Kagib Weteninhethart

zoek eerst het Koninkrijk en alle dingen zullen u toegeworpen worden. Als je dat Koninkrijk gevonden hebt, binnenin, dan heb je alles. Maar voor t verstand is dit niet te bevatten, in verbinding met ons emotieleven, alles wat van de dualiteit is. Belachelijk, om te lachen zal t verstand zeggen, onzin. En toch het is er, als Het in het hart ontvangen kan worden. Of beter gezegd als het hart zich wil openen voor Het. Een wereld die alomvattend is. Een Bewustzijn die deze wereld omvat met Liefde en begrip en toch niet van deze wereld is. We kunnen het pas horen als we naar ons hart willen luisteren, naar Het willen luisteren. In dit proces zal alles steeds meer verstillen tot stilte worden. Als alles meer en meer leeg gemaakt wordt zal alle opwinding wegzinken in deze Stilte. Geen stemmen van entiteiten of allerlei wezens, maar onze eigen Stem. De Stem van onze Essentie, van de Kern, van ons Wezen. Dat wat waarlijk Wezenlijk is en waarmee alles verwezenlijkt zal worden. Dat wat...

Dat is uiteindelijk de eindconclusie, we zullen één zijn, heel. Niet meer verdeeld, niet meer gespleten. Niet meer versplinterd in allerlei stukjes die eventueel een andere kant op willen of andere dingen zouden willen, of t anders zouden willen. Je Bent. Gewoon Zijn. En daarin zal het vervuld zijn. De Sleutel ligt binnenin, de heelheid, de vrede, de Liefde, de Vervulling, de Essentie. Niet buiten, niet in doen, niet in het zelf willen doen. Maar in het verdwijnen, verstillen. Meer en meer leeg worden van onszelf, en zo meer en meer kunnen versmelten met die Eenheid met het Zijn, met de Essentie, waardoor alles eenvoudig zal zijn. In overgave. In alles overgeven. Het is er. Het is er altijd. Maar wij gaan er tussenin staan. Wij maken de chaos en de verwarring. Wij zijn de chaos en verwarring. En ons ikje kan die stilte, dat Zijn, die vervulling, die Liefde die gewoon Liefde is niet vatten. Dat je daarin eigenlijk niks meer nodig hebt en van daaruit gewoon doet wat het moment vra...

Hier gebeurt het. Hier op aarde vindt t belangrijkste proces van ons leven plaats. Hier op aarde zijn de grootste mogelijkheden tot inzicht, tot begrip, verruiming, werkelijke verandering. Juist omdat deze aarde zo hard is, concreet, de materie. In eerste instantie het gevecht met deze materie, en daardoor meer en meer loutering en uiteindelijk bevrijding. Dus alles is hierin zinvol. Ook de stadia dat je meer en meer verankert raakt in deze materie. Helemaal vol ervan bent, van wauw dit is t, helemaal jezelf uitleven, alles uitleven, uitvieren. Het hoort er allemaal bij. Ook het op alle mogelijke manieren om de oren geslagen worden met de gevolgen van onze daden, en een uiteindelijke bezinning, heroriëntatie. Het hoort er allemaal bij. Het moeilijke is dat in andere bestaansgebieden alles veel vluchtiger is. Daar is t meteen zo binnen zo buiten. Hier ook wel, maar veel langzamer. In die andere bestaansgebieden is t ook veel moeilijker om uit die illusies te stappen omdat daar niet...

Eigenlijk is het daarin vervuld. Als de Godsvonk is gaan stralen en uiteindelijk alles heeft opgelost, verbrandt wat tussen die Godsvonk is ontstaan. Alles dat zich gevormd heeft aan beelden, ideeën, gedachten, emoties, noem t maar op. Dan is die Godsvonk een innerlijk verwarmend vervullend, Krachtgevend Vuur geworden. Dan hoeft er eigenlijk niks meer. Dan Ben je. Alle verlangens, verwachtingen. Alles wat je buiten jezelf zou willen vinden is verdwenen, verbrandt in het Heilige Vuur. In Dat Vuur bestaat het geluk en dit Vuur omvat alles en iedereen. Het is niet geïsoleerd in jouw persoontje, in jouw lichaam. Het is er voor iedereen, iedereen die t maar wil ontvangen. Maar alle afhankelijkheid van geven, alle afhankelijkheid van ontvangen is verdwenen. Je speelt je spel, maar bent niet meer gehecht aan dit spel. Uiteindelijk heb je t spel doorzien en je speelt nog mee omdat nu eenmaal iedereen dit spel speelt. Je Weet wie je bent. Je Weet van waaruit je leeft. Je Weet met j...

Er is iets in ons wat helemaal puur is, vrij is, onthecht is. Alles Ziet/overziet, alles begrijpt/omvat/Weet. Iets wat waarlijk Liefde is. Maar vertrouwen we hierop? Geven we hieraan ons hart? Willen we ons hieraan overgeven? Of liever vertrouwen op wat we denken te weten, wat ons aangeleerd is opgelegd is. Wat ons ingegoten is door opvoeding/maatschappij etc. Sja, en wat we niet vertrouwen dat wordt vaak onze vijand. Daar gaan we tegen in verzet, verdediging, aanval. We willen niet horen, luisteren naar hoe t tijdloze Geweten, Weten spreekt. De Stem van ons Zelf, van dit Weten, van het Geweten kan heel confronterend zijn. Daarom vluchten we er toch liever voor weg in zoveel, in het luisteren naar zovele andere stemmen. En toch is dat Zelf, dat wat we werkelijk Zijn, uiterst betrouwbaar. Onze grootste vriend, die t aller, allerbeste met ons voorheeft. Ons omvat met Liefde/begrip, met een oneindig geduld. Altijd klaar staand, niets verlangend maar meteen alles gevend als er openi...

Aan de ene kant kan in de diepste duisternis zo weer t Licht verschijnen, dat uiteindelijk nooit verdwenen was. Maar ook een andere kant kan zomaar ineens gebeuren. Je bent in de bloei van je leven, wauw te gek alles, genieten, goeie baan, fijn huwelijk/relatie, gezond, en dan bam stort alles in. Ernstige ziekte geconstateerd, huwelijk op de klippen, ontslagen noem maar op. Plotsklaps is t licht verdwenen en toch is t Licht er dan nog steeds. En juist dan liggen er geweldige mogelijkheden tot verruiming, tot verdieping, tot inzicht, tot begrip. Dit zijn juist de belangrijkste perioden van t leven, de uitdagingen die hierin liggen. Niet in t lekker doorhobbelen, ditjes en datjes, dag in dag uit gewoonterituelen, wel gezellig, en ja straks vakantie. Das misschien wel lekker gedurende dat korte bestaan hier op aarde, maar in t kader van de Eeuwigheid in het kader van waarom je hier bent, heb je r niks aan. Dus juist als de boel instort, je niet meer door kunt hobbelen, alles uit ...

Zien we elkaar, of het verleden? Zetten we elkaar vast in dat verleden in dat wat we in dat verleden opgebouwd hebben? Een eindeloos beeldenspel dat we met elkaar spelen. En wie wil er Zien? Werkelijk Zien? Zichzelf doorzien, ontmaskeren. Zich vrijmaken van al die beelden? Als dit het enige verlangen is, om vrij te komen van dat verleden, is het allerbelangrijkste dat je totaal aanwezig bent in het nu, vol aandacht. Dan kan t Bewustzijn spreken over dat moment, in dat moment over dat wat is. Nietsontziend maar heel rechtvaardig. Dwars door je heen kijkend. Geen schijn maar het zien van de pure waarheid van dat wat je nu bent en doet. De achtergrond van waaruit je doet en bent en leeft. Alles wordt dan in het volle Licht gezet of iemand anders triggert de waarheid, jouw innerlijke waarheid en het Licht zal spreken, je inlichten. Ja kan pijn doen, kan confronteren, maar uiteindelijk is t zo bevrijdend, als je jezelf meer en meer van al die beelden bevrijdt ontstaan in dat verle...