Kagib Weteninhethart

Jezus zeide: Wijs mij de steen, welke de bouwmeesters verworpen hebben; het is de hoeksteen. Wat de wereld niet wil, dat is het. Men verwerpt de steen zelfs zonder er aandacht aan geschonken te hebben. Dat ligt in de verwerping opgesloten. Wat niet gekend wordt, niet gezien, niet gehoord. Kan uit Nazareth iets goeds komen? De wereldlingen zijn niet menselijk meer. Hun ogen zijn vol vooroordeel, afbrekende kritiek, tegenzin en haat. Zie de schilder Jeroen Bosch op 'Le portement de croix' in het Musée des Beaux Arts in Gent. De diagonaal van het kruis verdeelt het vlak in tweeën, terwijl het hoofd van Jezus, gelaten, en in grote mildheid ervóór zichtbaar is in het midden der voorstelling. De gestalten die hem omgeven - op één na, n.l. Veronica met de zweetdoek - zijn allen van een schrikwekkende, ja, waanzinnige boosaardigheid. Afgunst, haat, moordzucht, iedere vorm van wreedheid en verdwaasdheid omringen de innig menselijke gestalte met de gesloten ogen, als een horde in een wol...

Meestal gaat aan het alles overgeven heel veel vooraf. De Rozenkruisers noemen dit ervaringsvol. Eerst heb je op allerhande manieren geprobeerd t buiten te vinden, het te doen, ervoor te vechten, vasthouden, verdedigen, aanvallen. Totdat alles vergeefs blijkt, alles krachteloos wordt, geen kracht meer krijgt. Dat je met lege handen staat. En dan kan die overgave komen. Het overgeven, alles overgeven. Echt gaan luisteren naar je diepste binnenste. Het verborgen Licht. De Liefde die alleen maar Liefde is. En die was er altijd al, op de achtergrond. Een zachte straling die je liet doen, alles wat je wilde doen, alles wat je verlangde. En je plukte weer de vruchten hiervan. De energie die je in gang gezet had. De Liefde bleef aanwezig voor jou, voor ieder, altijd. Zonder oordeel, zonder op te dringen. Een stille Kracht. En uiteindelijk de allergrootste Kracht. De allergrootste Kracht in het hart. Die je dan kan verstillen, als die overgave gekomen is. Het ankerpunt in jezelf gekomen is, i...

Het is waar: indien de innerlijke ogen gesloten zijn, ziet men dat licht niet en indien het gemoed verhard is of vervuld van liefdeloosheid in oordeel of opvatting, kan men die mildheid niet herkennen. Ook spreekt men erover als een te grote zachtheid of als iets onbestaanbaars in deze harde wereld. Dat het dus iets is dat bij de veel te velen beslist niet gewenst is om de eenvoudige reden dat zij er nooit enige werkelijke aandacht aan geschonken hebben en zich maar liever tevreden stellen met het gemakkelijke. Immers: 'mijn juk is licht'? Waarom zal men het zich dan moeilijk maken? Maar die mensen kennen helemaal het juk niet. Zij slapen in de toegedektheid van hun dode zielen en de onbeweeglijkheid van hun gemoedsrust en huldigen de onwetendheid waarin zich zoveel angst verbergt. Indien men in de wijngaard leeft is het juk inderdaad heel zacht en licht, een zachtheid die altijd vernieuwend werkt als een teer ontluiken en die men nooit zal kunnen breken en een lichtheid die zi...

Hij zeide: een goed man had een wijngaard. Hij gaf die aan pachters, opdat zij hem zouden bewerken en hij zijn vrucht zou ontvangen van hen. Hij zond zijn dienaar, opdat de pachters hem de vrucht van de wijngaard zouden geven. Zij grepen zijn dienaar, zij sloegen hem, nog even en zij zouden hem gedood hebben. Toen zond de heer zijn zoon. Hij zeide: Misschien zullen zij eerbied hebben voor mijn zoon. Daar de pachters wisten dat hij de erfgenaam was, grepen zij hem, zij doodden hem. Die ore heeft, die hore. Gelijkenissen kan men niet letterlijk opvatten. Er wordt een bepaald gehoor voor gevraagd. De letterlijke opvatting leidt tot misleiding. Het is n.l. niet mogelijk de wijngaard des heren te verpachten en degeen die het toch doet weet niet waaraan hij de mensen blootstelt. De wijngaard zelve is het meest verlangde, een hartstochtelijk beoogd doel om het voor zich te willen om het dan ondergeschikt te maken aan de macht der persoonlijkheid. Het is algemeen bekend dat de hoogmoed van de ...

Verrijs, sta op. Wordt wakker. Ik spreek tot wat diep, diep in jouw binnenste is. Laat het wakker worden, laat het spreken. Laat het spreken in je hart. Voel het in jezelf. Het is binnenin jou, en wil in jou meer en meer verrijzen, tot opstanding komen. Zichzelf openbaren door jou heen. Dit is mogelijk, als jij wil verdwijnen. Als je alles wat je denkt te zijn, wil zijn, wil laten verdwijnen. De emoties laten verstillen. Het voortdurende jagen laten eindigen. Alles waar je op gebouwd hebt buiten jezelf weer af laten breken. Alle afhankelijkheid loslaten. Het wil tot opstanding komen, het wil verrijzen in jou. Het wil zich openbaren, laten zien, uitstralen. Tot handelen komen door jou heen. Als jij wil. Als jij het werkelijk wil. De Liefde wil in jou opstaan. Het Weten wil in jou opstaan. Als jij het ook wil, is het mogelijk. Jezelf overgeven aan de Liefde die er altijd is. Als jij jezelf wil overgeven. Als jij wil verdwijnen, minder wil worden,wil verstillen, meer en meer. Als jij wil ...

Het kruis dragen. Het kruis dragen wat leven heet. En ieder heeft weer een ander kruis te dragen. Lang geleden was er een Mens die het kruis vrijwillig droeg. Hij wist de betekenis en droeg het gelijkmoedig, speelde de rol die Hij moest spelen. Hij kwam, en raakte aan. Zoveel dat Hij aanraakte in mensen. Gaf mogelijkheden. Niets was toevallig. Alles paste in elkaar, had een betekenis. De gebeurtenissen volgden elkaar op. Deze Mens droeg Zijn kruis Zijn leven voor anderen mensen. Daarin lag Zijn betekenis. Daarvoor was Hij gekomen. Om iets uit te dragen. Om iets voor te leven. Om iets aan te reiken. Om het hart te raken van ieder die ontvankelijk was. Om een wending teweeg te brengen. En velen harten heeft Hij geraakt. Beroering gebracht. Heel veel heeft Hij opgewekt. Zichtbaar gemaakt. Het staat geschreven in vele geschriften. Maar of wat geschreven staat de Waarheid was? Zoveel is geschreven. Hij was die Hij was. En Hij droeg Zijn kruis, Zijn leven tot aan het eind. Hij was trouw aan ...

Dumas had gelijk. Geld is brood. En brood is heilig. Geen mens kan hier op de wereld leven zonder brood en we weten het allen, ook de kooplieden weten het heel goed: van brood alleen kan men niet leven. Want niet het brood is het dat ons doet leven. Het levende leven doet ons leven, de levende God doet ons leven. Hij voedt de mens en de mens weet het niet omdat hij het brood van de feestdis afwijst. Het levend brood, het brood des hemels. Er is maar één stap nodig, één woord voor altijd: ik neem de uitnodiging aan voor dit ene ogenblik in de dag. Dit aannemen is een positief gebaar. Er is geen aarzeling in, geen terugdeinzen voor de consequenties al zou de hele wereld u er om verloochenen. Het betekent dat u terwille van het al-ene afscheid nemen kunt en wilt van al het andere, het vele en veel te vele. Ieder mens weet als iets onherroepelijks dat dit afscheid eens moet komen ook al stelt hij zich dat dan ook in beperkte wijze als de dood voor. Het merkwaardige is dat het aannemen van ...