU1zj

Dit is en blijft de kern, overgave, alles overgeven. Dat je van binnenuit, na een lange, lange ervaringsweg tot deze diep beleefde, doorleefde conclusie komt. Ik geef me over. Niet mijn wil geschiede maar Uw wil. Laat me zien waar ik belemmer dat t Licht, de Liefde vrij door kan stromen, zich vrij door me heen kan openbaren, uitdrukken. Laat me zien waar mijn ikje aanwezig is, waar mijn ikje vol van is. Ik durf de Ziel, als die wakker geworden is, te laten spreken. Ik durf geconfronteerd te worden met t Licht, wat t gevolg ook is. Ik geef me over. Ik durf kwetsbaar te zijn, open en ontvankelijk te zijn, het Geweten te laten spreken. Ik wil mijn leven verliezen, zodat het ware Leven in me op kan staan. Het Eeuwige leven, de Eeuwige Liefde. Ik wil hierin op lossen, hierin verdwijnen. Dat is en blijft de Weg die tijdloos en universeel is. De Weg waar ieder mens ooit in de tijd op gaat. De Weg, waarlijk terug naar Huis. Naar het diepste binnenste, de diepste Essentie die is was en altijd z...

Het ontwikkelen van gaven via technieken methoden etc. is gewoon te vroeg. Te vroeg om de heel eenvoudige reden dat jij er dan nog bent, jouw ego. De ware gaven zullen geheel natuurlijk tot ontplooiing komen als jij verdwenen bent. Daar hoef je niets voor te doen, alleen de voorwaarden scheppen dat dit proces plaats mag vinden. Het omzettingsproces, het transformatieproces, het totaal leeg worden van alles wat je dacht te zijn. Alles laten verstillen, tot stilte laten worden, alle fixatie, vaak frustratie, de bezetenheid door zoveel. Pas als dit proces plaatsgevonden heeft in alle dimensies van zijn. Als alle emoties verstild zijn, alle denken doorzien is, jezelf doorzien bent, jezelf ontmaskert hebt. Pas als je eigenlijk heel onpersoonlijk geworden bent, niet meer om t minste of geringste in opwinding geraakt, er een gelijkmoedigheid ontstaan is. Pas als je helemaal je hart gereinigd hebt van zoveel wat het 'vervuild' had. Pas dan kunnen nieuwe deuren opengaan, nieuwe vormen v...

Het kan zo'n mooie gedaanten en uitdrukkingen krijgen, het aurische zelf, het hogere zelf, alles wat hierin opgeslagen ligt. Maar uiteindelijk is de kern bijna altijd dat het ik onaangetast blijft, in allerlei vermommingen toch aanwezig blijft, het ego. Dat zich van daaruit vaak opblaast door eventuele gaven die openbaar worden door oefening, technieken. Het is juist de bedoeling dat wij verdwijnen, tot niets worden, waardoor Alles mag/kan Zijn. Dat de Liefde vrijkomt. Dat is en blijft de kern waar je de ware Kracht in/aan kan her-kennen de Liefde. De Liefde die gewoon is, die gewoon liefheeft, onafhankelijk van wat de buitenwereld hiervan vindt hierover zegt. De Liefde die niet zozeer de wereld hoeft te redden, maar overal waar ontvankelijkheid is zal uitstromen. Het staat ook zo mooi in de bijbel, al sprak ik met de tongen der engelen enz. maar ik had de Liefde niet, ik was niets. Dat is en blijft de kern. Iedereen krijgt de verzoeking in de woestijn, ik heb m ook gehad. Van alle...